Otwórz menu główne

Rezerwat przyrody Przełom Witówki

Rezerwat przyrody Przełom Witówki o lokalnej nazwie Zdrojeleśny rezerwat przyrody powołany Zarządzeniem Ministra OŚZNiL z dnia 11 grudnia 1995 r. (MP nr 5, poz. 54 z 1996 r.) na powierzchni 92,30 ha (obecnie 92,82 ha, z tego 92,55 ha w Zarządzie Nadleśnictwa Mińsk[1]). Położony jest w gminach Mrozy i Kałuszyn (powiat miński, województwo mazowieckie), w leśnictwie Pełczanka[1]. Leży w granicach Mińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu[2].

Przełom Witówki
rezerwat leśny
Typ biocenotyczny i fizjocenotyczny
Podtyp biocenoz naturalnych i półnaturalnych
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Położenie gminy Mrozy i Kałuszyn
Mezoregion Wysoczyzna Kałuszyńska
Data utworzenia 1996
Akt prawny M.P. z 1996 r. nr 5, poz. 54
Powierzchnia 92,82 ha
Położenie na mapie gminy Mrozy
Mapa lokalizacyjna gminy Mrozy
Przełom Witówki
Przełom Witówki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Przełom Witówki
Przełom Witówki
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Przełom Witówki
Przełom Witówki
Położenie na mapie powiatu mińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu mińskiego
Przełom Witówki
Przełom Witówki
Ziemia52°11′17″N 21°51′31″E/52,188056 21,858611

Spis treści

Cel ochronyEdytuj

Według aktu powołującego, celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych dobrze wykształconych zespołów roślinnych, zarówno leśnych jak i nieleśnych, z występującymi tu gatunkami chronionymi[1].

Klasyfikacja rezerwatuEdytuj

Według obowiązujących kryteriów rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 marca 2005 r. w sprawie rodzajów, typów i podtypów rezerwatów przyrody (Dz. U. z 2005 r. Nr 60, poz. 533), pod względem rodzaju, rezerwat „Przełom Witówki” jest rezerwatem leśnym (L). Dalej, ze względu na dominujący przedmiot ochrony rezerwat można zaklasyfikować jako: typ – biocenotyczny i fizjocenotyczny (PBi), podtyp – biocenoz naturalnych i półnaturalnych (bp). Natomiast ze względu na główny typ ekosystemu, jako rezerwat różnych ekosystemów (EE), podtyp mozaiki różnych ekosystemów (me)[1].

Flora i faunaEdytuj

Jest to odznaczający się pięknem fragment przełomu rzeki Witówki z urozmaiconymi zbiorowiskami leśnymi i bagiennymi, do których należą: ols porzeczkowy (Ribo nigri-Alnetum), łęg wiązowo-jesionowy (Ficario-Ulmetum), łęg jesionowo-olszowy (Fraxino-Alnetum) grąd subkontynentalny (Tillio-Carpinetum) oraz zbiorowiska nieleśne przy cieku wodnym: zespół sitowia leśnego (Scirpetum silvatici) i zespół turzycy błotnej (Caricetum acutiformis)[1].

Na terenie rezerwatu stwierdzono występowanie 196 gatunków roślin naczyniowych, w tym szeregu gatunków ściśle i częściowo chronionych jak: wawrzynek wilczełyko (Daphne mezereum), widłak goździsty (Lycopodium clavatum), widłak jałowcowaty (Lycopodium annotinum), kruszczyk szerokolistny (Epipactis helloborine), storczyk szerokolistny (Dactylorhiza majalis), storczyk Fuchsa (Dactylorhiza fuchsii), listera jajowata (Listera ovata), grążel żółty (Nuphar luteum), grzybienie białe (Nymphaea alba), lilia złotogłów (Lilium martagon), turówka leśna (Hierochloë australis) i bagno zwyczajne (Ledum palustre). Grupa gatunków rzadkich oraz rzadkich regionalnie reprezentowana jest m.in. przez narecznicę szerokolistną (Dryopteris dilatata), czartawę drobną (Circaea alpina), porzeczkę alpejską (Ribes alpinum), kokorycz pełną (Corydalis solida), ligustr pospolity (Ligustrum vulgare), brodobrzankę wodną (Catabrosa aquatica) i wiechlinę odległokłosą (Poa remota).

Bogata i zróżnicowana jest także awifauna rezerwatu, o czym decyduje duża różnorodność biotopów. Ogółem na terenie rezerwatu i w jego bezpośrednim sąsiedztwie stwierdzono co najmniej 69 gatunków ptaków lęgowych i prawdopodobnie lęgowych. Na uwagę zasługują takie gatunki jak: kobuz (Falco subbuteo), dzięcioł czarny (Dryocopus martius), dzięcioł średni (Dendrocoptes medius), samotnik (Tringa ochropus), siniak (Columba oenas), dziwonia (Erythrina erythrinus), strumieniówka (Locustella fluviatilis) czy muchołówka mała (Ficedula parva)[1][3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Tomasz Figarski, PUL dla Nadleśnictwa Mińsk na lata 2016-2025, tom II: Program Ochrony Przyrody, 2016.
  2. Na podstawie interaktywnej mapy na stronie Geoserwisu
  3. Henryk Kot, Przyroda województwa siedleckiego, 1995, ISBN 83-903263-1-0.