Otwórz menu główne

Michaił Pietrowicz Konstantinow (ros. Миха́ил Петро́вич Константи́нов) (ur. 4 listopada 1900 w Usmaniu k. Lipiecka, zm. 30 maja 1990 w Leningradzie) – radziecki generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Michaił Konstantinow
Миха́ил Константи́нов
generał pułkownik generał pułkownik
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1900
Usmań, gubernia tambowska
Data i miejsce śmierci 30 maja 1990
Leningrad
Przebieg służby
Lata służby 1919-1964
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska zastępca dowódcy Frontu Stepowego, dowódca 7 Korpusu Kawalerii
Główne wojny i bitwy wojna domowa w Rosji, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” 30 years saf rib.png 40 years saf rib.png 50 years saf rib.png 60 years saf rib.png 70 years saf rib.pngMedal Weterana Sił Zbrojnych ZSRR

Do Armii Czerwonej wstąpił w maju 1919. Uczestniczył w wojnie domowej w Rosji jako dowódca plutonu na froncie południowym oraz w Turkiestanie. W 1920 skończył borysoglebskie kursy kawalerii, a w 1922 szkołę kawalerii w Orenburgu. W 1926 i 1935 odbył podyplomowe kursy dowódców kawalerii w Nowoczerkasku, a w 1943 w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. 1930-1932 kierownik szkoły pułkowej 80 Pułku Ułanów Turkiestanu, w kwietniu-maju 1931 w jego składzie walczył z basmaczami. II 1932-IX 1933 szef sztabu 79 Pułku Ułanów, później dowódca 41 Pułku Górskiej Kawalerii. VII 1937 – IX 1938 zastępca dowódcy i dowódca 20 Dywizjonu Górskiej Kawalerii, później dowódca 18 Dywizjonu. 4 VI 1940 mianowany generałem majorem. Od marca 1941 dowódca 6 Dywizji Kawalerii Kozaków im. Siemiona Budionnego. Na tym stanowisku od czerwca 1941 walczył na z Niemcami, został ciężko ranny w okolicach Mińska. Do września 1942 dowodził jednostkami partyzantki radzieckiej na Białorusi, następnie do lutego 1943 studiował w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, po czym został dowódcą 19 Korpusu Kawalerii i na tym stanowisku, a od lipca 1943 jako zastępca dowódcy Frontu Stepowego, wziął udział w bitwie pod Kurskiem. X 1943 został dowódcą 7 Korpusu Kawalerii i wziął udział w bitwie nad Dnieprem. W 1944 przeszedł szlak bojowy od Homla do Rzeczycy, a 1945 od Wisły do Odry na terytorium Polski, m.in. zajmując Radomsko, Tomaszów Mazowiecki i Łódź (za te operacje otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego), oraz walcząc na Pomorzu. 26 VII 1944 mianowany generałem porucznikiem. IV-V 1945 brał udział w szturmie na Berlin.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał dowódcą korpusu, a od grudnia 1945 był w dyspozycji dowódcy kawalerii Armii Czerwonej Siemiona Budionnego. W końcu maja 1947 roku został mianowany szefem 2 Dywizji Zarządu Szkolenia Bojowego Planowania Armii Radzieckiej. VII 11948-VII 1951 kierownik 2 roku głównego działu Wojskowej Akademii im. Frunzego w Moskwie, następnie zastępca dowódcy, a od lipca 1952 – dowódca Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce. Od kwietnia 1955 I zastępca dowódcy Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. 18 II 1958 mianowany generałem pułkownikiem, w 1964 przeszedł na emeryturę.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj