Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy gatunku tasiemca. Zobacz też: inne znaczenia.

Tasiemiec bąblowcowy (Echinococcus granulosus), także bąblowiec – gatunek tasiemca, groźny pasożyt, w postaci dojrzałej bytujący w jelicie cienkim psowatych, przypadkowo występujący u człowieka, który jest wtedy żywicielem pośrednim.

Tasiemiec bąblowcowy
Echinococcus granulosus
(Batsch, 1786)
Cysty Echinococcus granulosus u owcy
Cysty Echinococcus granulosus u owcy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ płazińce
Gromada tasiemce
Rząd Cyclophyllidea
Rodzina Taeniidae
Rodzaj Echinococcus
Gatunek tasiemiec bąblowcowy
Cykl życia Echinococcus granulosus
Echinococcus granulosus

Morfologia i cykl życiowyEdytuj

Dojrzały tasiemiec pasożytuje w jelicie cienkim psowatych: psa, wilka, szakala, lisa, rzadziej u innych mięsożernych ssaków (np. kota). Postaci dojrzałe tasiemców są małe, mają od 2,5 do 6 mm długości. Posiadają kulisty skoleks z podwójnym wieńcem 30–36 haczyków. Na strobilę składają się tylko trzy proglotydy: jałowy, hermafrodytyczny i najdłuższy maciczny. Oderwane proglotydy wydostają się samodzielnie przez odbyt na powierzchnię skóry żywiciela ostatecznego. Jaja znajdujące się w sierści zwierzęcia stanowią źródło inwazji dla żywiciela pośredniego, także dla ludzi. W żołądku lub jelicie żywiciela pośredniego z jaja wydostaje się onkosfera, która czynnie przedostaje się do krążenia i z prądem krwi dostają się do narządów wewnętrznych, głównie drogą żyły wrotnej do wątroby, ale także do płuc, mięśni, kości, mózgu, oka, śledziony, nerek, tkanki podskórnej. W narządzie onkosfera przekształca się w kolejne stadium rozwojowe, jakim jest bąblowiec (echinococcus). Choroba wywoływana przez tasiemca bąblowcowego określana jest dwojako w zależności od żywiciela, u którego występuje: echinokokoza (żywiciel ostateczny) lub hydatidoza (żywiciel pośredni).

Osobny artykuł: Bąblowica.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj