Otwórz menu główne

Stefan Tarapacki (ur. 4 grudnia 1933 w Sanoku) – polski sportowiec, piłkarz, hokeista, tenisista, trener i działacz sportowy.

Stefan Tarapacki
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1933
Sanok
Narodowość polska
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” Odznaka „Zasłużony dla Sanoka”

ŻyciorysEdytuj

 
Korty tenisowe przy ul. Adama Mickiewicza w Sanoku

Urodził się 4 grudnia 1933. Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 rozpoczął uprawianie piłki nożnej na obszarze dzielnicy Błonie miasta Sanoka. W 1946 rozegrał pierwszy oficjalny mecz w barwach Gwardii Sanok przeciwko drużynie z Leska na wyjeździe (spotkanie zakończone zwycięstwem sanoczan 3:2 i pobytem Tarapackiego w szpitalu wskutek faulu). Po okresie gry w Gwardii, był zawodnikiem drużyn Górnik Sanok, później Sanoczanka Sanok. Grał na pozycji napastnika i pełnił funkcję kapitana drużyny. Odbył służbę wojskową w Przemyślu i Koszalinie, a później jako bramkostrzelny zawodnik sanockiej drużyny występującej w A-klasie, został powołany do wojskowej reprezentacji Polski w piłce nożnej na mecz z kadrą ZSRR[1]. Mimo prób angażu przez kluby I-ligowe pozostawał zawodnikiem w Sanoku. W sezonie 1949/1950 był zawodnikiem klubu ZKS Związkowiec Sanoczanka Sanok w B klasie Grupie Południowej[2][3]. Po zakończeniu sezonu 1951 grał w barwach Unii Sanok w rywalizacji barażowej o awans do klasy wojewódzkiej rzeszowskiej edycji 1952[4]. W 1956 wraz z Górnikiem Sanok wygrał sezon w A-klasie i uzyskał awans do III ligi (wówczas grał na prawym skrzydle)[5].

W 1952 ukończył jednoroczne Technikum Handlowe w Sanoku na wydziale finansowo-rachunkowym[6]. Został absolwentem studiów na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie[7].

W okresie zimowym podjął uprawianie w Sanoku hokeja na lodzie i był jednym z pierwszych inicjatorów tej dyscypliny w mieście. Jako hokeista również grał na pozycji napastnika[1][8]. Jednocześnie zajmował się przygotowaniem naturalnego lodowiska w Sanoku[9]. Na przełomie lat 50. i 60. był jednym z najskuteczniejszych zawodników zespołu Sanoczanki Sanok (do 1960), następnie sekcji hokejowej Stali Sanok, występującej w A-klasie okręgu Rzeszów[10]. Po zawieszeniu działalności sekcji hokejowej Stali w sezonach 1961/1962, 1962/1963 wspólnie ze swoich kolegą klubowym Samochwałem występował w barwach Czuwaju Przemyśl[11][12][13][14]. W połowie lat 60. powrócił do występów w reaktywowanej Stali Sanok[15], od sezonu 1966/1967 ponownie grającej w lidze okręgowej, regularnie będąc czołowym strzelcem zespołu[16][17].

