Stan Smith

tenisista amerykański

Stan Smith, właśc. Stanley Roger Smith (ur. 14 grudnia 1946 w Pasadenie) – amerykański tenisista, zwycięzca 7 turniejów wielkoszlemowych, zdobywca Pucharu Davisa, lider rankingu ATP deblistów.

Stan Smith
Ilustracja
Państwo

 Stany Zjednoczone

Data i miejsce urodzenia

14 grudnia 1946
Pasadena

Wzrost

193 cm

Gra

praworęczny, jednoręczny bekhend

Status profesjonalny

1968

Zakończenie kariery

1985

Gra pojedyncza
Wygrane turnieje

27

Najwyżej w rankingu

3 (23 sierpnia 1973)

Australian Open

3R (1970, 1976, 1977XII)

Roland Garros

QF (1971, 1972)

Wimbledon

W (1972)

US Open

W (1971)

Gra podwójna
Wygrane turnieje

54

Najwyżej w rankingu

1 (2 marca 1981)

Australian Open

W (1970)

Roland Garros

F (1971, 1974)

Wimbledon

F (1972, 1974, 1980, 1981)

US Open

W (1968, 1974, 1978, 1980)

Kariera tenisowaEdytuj

Studiował na Uniwersytecie Południowej Kalifornii i reprezentował tę uczelnię w rozgrywkach tenisowych, sięgając po tytuł mistrza akademickiego USA w grze pojedynczej (1968) oraz dwukrotnie w grze podwójnej (w parze z Bobem Lutzem, 1967 i 1968).

W grze pojedynczej wygrywał Wimbledon w 1972 (po finałowym sukcesie nad Ilie Năstase), rok wcześniej doznał porażki w meczu finałowym na tym turnieju; zdobył także singlowy tytuł na US Open w 1969 i 1971. Wyniki te ugruntowały jego pozycję w ścisłej czołówce światowej – w latach 1970–1976 klasyfikowany w czołowej dziesiątce na świecie, w tym jako nr 1. w 1972 (po wprowadzeniu komputerowego rankingu najwyżej był jako nr 3. w 1973); 1967–1980 figurował w czołowej dziesiątce tenisistów amerykańskich (nr 1. w 1969 i 1971–1973)[1]. W roku 1970 został mistrzem pierwszej edycji ATP Finals[2].

Jako deblista wygrywał US Open w 1968 (zarówno w kategorii "open", jak i wśród amatorów), 1974, 1978 i 1980; 1971 i 1979 przegrywał mecze finałowe. Ponadto ma na koncie wygraną deblową na Australian Open w 1970. Na Wimbledonie czterokrotnie przegrywał w finałach konkurencji debla (1972, 1974, 1980, 1981), na French Open dwukrotnie (1971, 1974). Jego najczęstszym partnerem deblowym był Bob Lutz, dobre wyniki osiągał również z Erikiem van Dillenem. Dnia 2 marca 1981 został liderem rankingu ATP deblistów i utrzymywał tę pozycję przez osiem tygodni.

W latach 1968–1979 i ponownie w 1981 reprezentował USA w Pucharze Davisa, przyczyniając się do 8 sukcesów Amerykanów.

W 1987 jego nazwisko wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy, a we wrześniu 2011 został prezydentem tej instytucji[1][3].

W 2005 roku, przez magazyn „TENNIS”, Stan Smith został umieszczony na 35. miejscu wśród 40 najlepszych tenisistów i tenisistek[4].

Finały w turniejach wielkoszlemowychEdytuj

Gra pojedyncza (2–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 1971 Wimbledon, Londyn Trawiasta   John Newcombe 3:6, 7:5, 6:2, 4:6, 4:6
Zwycięzca 1. 1971 US Open, Forest Hills Trawiasta   Jan Kodeš 3:6, 6:3, 6:2, 7:6
Zwycięzca 2. 1972 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Ilie Năstase 4:6, 6:3, 6:3, 4:6, 7:5

Gra podwójna (5–8)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 1968 US Open, Forest Hills Trawiasta   Bob Lutz   Arthur Ashe
  Andrés Gimeno
11:9, 6:1, 7:5
Zwycięzca 2. 1970 Australian Open, Melbourne Trawiasta   Bob Lutz   John Alexander
  Phil Dent
6:3, 8:6, 6:3
Finalista 1. 1971 French Open, Paryż Ceglana   Tom Gorman   Arthur Ashe
  Marty Riessen
8:6, 6:4, 3:6, 4:6, 9:11
Finalista 2. 1971 US Open, Forest Hills Trawiasta   Erik Van Dillen   John Newcombe
  Roger Taylor
7:6, 3:6, 6:7, 6:4, 6:7
Finalista 3. 1972 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Erik Van Dillen   Bob Hewitt
  Frew McMillan
2:6, 2:6, 7:9
Finalista 4. 1974 French Open, Paryż Ceglana   Bob Lutz   Dick Crealy
  Onny Parun
3:6, 2:6, 6:3, 7:5, 1:6
Finalista 5. 1974 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Bob Lutz   John Newcombe
  Tony Roche
6:8, 4:6, 4:6
Zwycięzca 3. 1974 US Open, Forest Hills Trawiasta   Bob Lutz   Patricio Cornejo
  Jaime Fillol
6:3, 6:3
Zwycięzca 4. 1978 US Open, Nowy Jork Twarda   Bob Lutz   Marty Riessen
  Sherwood Stewart
1:6, 7:5, 6:3
Finalista 6. 1979 US Open, Nowy Jork Twarda   Bob Lutz   Peter Fleming
  John McEnroe
2:6, 4:6
Finalista 7. 1980 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Bob Lutz   Peter McNamara
  Paul McNamee
6:7, 3:6, 7:6, 4:6
Zwycięzca 5. 1980 US Open, Nowy Jork Twarda   Bob Lutz   Peter Fleming
  John McEnroe
7:6, 3:6, 6:1, 3:6, 6:3
Finalista 8. 1981 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Bob Lutz   Peter Fleming
  John McEnroe
4:6, 4:6, 4:6

Gra mieszana (0–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 1967 U.S. National Championships, Forest Hills Trawiasta   Rosie Casals   Billie Jean King
  Owen Davidson
3:6, 2:6

PrzypisyEdytuj

  1. a b Stan Smith (ang.). tennisfame.com. [dostęp 2017-05-08].
  2. Marcin Motyka: Finały ATP World Tour: Znamy rozstawienie. Djoković, Federer i Nadal w jednej grupie? (pol.). sportowefakty.wp.pl, 11 listopada 2015. [dostęp 2017-05-08].
  3. ITHF names Stan Smith president of organization (ang.). jamestownpress.com, 22 września 2011. [dostęp 2017-05-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-06)].
  4. Tennis Magazine's 40 Greatest Players of the Tennis Era (ang.). amiannoying.com. [dostęp 2017-05-08].

BibliografiaEdytuj