Otwórz menu główne

Rudniki (powiat staszowski)

wieś w województwie świętokrzyskim, powiecie staszowskim

Rudnikiwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Połaniec[3].

Rudniki
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Połaniec
Sołectwo Rudniki[1]
Wysokość 167 m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 420[a][2]
Strefa numeracyjna 15
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0803733
Położenie na mapie gminy Połaniec
Mapa lokalizacyjna gminy Połaniec
Rudniki
Rudniki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Rudniki
Rudniki
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Rudniki
Rudniki
Położenie na mapie powiatu staszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu staszowskiego
Rudniki
Rudniki
Ziemia50°28′01″N 21°16′28″E/50,466944 21,274444

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.

W latach 1867-1954 w granicach administracyjnych gminy Tursko (natenczas dzieliła się na: wioskę i folwark); a w granicach obecnej gminy Połaniec dopiero od 1 stycznia 1973 roku po reaktywacji gmin w miejsce gromad.

Wieś zlokalizowana jest przy drodze wojewódzkiej nr 764.

HistoriaEdytuj

Wieś wymieniana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich pod koniec XIX wieku.

 Bronisław Chlebowski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego..., t. IX.[4]
RUDNIKI, wieś i folwark, powiat sandomierski, gmina Tursko, parafia Połaniec, odległość od Sandomierza 39 wiorst, mają młyn wodny na rzece Czarnej, 42 domy, 385 mieszkańców, 510 mórg (ziemi) dworskiej, 563 (mórg ziemi) włościańskiej. W 1827 roku było (tu) 34 domy, 222 mieszkańców. W XV wieku Rudniki są własnością Jana Rytwiańskiego, kasztelana krakowskiego, który miał tu 12 łanów kmiecych, karczmę, 1 zagrodziarza z rolą. Dziesięcinę snopową i konopną, wartości 8 grzywien, dawano biskupowi krakowskiemu (Długosz, Liber Beneficiorum, II, 450, 451). W 1578 roku własność kasztelana radomskiego, miała 24 osadników, 6 łanów, 1 zagrodziarza z rolą, 3 komorników, 3 biednych, 1 rzemieślnika (Pawiński, Małopolska, III, 169).

Rudniki w 1867 roku wchodził w skład gminy Tursko, z urzędem gminy w Strużkach. Sądem okręgowym dla gminy był IV Sąd Okręgowy w Staszowie (tam też była stacya pocztowa). Gmina miała 8 781 mórg rozległości ogółem (w tym 5 083 mórg włościańskich) i 4 613 mieszkańców (w tym 1,4 proc. pochodzenia żydowskiego, tj. 63 żydów). W skład gminy wchodziły jeszcze: Antoszówka, Dąbrowa, Luszyca, Matyaszów, Nakol, Niekrasów, Niekurza, Okrągła, Ossala, Pióry, Szwagrów, Strużki, Sworoń, Trzcianka, Tursko Małe, Tursko Wielkie, Tursko Wola, Zaduska Kępa i Zawada[5].

W 1895 roku ówczesna parafia Połaniec należała do ówczesnego dekanatu sandomierskiego i liczyła wówczas 5 514 dusz[6].

DemografiaEdytuj

Współczesna struktura demograficzna wioski Rudniki na podstawie danych z lat 1995-2009 według roczników GUS, z prezentacją danych z 2002 roku[2]:

Tabela 1.1 Poziom populacji wioski w przedziałach wiekowych
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w przedziałach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM 0-9 10-19 20-29 30-39 40-49 50-59 60-69 70-79 80+
I. OGÓŁEM os. 410 48 66 73 48 53 44 37 30 11
odsetek % 100 11,7 16 17,8 11,7 12,9 10,7 9,1 7,4 2,7
1. WEDŁUG PŁCI
A. Mężczyzn os. 208 23 33 43 30 32 20 15 8 4
odsetek % 50,8 5,6 8 10,5 7,3 7,8 4,9 3,7 2 1
B. Kobiet os. 202 25 33 30 18 21 24 22 22 7
odsetek % 49,2 6,1 8 7,3 4,4 5,1 5,8 5,4 5,4 1,7
 


Rysunek 1.1 Piramida populacji – struktura płci i wieku wioski
Tabela 1.2 Poziom populacji wioski w grupach wiekowych
WYSZCZEGÓLNIENIE J.
m.
POPULACJA MIESZKAŃCÓW
(w grupach wiekowych w 2002 roku)
OGÓŁEM Mężczyzn Kobiet
I. OGÓŁEM os. 410 208 202
odsetek % 100 50,8 49,2
1. W WIEKU
A. Przedprodukcyjnym os. 97 47 50
odsetek % 23,7 11,5 12,2
B. Produkcyjnym os. 242 141 101
odsetek % 59 34,4 24,6
a. mobilnym os. 167 100 67
odsetek % 40,7 24,4 16,3
b. niemobilnym os. 75 41 34
odsetek % 18,3 10 8,3
C. Poprodukcyjnym os. 71 20 51
odsetek % 17,3 4,9 12,4

Dawne części wsi – obiekty fizjograficzneEdytuj

W latach 70. ubiegłego wieku przyporządkowano i opracowano spis lokalnych części integralnych dla Rudnik zawarty w tabeli 1.

Tabela 1. Wykaz urzędowych nazw miejscowych i obiektów fizjograficznych[7]
Nazwa wsi – miasta Nazwy części wsi
– miasta
Nazwy obiektów fizjograficznych
– charakter obiektu
I. Gromada POŁANIEC
  1. Rudniki
  1. Blech
  2. Wymysłów
  1. Blech — pole
  2. Błonie — pole, pastwisko
  3. Mostki — pole
  4. Ogrody — łąka, pole
  5. Piskornik — łąka, bagno
  6. Twardówka — pole
  7. Za Rzeką — pole
  8. Zamiany — pole
  9. Zwierzyniec — las

UwagiEdytuj

  1. Miejscowość statystyczna jest to zespół przyległy do siebie miejscowości, który przyjmuje nazwę miejscowości wiodącej. Do miejscowości statystycznej Rudniki należą: Rudniki, Wymysłów.

PrzypisyEdytuj

  1. Mieczysław Machulak: Jednostki pomocnicze Gminy i Miasta Połaniec (pol.). W: Jednostki pomocnicze / Statuty sołectw i osiedli w Mieście i Gminie Połaniec [on-line]. Połaniec, 2010-03-03, Biuletyn Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy Połaniec [dostęp 26 października 2010].
  2. a b Baza Demograficzna – Tablice predefiniowane – Wyniki badań bieżących; Stan i struktura ludności; Ludność według płci i miast (pol.). GUS, 2011, demografia.stat.gov.pl [dostęp 2011-05-04].
  3. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-03-5].
  4. Bronisław Chlebowski (red. naczelny), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Według planu Filipa Sulimierskiego i z pomocą zgromadzonych przez niego materyałów. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. IX. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1888, s. 936.
  5. Filip Sulimierski (red. naczelny), Bronisław Chlebowski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. XII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1892, s. 657.
  6. Bronisław Chlebowski (red. naczelny), Władysław Walewski (red.): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Według planu Filipa Sulimierskiego i z pomocą zgromadzonych przez niego materyałów. Nakładem Władysława Walewskiego do końca tomu X. Od tomu XI, z zasiłku Kasy pomocy dla osób pracujących na polu naukowem imienia D-ra Mianowskiego. T. VIII. Warszawa: Druk „WIEKU” Nowy-Świat Nr. 61, 1887, s. 706.
  7. Por. Leon Kaczmarek (red. nauk. zeszytu), Witold Taszycki (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970, s. 37, 77-96.

LiteraturaEdytuj

  1. Kaczmarek Leon (red. nauk. zeszytu), Taszycki Witold (red. nauk. wyd.): Urzędowe Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych. 33. Powiat staszowski województwo kieleckie. Komisja ustalania nazw miejscowości i obiektów fizjograficznych (do użytku służbowego). Z: 33. Warszawa: Urząd Rady Ministrów. Biuro do Spraw Prezydiów Rad Nadzorczych, 1970.