Otwórz menu główne

Stanisław Szpinalski

polski pianista

Stanisław Leopold Szpinalski (ur. 15 listopada 1901 w Jekaterinodarze, zm. 12 czerwca 1957 w Paryżu) – polski pianista i pedagog, laureat II nagrody na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina.

Stanisław Szpinalski
Ilustracja
Stanisław Szpinalski przed 1939
Data i miejsce urodzenia 15 listopada 1901
Jekaterinodar
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 1957
Paryż
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Wydawnictwo Polskie Nagrania „Muza”, HMV
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Młodość i wykształcenieEdytuj

Syn Franciszka. Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat. W latach 1911–1918 uczył się w Konserwatorium Moskiewskim. Po zakończeniu I wojny światowej powrócił z rodziną do Polski i rozpoczął studia w Konserwatorium Warszawskim. Ponadto w latach 1925–1926 przebywał na studiach w Paryżu[1]. Dodatkowe nauki pobierał u Ignacego Jana Paderewskiego[2].

Kariera pianistycznaEdytuj

W 1927 wystąpił na I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie zdobył II nagrodę. Cały Konkurs wygrał Rosjanin Lew Oborin[3]. Sukces na Konkursie pozwolił Szpinalskiemu rozwinąć karierę. Do czasu wybuchu II wojny światowej wystąpił w Szwajcarii, Anglii, Niemczech, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii, Belgii, Holandii i we Francji. W 1934 został profesorem, a potem dyrektorem w Konserwatorium Wileńskim[4].

W czasie drugiej wojny światowej mieszkał w Wilnie. Po wojnie prowadził zajęcia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu[2]. W latach 1951–1957 był rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie[4]. Do jego uczniów należeli m.in. Andrzej Czajkowski i Jerzy Godziszewski[2]. W 1949[5] i 1955[6] był zapraszany do grona jurorów Konkursów Chopinowskich.

Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1937) oraz Krzyżem Komandorskim (1954)[7] i Krzyżem Oficerskim (1951)[8] Orderu Odrodzenia Polski[2].

RepertuarEdytuj

Dysponował bogatym repertuarem, w którym znajdowały się utwory wielu polskich i zagranicznych kompozytorów. W trakcie swej kariery nagrał tylko trzy płyty (dla wytwórni Polskie Nagrania „Muza” i HMV)[9].

Zobacz teżEdytuj

Wykaz literatury uzupełniającej: Stanisław Szpinalski.

PrzypisyEdytuj

  1. Dybowski 2005 ↓, s. 37.
  2. a b c d Małgorzata Kosińska: Stanisław Szpinalski (pol.). culture.pl, listopad 2007. [dostęp 2016-03-23].
  3. Wysocki 1987 ↓, s. 21.
  4. a b Dybowski 2005 ↓, s. 39.
  5. Wysocki 1987 ↓, s. 57.
  6. Wysocki 1987 ↓, s. 63.
  7. M.P. z 1954 r. nr 105, poz. 1377.
  8. M.P. z 1951 r. nr 74, poz. 990.
  9. Dybowski 2005 ↓, s. 40.

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 37–40. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.