Memantyna

związek chemiczny

Memantynaorganiczny związek chemiczny, antagonista receptora NMDA, stosowany jako lek prokognitywny. Znajduje zastosowanie w leczeniu otępienia w przebiegu choroby Alzheimera.

Memantyna
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C12H21N
Masa molowa 179,30 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 19982-08-2
PubChem 4054
DrugBank DB01043
Klasyfikacja medyczna
ATC N06 DX01

Mechanizm działaniaEdytuj

Memantyna jest niekompetycyjnym antagonistą receptora NMDA. Prawdopodobnie hamując receptory wpływa na ich utrwaloną aktywację spowodowaną nadmiernym wydzielaniem glutaminianu.

DawkowanieEdytuj

Początkowa dawka wynosi 5 mg dziennie, docelowa – 20 mg dwa razy dziennie.

PreparatyEdytuj

Preparaty memantyny dostępne w Polsce[1]:

  • Axura (Merz Pharmaceuticals)
  • Biomentin (Biofarm)
  • Cognomen (Zentiva)
  • Ebixa (H. Lundbeck)
  • Marixino (Consilient Health)
  • Memantine Glenmark (Glenmark Pharmaceuticals)
  • Memantine Lek (Pharmathen)
  • Memantine Merz (Merz Pharmaceuticals)
  • Memantine Mylan (Generics)
  • Memantine Orion (Orion)
  • Memantine ratiopharm (Ratiopharm)
  • Memantine Teva (Teva Pharmaceuticals)
  • Memantine Vipharm (Vipharm S.A.)
  • Memantyna Abdi (Abdi Farma)
  • Memantyna Neuropharma (Neuropharm)
  • Memigmin (Egis)
  • Memolek (PF LEK-AM SP z o.o.)
  • Merandex (Axxon)
  • Mirvedol (Gedeon Richter)
  • Nemdatine (Actavis)
  • Polmatine (Polpharma)
  • Tormoro (Abbott Laboratories)
  • Zenmem (Zentiva) forma ODT
  • Xapimant (Sandoz)

PrzypisyEdytuj

  1. BIL - Leki w Polsce. [dostęp 2014-02-16].

BibliografiaEdytuj

  • Anna Członkowska, Andrzej Członkowski: Leczenie w Neurologii Kompendium. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2005. ISBN 83-200-3086-2.
  • Leki po Dyplomie Neurologia i Psychiatria. Medical Tribune Polska, 2009. ISBN 978-83-60135-56-3.
  • Stephen M. Stahl: Podstawy psychofarmakologii. Gdańsk: Via Medica, 2008, s. 322–325. ISBN 978-83-60945-73-5.