Mieczysław Włodarski

Mieczysław Włodarski (ur. 11 listopada 1930 w Marles-les-Mines, zm. 14 listopada 2001 w Warszawie) – generał brygady WP, zastępca szefa GZP WP (1981–1985) i WOPK ds. politycznych (1985–1987).

Mieczysław Włodarski
generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1930
Marles-les-Mines
Data i miejsce śmierci 14 listopada 2001
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1951-1991
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Stanowiska zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP, zastępca dowódcy WOPK ds. politycznych
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Grób Mieczysława Włodarskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Syn górnika i żołnierza AK Wacława i Ewy z Niedzielów. Od 1933 w Polsce, 1945 skończył szkołę podstawową w Osówce k. Lipska, a w 1948 gimnazjum ceramiczne w Szczawnie Zdroju. Referent prasowy ZMP w Zarządzie Powiatowym w Wałbrzychu (1948–1950) i Zarządzie Wojewódzkim we Wrocławiu (1950–1951). W 1951 elew szkoły podoficerskiej 94. pułku artylerii przeciwlotniczej w Warszawie, 1952 skończył kurs oficerski w Ośrodku Przeszkolenia Oficerów Politycznych w Mińsku Mazowieckim i został zastępcą dowódcy kompanii strzeleckiej ds. politycznych i sekretarzem organizacji partyjnej w 1. Praskim pułku piechoty w Wesołej.

Wkrótce potem został instruktorem Zarządu Politycznego Okręgu Wojskowego nr 1 w Warszawie i pomocnikiem szefa Zarządu ds. ZMP, od stycznia 1953 w stopniu podporucznika, a od lipca 1953 – porucznika. Od wiosny 1955 starszy instruktor ZMP Oddziału Młodzieżowego w Głównym Zarządzie Politycznym WP, od jesieni 1955 w stopniu kapitana. Od grudnia 1960 zastępca komendanta kursu przeszkolenia oficerów rezerwy ds. politycznych przy 2. pułku kolejowym w Inowrocławiu, od jesieni 1961 w stopniu majora. W 1964 skończył magisterskie studia historyczne w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR w Warszawie, a w 1972 został doktorem nauk humanistycznych na UMK w Toruniu. Od 22 listopada 1968 zastępca szefa Wydziału Politycznego 20. Dywizji Pancernej w Szczecinku w stopniu podpułkownika, a od 1 października 1974 – pułkownika.

Od czerwca 1976 szef Oddziału Propagandy i Agitacji w Zarządzie Politycznym Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, rok później został zastępcą szefa tego Zarządu. 1978–1989 docent w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Rakietowych i Artylerii w Toruniu, 1980–1981 członek Rady Naukowej WAT. 1980–1981 szef Wydziału Politycznego – zastępca komendanta Wojskowej Akademii Technicznej ds. politycznych w Warszawie, 1981–1985 zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP ds. szkolnictwa wojskowego. Jesienią 1983 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Henryk Jabłoński w obecności I sekretarza KC PZPR gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego.

2 stycznia 1985 – 28 lutego 1987 szef Zarządu Politycznego i zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ds. politycznych, następnie do 20 kwietnia 1990 pełnomocnik MON – szef Delegatury MON przy Prezydium PAN w Warszawie. 1986–1989 członek Rady Naukowej WAP, 1987–1990 członek Sekretariatu Prezydium PAN. Od kwietnia 1990 do września 1991 doradca MON ds. parlamentarnych, następnie pożegnany przez ministra obrony narodowej wiceadmirała Piotra Kołodziejczyka i przeniesiony w stan spoczynku.

Działacz PRON i Krajowego Komitetu Narodowego Czynu Pomocy Szkole, 1986–1990 członek Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR.

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera I urnowa-1-1)[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 243-245.