Stanisław Solecki (podpułkownik)

Stanisław Solecki[a] (ur. 6 maja 1896[2] we Lwowie, zm. 27 września 1956 we Wrocławiu) – żołnierz Legionów Polskich, armii austriackiej, podpułkownik Wojska Polskiego i Armii Krajowej. Uczestnik I wojny światowej, II powstania śląskiego, wojny polsko–bolszewickiej i II wojny światowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Stanisław Solecki
„Żbik”
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia

6 maja 1896
Lwów

Data i miejsce śmierci

27 września 1956
Wrocław

Przebieg służby
Lata służby

1914–1945

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Armia Krajowa

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

146 Pułk Piechoty

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II powstanie śląskie
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Życiorys edytuj

Urodził się we Lwowie 6 maja 1896 w rodzinie Antoniego i Marii z. d. Borowska[3]. W gimnazjum wstąpił do Legionów Polskich, był żołnierzem w I Brygadzie Legionów Polskich, następnie w II Brygadzie Legionów Polskich. Po kryzysie przysięgowym z racji pochodzenia wcielony w lipcu 1917 do armii austriackiej.

Od listopada 1918 w odrodzonym Wojsku Polskim, w szeregach 5 pułku piechoty. W czasie od października 1919 do września 1920 oddelegowany na Górny Śląsk, gdzie brał udział w II powstaniu śląskim. Następnie od września 1920 w Dowództwie 6 Armii walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. We wrześniu 1920 pełnił służbę w dywizjonie karabinów maszynowych jazdy[4]. Wziął udział w walkach 5 pułku ułanów i został później umieszczony wśród kawalerów Orderu Virtuti Militari tego oddziału[5].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1239. lokatą w korpusie oficerów piechoty[6]. W 1923 pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie pozostając oficerem nadetatowym 49 pułku piechoty[7]. W następnym roku wrócił do macierzystego 49 pp w Kołomyi[1]. W 1928 w DOK VIII w Toruniu[8]. We wrześniu 1933 został przeniesiony z 51 pułku piechoty w Brzeżanach do DOK V w Krakowie[9]. W marcu 1939 pełnił służbę w 74 pułku piechoty w Lublińcu na stanowisku dowódcy I batalionu[10].

W kampanii wrześniowej 1939 walczył, jako dowódca III batalionu 146 pułku piechoty[11]. Podczas okupacji niemieckiej należał do Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej aż do momentu jej rozwiązania w styczniu 1945. Został aresztowany przez UB w kwietniu 1949, a następnie skazany na karę 15 lat więzienia. Przebywał w nim sześć lat. W 1955 został z niego zwolniony ze względu na zły stan zdrowia. Zmarł w 1956 we Wrocławiu, pochowany na Cmentarzu Osobowickim[12].

 
Grób ppłka Stanisława Soleckiego na Cmentarzu Osobowickim

Stanisław Solecki był żonaty z Wandą Rybicką, z którą miał dwoje dzieci[3].

Ordery i odznaczenia edytuj

Uwagi edytuj

  1. W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Stanisław I Solecki”, w celu odróżnienia od dwóch innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko[1].

Przypisy edytuj

  1. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 242, 359.
  2. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 22, tu 9 stycznia 1897.
  3. a b c d Polak (red.) 1991 ↓, s. 139.
  4. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 6 grudnia 1921 roku, s. 1606.
  5. Nowiński 1929 ↓, s. 44.
  6. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 58.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 81, 263, 415.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 129, 191.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 195.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 636.
  11. Jarno 2001 ↓, s. 345.
  12. Stanisław Solecki - dane o grobie [online], groby.cui.wroclaw.pl [dostęp 2023-10-07].
  13. M.P. z 1932 r. nr 140, poz. 172 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 4 lipca 1932 roku, s. 331.
  15. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36.
  16. Polak (red.) 1991 ↓, s. 139, tu trzykrotnie.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 24 „za zasługi na polu pracy społecznej”.
  18. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia edytuj