Stanisława Borkowska

Stanisława Borkowska (ur. 26 grudnia 1939 w Retkach[1]) – polska ekonomistka.

ŻyciorysEdytuj

Urodziła się w rodzinie rolników Anyszków – była córką Jana i Anastazji z domu Stańczyk. W 1945 rozpoczęła naukę w szkole czteroklasowej w Retkach, a następnie uczyła się w szkole powszechnej w Zdunach. W 1956 skończyła Liceum Ogólnokształcące w Dąbrowie Zduńskiej i od razu rozpoczęła studia na Wyższej Szkole Ekonomicznej w Łodzi (początkowo Wydział Finansów, potem Wydział Przemysłu). Stopień magistra ekonomii uzyskała tam po obronie pracy magisterskiej zatytułowanej Kredytowanie przedsiębiorstwa przemysłowego. Zatrudniła się jako asystent w Katedrze Ekonomiki Przedsiębiorstwa swojej uczelni 1 października 1961[1].

Interesując się zagadnieniami motywowania do pracy doktoryzowała się 28 listopada 1966 na podstawie rozprawy Współdziałanie nakazów i zespołowych bodźców materialnych w przemyśle bawełnianym w 20-leciu Polski Ludowej (pod kierunkiem docenta Brunona Kelera. W 1970 została adiunktem w Zakładzie Ekonomiki Przedsiębiorstwa i Analizy Ekonomicznej Instytutu Organizacji i Zarządzania na Wydziale Ekonomiczno-Socjologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. Habilitowała się 26 czerwca 1971 na podstawie rozprawy Nakazy i bodźce a model przedsiębiorstwa[1].

W 1977 dzięki jej zabiegom został powołany Zakład Ekonomiki Pracy, przekształcony potem w Katedrę Pracy i Polityki Społecznej, skonfederowaną w strukturze Instytutu Ekonomik Stosowanych i Informatyki. Kierowała tą katedrą do 30 września 2010. W latach 1991–1999 kierowała również Ośrodkiem Naukowo-Badawczym Ekonomiki Pracy i Stosunków Przemysłowych powołanym z jej inicjatywy na łódzkim Uniwersytecie[1].

W 1982 została profesorem nadzwyczajnym, a profesorem zwyczajnym w 1987. 30 września 2011 przeszła na emeryturę[1].

Do jej głównych zainteresowań naukowych należały problemy o charakterze interdyscyplinarnym, kluczowe dla usprawnienia systemu zarządzania przedsiębiorstwami, tak w gospodarce planowej, jak i rynkowej. Była autorytetem naukowym w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi. Łączyła wątki naukowe z potrzebami praktyki gospodarczej, czego przykładem jest jej koncepcja wartościowania pracy w polskiej gospodarce. Interesowała się badaniami nad skutecznym wykorzystaniem bodźców w ścisłym współdziałaniu z nakazami w zarządzaniu przedsiębiorstwami socjalistycznymi. Krytykowała m.in. politykę płacową jaka obowiązywała w Polsce w latach 70. I 80. XX wieku, w tym sztywne płace zasadnicze. Wniosła istotny wkład w rozwój systemów motywowania (książka System motywowania w przedsiębiorstwie z 1985, za którą otrzymała nagrodą indywidualną I stopnia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego[1].

Była, m.in., ekspertem Komisji Planowania przy Radzie Ministrów w latach 1973–1989, a także członkiem Komisji Rządowej ds. Reformy Gospodarczej w latach 1980–1989. W 1984 została powołana na stanowisko podsekretarza stanu w tym ministerstwie, które piastowała do końca 1989[1].

Od 1997 prowadziła prace naukowo-badawcze w Instytucie Pracy i Spraw Socjalnych. Pozostaje tam nadal kierownikiem Zakładu Zarządzania Zasobami Ludzkimi (od 2004). W latach 1997–2002 była dyrektorem tego instytutu[1].

Był inicjatorką powołania dwumiesięcznika Zarządzanie Zasobami Ludzkimi. Jest jego redaktorem naczelnym. Angażowała się w prace Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, w tym działalność zarządu. Sprawowała funkcję przewodniczącej Komitetu Głównego Olimpiady Wiedzy Ekonomicznej[1].

Stworzyła ponad 450 prac naukowych, w tym ponad trzydzieści książek (także w zespole). Wypromowała jedenaście prac doktorskich[1].

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

Otrzymała:

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2001),
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1989),
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1983),
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej (1984),
  • Medal Uniwersytet Łódzki w Służbie Społeczeństwu i Nauce (1986),
  • Medal Universitatis Lodziensis Merentibus (2007),
  • sześciokrotnie nagrody Ministerstwa Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu,
  • nagrody Polskiej Akademii Nauk (dwukrotnie przez komitety nauk PAN),
  • dziewięciokrotnie nagrody Uniwersytetu Łódzkiego,
  • Medal im. Wacława Szuberta (2002),
  • Nagrodę Prezesa PAN za osobisty wkład w kierowanie pracami Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN w latach 2003–2006 (2007) [1].

RodzinaEdytuj

W 1961 zawarła związek małżeński z Marianem Borkowskim i ma z nim dwóch synów: Rafała Mikołaja i Krzysztofa Mariusza[1].

PrzypisyEdytuj