Otwórz menu główne

Mewa obrożna[3] (Xema sabini) – gatunek średniego ptaka wodnego z rodziny mewowatych (Laridae), zamieszkujący w zależności od podgatunku:

Mewa obrożna
Xema sabini[1]
(Sabine, 1819)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd mewowce
Parvordo Larida
Nadrodzina Laroidea
Rodzina mewowate
Podrodzina mewy
Rodzaj Xema
Leach, 1819
Gatunek mewa obrożna
Synonimy
  • Larus sabini
Podgatunki
  • X. s. sabini
  • X. s. palaearctica
  • X. s. tschuktschorum
  • X. s. woznesenskii
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     obszary lęgowe

     przeloty

     zimowiska

Różnice pomiędzy podgatunkami są słabo zaznaczone, w związku z tym często gatunek Xema sabini uznaje się za jednorodny i w ogóle nie wydziela podgatunków.
Ptaki wszystkich podgatunków zimują na południowym Pacyfiku i Atlantyku. W Polsce pojawia się sporadycznie – do 2016 stwierdzono ją 30 razy, łącznie zaobserwowano 37 osobników[4].

Mewa obrożna w upierzeniu spoczynkowym
Cechy gatunku 
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. W szacie godowej grzbiet oraz barki popielate, końce skrzydeł i krawędzie natarcia do nadgarstka czarne. Pomiędzy kolorami czarnym i popielatym na wierzchu skrzydła biały trójkąt. Głowa ciemnoszara, oddzielona od reszty ciała czarną obrożą na szyi, dziób i nogi ciemne, koniec dzioba żółty. Reszta ciała biała, ogon lekko wcięty. W szacie spoczynkowej głowa bieleje, lecz potylica zostaje szara z ciemną półobrożą na karku. Osobniki młodociane podobne do dorosłych w szacie spoczynkowej. Popielata plama na wierzchu ciała przechodzi przez kark na potylicę. Pokrywa ją gęste, brązowe prążkowanie, a na końcu ogona znajduje się szeroki ciemny pasek. Upierzenie dorosłych osiągają w wieku 3 lat.


Wymiary średnie
dł. ciała ok. 30–35 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 80–85 cm
waga ok. 140–225 g
Biotop 
Brzegi mórz i jeziora w pasie tundry. Poza okresem lęgowym otwarte morze.
Gniazdo 
Na ziemi, w trawie lub mchu, w pobliżu brzegu. Gnieździ się pojedynczo lub w małych koloniach, często razem z rybitwami popielatymi.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w maju-lipcu 2 jaja.
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres około 24 dni przez obydwoje rodziców.
Pożywienie 
Wodne i lądowe kręgowce oraz bezkręgowce, które zbiera z powierzchni wody, chwyta na ziemi lub w locie. Rabuje również gniazda innych ptaków.
Ochrona 
W Polsce objęta ścisłą ochroną gatunkową[5].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Xema sabini, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2015, Xema sabini [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2016-1 [dostęp 2016-10-18] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Larinae Rafinesque, 1815 - mewy (wersja: 2016-08-07). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-10-18].
  4. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 33. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2016. „Ornis Polonica”. 58, s. 83–116, 2017. 
  5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)