Stanisław Daniel

major obserwator Wojska Polskiego

Stanisław Jerzy Daniel (ur. 29 marca 1910 we Władywostoku, zm. 15 sierpnia 1944 w Nieszkowicach Wielkich) – major obserwator Wojska Polskiego i Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, kapitan (ang. Flight Lieutnant) Królewskich Sił Powietrznych, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Stanisław Jerzy Daniel
major major
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1910
Władywostok
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1944
Nieszkowice Wielkie
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki 12 Eskadra Wywiadowcza,
13 Eskadra Obserwacyjna,
19 Eskadra Towarzysząca,
Dywizjon 309,
Dywizjon 305,
1586 Eskadra do Zadań Specjalnych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Polowa Odznaka Obserwatora
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Medal Lotniczy (trzykrotnie)
Rekonstrukcja Liberatora załogi kpt. Szostaka

ŻyciorysEdytuj

Stanisław Daniel urodził się w polskiej rodzinie we Władywostoku. W listopadzie 1920 wraz z rodzicami Wojciechem i Joanną przybył do Polski. W latach 1925-1926 rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, którą zakończył zdaniem matury. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie (6 promocja, 49. lokata) w 1932 został przydzielony do 12 Eskadry Liniowej, a w 1935 przeniesiony do 13 Eskadry Towarzyszącej. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem w korpusie oficerów aeronautycznych (od 1937 – korpus oficerów lotnictwa, grupa liniowa)[1]. W listopadzie 1937 został dowódcą plutonu II/19 19 Eskadry Towarzyszącej[2]. W marcu 1939 pełnił służbę w Szkole Podchorążych Lotnictwa – Grupa Techniczna w Warszawie na stanowisku dowódcy III plutonu oddziału szkolnego[3], a po reorganizacji szkoły na stanowisku dowódcy eskadry szkolnej podchorążych.

We wrześniu 1939 nie wziął bezpośredniego udziału w walkach. Po ewakuacji przez Rumunię i Francję w czerwcu 1940 dotarł do Wielkiej Brytanii. Po ukończeniu kursu na samolotach bombowych został w listopadzie 1940 roku przydzielony do Dywizjon 309. W sierpniu 1943 roku został przeniesiony do 305 Dywizjonu Bombowego Ziemi Wielkopolskiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, na własną prośbę został prze niesiony do 1586 Eskadry do Zadań Specjalnych[2], która dokonywała lotów nad Warszawę z dostawami dla walczących powstańców.

Dnia 14 sierpnia 1944 roku załoga w składzie:

wystartowała z lotniska w Brindisi.

Po dokonaniu zrzutu w okolicach pl. Krasińskich w Warszawie samolot Liberator nr KG 890 został zaatakowany przez niemieckie myśliwce nad Puszczą Niepołomicką. Dowódca kpt. Zbigniew Szostak rozkazał opuszczenie palącego się samolotu. Załoga wyskoczyła ze spadochronami, ale z powodu zbyt małego pułapu większość spadochronów nie zdążyła się otworzyć. Lotnicy polegli na miejscu roztrzaskując się o ziemię. Liberator został zestrzelony przez niemieckiego asa Luftwaffe Gustava Eduarda Fracsi.

Stanisław Daniel pośmiertnie został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Wcześniej był odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych, trzykrotnie Medalem Lotniczym[4] i Polową Odznaką Obserwatora. Został pochowany na cmentarzu w Pogwizdowie. Po wojnie szczątki wszystkich członków załogi zostały przeniesione na cmentarz wojskowy w Krakowie.

Części samolotu załogi kpt. Zbigniewa Szostaka zostały wykorzystane do rekonstrukcji makiety samolotu Consolidated B-24 Liberator znajdującego się w Muzeum Powstania Warszawskiego.

PrzypisyEdytuj

  1. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 215.
  2. a b F/L Stanisław Daniel. 301.dyon.pl. [dostęp 2019-02-20].
  3. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 477.
  4. Daniel Stanisław Jerzy. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-02-20].

BibliografiaEdytuj