W sezonie piłkarskim 1956 (wiosna / jesień) grając jako prawoskrzydłowy i wykazując się skutecznością strzelecką wraz z drużyną Górnika zwyciężył w A klasie rzeszowskiej i awansował do III ligi rzeszowsko-lubelskiej[18][19]. Następnie, po fuzji Sanoczanki i Stali Sanok, występował w barwach RKS Sanoczanki w III lidze edycji 1957, 1958 (z 11 golami zajął trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców ligi[20]. Po zakończeniu kariery piłkarskiej w wieku 25 lat został zawodnikiem tenisa ziemnego. Był zawodnikiem sekcji tenisowej klubu Sanoczanka Sanok (później Stal Sanok), zdobywając indywidualne mistrzostwo okręgu (województwa rzeszowskiego) w 1962[21], wicemistrzostwo w 1963[22], mistrzostwo w 1964[23] (także zwycięstwo drużynowe ze Stalą Sanok[24]), 1965 (ponadto trzecie miejsce w deblu w parze z Eugeniuszem Czerepaniakiem)[25], wicemistrzostwo w 1966[26][27], wicemistrzostwo w grze mieszanej w 1968[28] (ponadto wicemistrzostwo Rzeszowa 1968[29]), mistrzostwo indywidualne 1969[30], 1970, mistrzostwo w grze pojedynczej i w podwójnej w 1971[31][32][33], trzecie miejsce w 1973[34]. Odnosił także inne sukcesy w zawodach regionalnych. W 1962 był triumfatorem, a w 1963 finalistą Pucharu WKKFiT (Wojewódzki Komitet Kultury Fizycznej i Turystyki)[35]. Jako pracownik przedsiębiorstwa Poszukiwań Nafty i Gazu w Sanoku, oddelegowany do pracy w ośrodku wczasowym w Kołobrzegu wygrał tam trzy turnieje w ramach cyklu „Sport-Lato-Kołobrzeg '76”, zdobywając Kołobrzeską Paterę, Puchar redaktora naczelnego „Głosu Pomorza” oraz Nagrodę Ogólnopolskiego Turnieju Kołobrzeskiego[36]. Uzyskał tytuł trenera II klasy tenisa ziemnego[7]. Pracował jako trener tenisowy. Wśród jego podopiecznych był także Jan Ryniak, późniejszy hokeista[37]. Od 1964 do 1972 pełnił funkcję kierownika sekcji tenisowej klubu. W 1971 został trenerem w powołanej wówczas szkółce hokejowej sekcji hokeja na lodzie Stali Sanok. Prowadził zespół juniorów Stali występujący w seniorskich rozgrywkach okręgu krakowskiego[38]. Jego wychowankami byli hokeiści Stali Sanok, m.in. Czesław Radwański, Kazimierz Szostak, Andrzej Bielec[39]. Został wiceprezesem powołanego w 1972 Sanockiego Klubu Tenisowego (SKT); od 1985 wiceprezes ds. organizacyjnych[40].

Był pracownikiem Przedsiębiorstwa Poszukiwań Nafty i Gazu w Sanoku, później Sanockiego Zakładu Górnictwa Nafty i Gazu w Sanoku (SZGNiG), w którym był zatrudniony na stanowisku kierownika działu socjalnego[41]. Był działaczem PZPR[42]. W Sanoku został działaczem sportowym. Został wybrany członkiem zarządu powołanego 25 maja 1984 Okręgowego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego w Sanoku[43]. Został członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[44][45], w którym był wybierany naczelnikiem szkolenia sokolego (2008), członkiem Sądu Honorowego (2012, 2015)[46].

Kontynuując karierę tenisową w latach 80. został zawodnikiem w kategorii weteranów. W maju 1980 podczas prestiżowego i mocno obsadzonego turnieju o Grand Prix Polski w Sanoku sprawił niespodziankę pokonując Romana Leżonia z Górnika Wałbrzych[47], a w ćwierćfinale uległ późniejszemu triumfatorowi Henrykowi Drzymalskiemu[48]. W 1984 wygrał kilka turniejów krajowym i zdobył międzynarodowe mistrzostwo Polski weteranów w Sopocie[49]. W 1985, w 1987 zostawał po raz kolejny mistrzem województwa krośnieńskiego (w 1987 także wygrał turniej o Puchar Bieszczadów)[50][51][52][53]. W 1985 zdobył mistrzostwo Polski weteranów w grze pojedynczej i wicemistrzostwo w grze podwójnej na XV Międzynarodowych MP Weteranów w Sopocie[54]. Mistrzostwo Polski weteranów powtórzył w 1986 i w 1988, gdy podczas turnieju w Bytomiu zdobył złoty medal zarówno w grze pojedynczej jak i w deblowej (w singlu pokonał J. Bogdanowicza, z którym zdobył mistrzostwo w deblu)[55][56]. W 1988 zdobył także tytuły mistrzowskie w grze pojedynczej i deblowej podczas I Mistrzostw Polski Górników w Zielonej Górze[57]. W 1989 zdobył mistrzostwo Polski weteranów w grze pojedynczej i podwójnej na XXIX Międzynarodowych MP Weteranów w Sopocie w lipcu[58] i mistrzostwo Polski weteranów w Kołobrzegu we wrześniu oraz wygrał kilka innych turniejów (np. Merkury '89, Ogólnopolskie Mistrzostwa Pracowników PGNiG, międzynarodowe mistrzostwa Słowacji)[59]. Został wielokrotnym medalistą mistrzostw świata i Europy w kategoriach wiekowych weteranów[7].

Stefan Tarapacki podjął także uprawianie tenisa stołowego i lekkoatletyki. W późniejszych latach jako weteran uczestniczył nadal w sanockich turniejach piłkarskich zarówno jako zawodnik jak i trener[60][61][62]. W 1962 uzyskał uprawnienia instruktora piłkarskiego[63]. Został trenerem w klubie Ekoball Sanok[64]. Został określony jako najwszechstronniejszy sportowiec sanockiego sportu[65].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Wacław Drwięga: Początki hokeja w Sanoku oraz inne ciekawostki. sokolsanok.pl, 2010-11-20. [dostęp 2016-01-12].
  2. Związkowiec Sanoczanka – ZKS Unia Krosno 5:1 (3:1). „Nowiny Rzeszowskie”, s. 4, Nr 26 z 10 października 1949. 
  3. Piłkarski bilans ZKS „Związkowiec” Sanok. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 6, Nr 81 z 4 grudnia 1949. 
  4. O wejście do klasy wojewódzkiej. „Nowiny Rzeszowskie. Nowiny Sportowe”. Nr 48, s. 4, 26 listopada 1951. 
  5. Zbigniew Dańczyszyn. Początki sportu w sanockiej „Nafcie”. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 4: Nafta, s. 78, 2004. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  6. Księga pamiątkowa szkół ekonomicznych w Sanoku 1925-1995. Sanok: 1995, s. 323. ISBN 83-903469-0-7.
  7. a b c Nowe nabory do Ekoball. ekoball.pl. [dostęp 2016-01-08].
  8. Bogumiła Koszela, Wiesław Koszela, Marian Struś: 50 lat Zakładowego Domu Kultury, 30 lat Orkiestry Dętej, 30 lat Klubu Sportowego „Stal” Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976, s. 48.
  9. Zbigniew Dańczyszyn. Początki sportu w sanockiej „Nafcie”. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 4: Nafta, s. 71, 2004. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  10. Zbigniew Dańczyszyn. Początki sportu w sanockiej „Nafcie”. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 4: Nafta, s. 79, 2004. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  11. Hokej – klasa A. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 2, Nr 309 z 31 grudnia 1962 – 1 stycznia 1963. 
  12. Sport. Czuwaj Przemyśl – Stal Rzeszów 2:1. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 2, Nr 8 z 10 stycznia 1963. 
  13. Konkurs skoków w Iwoniczu-Zdroju zainaugurował sezon sportów zimowych. „Nowiny”, s. 2, nr 309 z 31 grudnia 1962 i 1 stycznia 1963. 
  14. Czuwaj Przemyśl – Stal Rzeszów 5:1. „Nowiny”, s. 2, nr 9 z 11 stycznia 1963. 
  15. Hokej. „Nowiny”, s. 2, Nr 4 z 24 stycznia 1966. 
  16. Hokeiści walczą o mistrzowskie punkty. Czuwaj Przemyśl na czele tabeli. „Nowiny”, s. 2, Nr 20 z 24 stycznia 1967. 
  17. Dobry start hokeistów JKS. „Nowiny”, s. 2, Nr 22 z 26 stycznia 1967. 
  18. Witamy Górnika w gronie III-ligowców. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”, s. 6, Nr 249 z 18 października 1956. 
  19. Sylwetki piłkarzy mistrza – A klasy. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”, s. 6, Nr 249 z 18 października 1956. 
  20. Krajewski (Polonia Przemyśl) i Zajdel (Krośnianka) najlepszymi strzelcami III ligi. „Nowiny-Nowiny Sportowe”. Nr 38, s. 2, 29 września 1957. 
  21. Kuźniar i Tarapacki mistrzami okręgu w tenisie. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 25 z 18 czerwca 1962. 
