Otwórz menu główne

Pałac Badenich – nieistniejący warszawski pałac, wzniesiony w latach 1837–1838 dla hrabiego Ignacego Badeniego. Pałac do 1944 znajdował się placu Krasińskich pod numerem 3, hip 549A, pomiędzy ulicą Długą a pałacem Krasińskich. Dziś w jego miejscu znajduje się pusty plac częściowo porośnięty drzewami.

Pałac Badenich w Warszawie
(nieistniejący)
Ilustracja
Pałac Badenich (po lewej) przed II wojną światową
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Styl architektoniczny klasycystyczny
Architekt Andrzej Gołoński
Inwestor Ignacy Badeni
Rozpoczęcie budowy 1837
Ukończenie budowy 1838
Zniszczono 1944
Odbudowano nie odbudowano
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Badenich w Warszawie (nieistniejący)
Pałac Badenich w Warszawie
(nieistniejący)
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Badenich w Warszawie (nieistniejący)
Pałac Badenich w Warszawie
(nieistniejący)
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Badenich w Warszawie (nieistniejący)
Pałac Badenich w Warszawie
(nieistniejący)
Ziemia52°14′55,921″N 21°00′18,270″E/52,248867 21,005075

Spis treści

HistoriaEdytuj

 
Plac Krasińskich przy Długiej, po prawej budynek komory celnej, który zostanie wchłonięty przez Pałac Badenich
 
Plac Krasińskich na przełomie XIX i XX wieku. W centrum Pałac Krasińskich, po lewej Pałac Badenich

Pałac wzniesiony został w latach 1837–1838 w stylu klasycystycznym według projektu architekta rządowego Andrzeja Gołońskiego dla radcy stanu hrabiego Ignacego Badeniego. W miejscu pałacu znajdował się poprzednio drewniany odwach, a gmach wchłonął południową część budynku dawnej komory celnej i zamknął jej dziedziniec. W pałacu oprócz pomieszczeń zajmowanych przez hrabiego znajdowały się mieszkania do wynajęcia.

W drugiej połowie XIX wieku ulokowało się tam Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. W latach międzywojennych ulokował się tam Sąd Apelacyjny. Budynek dotrwał do powstania warszawskiego, kiedy to uległ zniszczeniu. 2 września 1944 gruzy trafionego bombami budynku zasypały właz do kanału, którym przed kapitulacją Starego Miasta do Śródmieścia i na Żoliborz ewakuowało się kilka tysięcy osób[1].

Część murów pałacu stała do lat 50. XX wieku, jednak nie podjęto jego odbudowy i dziś w jego miejscu przed biblioteką Instytutu Sztuki PAN znajduje się plac częściowo porośnięty drzewami.

ArchitekturaEdytuj

Pałac wzniesiono w stylu klasycystycznym o 21-osiowej elewacji frontowej od strony placu. Boniowana elewacja frontowa posiadała portyk joński, ozdobiony akroterionami na przyczółkach portyku oraz wieńcami zdobiącymi belkowanie. Znakiem charakterystycznym tego pałacu było jego wkomponowanie w architekturę placu, bowiem ustawiony pod kątem odsłaniał widok na Pałac Rzeczypospolitej. Autorem projektu placu był Henryk Marconi, a budowa pałacu zbiegła się z przebudową kościoła pijarów przy ul. Długiej na cerkiew. W tympanonie podpartym przez sześć kolumn jońskich znajdowała się płaskorzeźba przedstawiająca Psyche autorstwa rzeźbiarza Pawła Malińskiego.

PrzypisyEdytuj

  1. Władysław Bartoszewski: 1859 dni Warszawy. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008, s. 766. ISBN 978-83-240-1057-8.

BibliografiaEdytuj