Otwórz menu główne

Roman Aleksander Załoziecki herbu Sas (ur. 1861 w Bolechowie, zm. 1916 w Nowym Jiczynie, Czechy) – polski chemik.

Roman Załoziecki
Ilustracja
Roman Załoziecki (przed 1905)
Data i miejsce urodzenia 1861
Bolechów
Data i miejsce śmierci 1916
Nowy Jiczyn, Czechy
Zawód, zajęcie chemik-technolog nafty

Do szkoły realnej uczęszczał w Stryju, w 1871 przeprowadził się do Czerniowiec, a w 1876 do Krems an der Donau w Austrii. Od 1878 do 1882 studiował na Wydziale Chemicznym Politechniki Wiedeńskiej, a następnie przeniósł się do Lwowa i kontynuował naukę w tamtejszej Szkole Politechnicznej. Po jej ukończeniu w 1884 pozostał na uczelni jako asystent prof. Bronisława Pawlewskiego. Przez dwa lata pracował w kopalniach w Peczeniżynie. Po otrzymaniu stypendium wyjechał do Zurychu i studiował technologię na tamtejszej politechnice.

W 1887 obronił pracę habilitacyjną na Wydziale Chemii Technicznej politechniki lwowskiej. Rok później został wykładowcą technologii chemicznej nafty i wosku ziemnego (ozokerytu). W 1891 przejął po Bronisławie Pawlewskim prowadzenie krajowej stacji doświadczalnej dla przemysłu naftowego. Należał do Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie, od 1893 do 1895 pełnił funkcję sekretarza. W 1905 uzyskał tytuł profesora, zasiadał w komisji egzaminacyjnej II stopnia w Szkole Politechnicznej, równocześnie był wykładowcą na Akademii Handlowej we Lwowie. Pełnił funkcję rzeczoznawcy sądowego w sprawach karnych i cywilnych, zasiadał w państwowej radzie kolejowej i urzędzie patentowym w Wiedniu, a także w radzie podatkowej przy Ministerstwie Skarbu. Pełnił funkcję członka komisji egzaminacyjnej ze strony lwowskiego namiestnictwa dla kontrolerów technicznych w gorzelniach. Od 1898 był współredaktorem czasopisma "Nafta".

W 1905 został mianowany konsulem Wielkiej Brytanii we Lwowie (konsulat ulokowano w wilii profesora przy ul. Krzyżowej we Lwowie).

Dorobek naukowyEdytuj

Roman Załoziecki był autorem licznych publikacji naukowych, które publikowano w prasie fachowej. Dotyczyły one wydobycia i przetwórstwa nafty i wosku ziemnego. Ponadto napisał pięć podręczników akademickich:

  • "Technologia nafty do użytku organów kontroli skarbowej i fabrykantów" /1894/;
  • "Torf i olej skalny na bazie wspólnej destylacji" /1904/;
  • "Produkcja spirytusu" /1895/;
  • "Gorzelnictwo wedle najnowszych postępów" /1895/;
  • "Stan ekonomiczny przemysłu naftowego w Galicji" /1901/.

BibliografiaEdytuj