  22. Kuźniarówna i Kalita mistrzami województwa. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 24 z 17 czerwca 1963. 
  23. Tenisowe mistrzostwa pod znakiem zwycięstw młodzieży. „Nowiny-Stadion”. Nr 25, s. 2, 23 czerwca 1963. 
  24. Stal Sanok – podwójnym mistrzem. „Nowiny-Stadion”. Nr 25, s. 2, 23 czerwca 1963. 
  25. Wojewódzkie mistrzostwa tenisowe. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 25 z 21 czerwca 1965. 
  26. Tytuły mistrzowskie w tenisie dla Stalowej Woli. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 25 z 20 czerwca 1966. 
  27. Ponadto zajął drugie miejsce na liście klasyfikacji najlepszych tenisistów województwa rzeszowskiego w 1966, opublikowanej przez Okręgowy Związek Tenisowy w Rzeszowie. Por. Doroczna klasyfikacja najlepszych tenisistów. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 52 z 27 grudnia 1966. 
  28. Tenis. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 23 z 3 czerwca 1968. 
  29. Harasimowicz i Nowak mistrzami Rzeszowa w tenisie. „Nowiny”, s. 2, Nr 192 z 14 sierpnia 1968. 
  30. Tenisowe mistrzostwa seniorów w Stalowej Woli. „Nowiny”, s. 2, Nr 153 z 5 czerwca 1970. 
  31. Tenis. Markowska i Tarapacki mistrzami okręgu. „Nowiny”, s. 2, Nr 149 z 1 czerwca 1971. 
  32. Bogumiła Koszela, Wiesław Koszela, Marian Struś: 50 lat Zakładowego Domu Kultury, 30 lat Orkiestry Dętej, 30 lat Klubu Sportowego „Stal” Sanockiej Fabryki Autobusów „Autosan”. Rzeszów: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976, s. 57-58.
  33. Józef Ząbkiewicz, Sport i rekreacja, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków 1995, s. 926.
  34. Stalowa Wola górą na kortach. „Nowiny”, s. 2, Nr 178 z 30 czerwca 1973. 
  35. Tenis ziemny. „Nowiny-Stadion”, s. 2, Nr 36 z 9 września 1963. 
  36. Z różnych dyscyplin. Kołobrzeskie sukcesy sanockiego tenisisty. „Nowiny–Stadion”, s. 7, Nr 225 z 4 października 1976. 
  37. Józef Ząbkiewicz. Galeria hokeistów STS – Autosan. Jan Ryniak. „Tygodnik Sanocki”, s. 10, Nr 43 (155) z 28 października 1994. 
  38. Hokej i boks wizytówką Sanoka. „Nowiny”, s. 2, Nr 13 z 14 stycznia 1973. 
  39. Sport. Po awansie hokeistów Stali Sanok do ekstraklasy. „Nowiny”, s. 1, Nr 55 z 9 marca 1976. 
  40. Marian Struś. Plany i nadzieje SKT „Budowlani”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 15 (342) z 20-31 maja 1985. 
  41. a b Wiesław Koszela. Order Sztandaru Pracy dla SZGNiG. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 36 (327) z 20-31 grudnia 1984. 
  42. Wiesław Koszela. Zmieniając rzeczywistość musimy zmienić się sami. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 30 (465) z 20-31 października 1988. 
  43. Marian Struś. Powstał Okręgowy Związek Łyżwiarstwa Szybkiego w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 17 (308) z 10-20 czerwca 1984. 
  44. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 159. ISBN 978-83-939031-1-5.
  45. Bronisław Kielar: Sprawozdanie z „X Biegu Sokolego-Niepodległościowego”. sokolsanok.pl, 2015-11-08. [dostęp 2016-01-08].
  46. Zarząd. sokolsanok.pl, 2014-11-22. [dostęp 2016-01-08].
