Otwórz menu główne

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ang. International Telecommunication Union, skrót ITU) – najstarsza na świecie globalna[1] organizacja międzynarodowa, jedna z organizacji wyspecjalizowanych ONZ,[2] ustanowiona w celu standaryzowania oraz regulowania rynku telekomunikacyjnego i radiokomunikacyjnego. Została ona założona jako International Telegraph Union (Międzynarodowy Związek Telegraficzny) 17 maja 1865 roku w Paryżu.

Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny
International Telecommunication Union
Siedziba Szwajcaria Genewa
Członkowie 193
Sekretarz Generalny Chińska Republika Ludowa Houlin Zhao
Utworzenie 17 maja 1865
Strona internetowa
Biurowiec ITU w Genewie

Członkostwo w organizacjiEdytuj

Państwa członkowskieEdytuj

Do Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego należą obecnie 193 państwa, w tym Watykan oraz prawie wszyscy członkowie ONZ z wyjątkiem Palau[3]. Polska została członkiem Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego w 1921 r.[4]

Tryb przystąpienia do Związku zależy od tego, czy państwo kandydujące jest członkiem ONZ. Państwa członkowskie ONZ mogą stać się członkami Związku poprzez przystąpienie do Konstytucji i Konwencji Związku oraz złożenie dokumentu akcesyjnego u Sekretarza Generalnego Organizacji będącego depozytariuszem. Inne państwa mogą przystąpić do Związku po uzyskaniu akceptacji przez dwie trzecie dotychczasowych członków, i dopiero wtedy przystąpić do Konstytucji i Konwencji oraz złożyć stosowny dokument u Sekretarza Generalnego.

Członkowie sektorowiEdytuj

Członkami sektorowymi (ang. Sector Members) Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego są przedsiębiorstwa funkcjonujące na rynku telekomunikacyjnym i radiokomunikacyjnym oraz przedstawiciele środowiska naukowego.

Organy ZwiązkuEdytuj

Najwyższym organem politycznym Związku jest Konferencja Pełnomocników, składająca się z delegacji reprezentujących państwa członkowskie organizacji. Konferencja zbiera się co cztery lata i określa głównie kierunki polityki Związku, wybiera członków Rady, ustala plany finansowe organizacji.

Rada została utworzona w 1947 roku podczas konferencji plenarnej w Atlantic City, początkowo pod nazwą Rada Administracyjna (ang. Administrative Council). Działa w granicach uprawnień udzielonych przez Konferencję Pełnomocników. Zadaniem Rady jest nadzór aktualnej polityki, strategii oraz aktywności Związku w okresach pomiędzy Konferencjami Pełnomocników. Rada powoływana jest każdorazowo na 4 lata, a członkami Rady mogą być jedynie państwa członkowskie organizacji.

Sekretarz Generalny, wybierany na czteroletnią kadencję, kieruje Sekretariatem Generalnym, który jest biurem administrującym zasobami i działalnością Związku. Sekretarz Generalny jest prawnym przedstawicielem Związku.

SektoryEdytuj

W ramach ITU działają trzy sektory. Każdy z nich jest odpowiedzialny za wybrany obszar związany z celami określonymi w Konstytucji Związku.

  • ITU-T – Sektor Normalizacji Telekomunikacji
  • ITU-R – Sektor Radiokomunikacji
  • ITU-D – Sektor Rozwoju Telekomunikacji

PrzypisyEdytuj

  1. Norman A. Graham, Robert S. Jordan, The International Civil Service: Changing Role and Concepts, Elsevier, 12 stycznia 2016, ISBN 978-1-4831-4799-4 [dostęp 2016-01-28] (ang.).
  2. Agreement between the United Nations and the International Telecommunication Union approved by the Plenipotentiary Telecommunication Conference on 4 September 1947 and by the General Assembly of the United Nations on 15 November 1947, and Protocol concerning the entry into force of the said Agreement. Signed on 26 April 1949 (United Nations Treaty Series v. 30 s. 316 - 335)
  3. List of Member States.
  4. Oświadczenie Rządowe z 28 kwietnia 1922 r. o przystąpieniu Polski do Międzynarodowego Związku Telegraficznego (Dz.U. z 1922 r. nr 72, poz. 649), Oświadczenie Rządowe z 21 września 1922 r. w przedmiocie przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Międzynarodowej Konwencji Radjotelegraficznej, podpisanej w Londynie 5 lipca 1912 (Dz.U. z 1922 r. nr 88, poz. 795).

Linki zewnętrzneEdytuj