  47. G. Jarosz i H. Drzymalski najlepszy w sanockim Grand Prix. „Nowiny”, s. 2, Nr 110 z 16 maja 1980. 
  48. Sport. Tenisowe emocje na sanockich kortach. „Nowiny-Stadion”, s. 1, Nr 20 z 19 maja 1980. 
  49. Józef Ząbkiewicz. S. Tarapacki – mistrzem Polskim weteranów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 24 (315) z 20-31 sierpnia 1984. 
  50. Sport. Z różnych dyscyplin. „Nowiny”, s. 2, Nr 235 z 8 października 1985. 
  51. Marian Struś. Stefan Tarapacki nadal najlepszy. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 31 (358) z 1-10 listopada 1985. 
  52. Sport. Z różnych dyscyplin. Weteran Tarapacki nadal zwycięża. „Nowiny”, s. 2, Nr 243 z 17-18 października 1987. 
  53. Józef Ząbkiewicz. Tenisowe mistrzostwa. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 31 (430) z 1-10 listopada 1987. 
  54. Marian Struś. Stefan Tarapacki mistrzem Polskim weteranów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 24 (351) z 20-31 sierpnia 1985. 
  55. Józef Ząbkiewicz. Mistrzostwo Polski – S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 32 (467) z 10-20 listopada 1988. 
  56. Sport. Z różnych dyscyplin. Brawo Stefan. „Nowiny”, s. 2, Nr 246 z 21 października 1988. 
  57. Józef Ząbkiewicz. Jeszcze jedno mistrzostwo S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 32 (467) z 10-20 listopada 1988. 
  58. Józef Ząbkiewicz. Podwójny tytuł S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 23 (494) z 20-31 sierpnia 1989. 
  59. Józef Ząbkiewicz. Mistrzowskie tytuły S. Tarapackiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 30 (501) z 1-10 listopada 1989. 
  60. Marian Struś. „Czerwony Diabły” czy „Badylanka”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 18 (309) z 20-30 czerwca 1984. 
  61. Józef Ząbkiewicz. Turniej Drużyn Podwórkowych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 19 (346) z 1-10 lipca 1985. 
  62. Józef Ząbkiewicz. Ach, co to był za mecz!. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 25 (388) z 1-10 września 1986. 
  63. Komentarz Oldboy'a. „Nowiny”, s. 4, Nr 302 z 10 grudnia 1962. 
  64. Trenerzy. ekoball.pl. [dostęp 2016-01-08].
  65. Józef Ząbkiewicz. Najlepszy sportowiec 40-lecia ZKS „Stal”. Pierwsze kandydatury. Stefan Tarapacki. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 23 (386) z 10-20 sierpnia 1986. 
  66. Plenum KM PZPR. O rozwój sanockiego sportu. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 31 (287) z 10-20 listopada 1983. 
  67. Wysokie odznaczenia dla zasłużonych sportowców i działaczy. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 10 (409) z 1-10 kwietnia 1987. 
  68. Marian Struś. Stefan Tarapacki – sportowcem 40-lecia woj. krośnieńskiego. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 19 (310) z 1-10 lipca 1984. 
  69. Józef Ząbkiewicz. Adam Kornecki – sportowcem 40-lecia Stali Sanok. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 10 (409) z 1-10 kwietnia 1987. 
  70. Marian Struś. Uznanie dla ludzi sportu. „Tygodnik Sanocki”, s. 3, Nr 4 (1153) z 24 stycznia 2014. 
  71. a b 150 lat Sokoła. sokolsanok.pl, 2017-05-05. [dostęp 2017-08-03].

BibliografiaEdytuj