Thomas de Maizière

polityk niemiecki

Karl Ernst Thomas de Maizière (ur. 21 stycznia 1954 w Bonn) – niemiecki polityk i prawnik, działacz Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej (CDU), poseł do Bundestagu, w rządach Angeli Merkel szef Urzędu Kanclerza Federalnego i minister do zadań specjalnych (2005–2009), minister obrony (2011–2013) oraz minister spraw wewnętrznych (2009–2011, 2013–2018).

Thomas de Maizière
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Karl Ernst Thomas de Maizière
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1954
Bonn
Minister spraw wewnętrznych Niemiec
Okres od 28 października 2009
do 3 marca 2011
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Wolfgang Schäuble
Następca Hans-Peter Friedrich
Minister obrony Niemiec
Okres od 3 marca 2011
do 17 grudnia 2013
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Karl-Theodor zu Guttenberg
Następca Ursula von der Leyen
Minister spraw wewnętrznych Niemiec
Okres od 17 grudnia 2013
do 14 marca 2018
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Poprzednik Hans-Peter Friedrich
Następca Horst Seehofer
podpis

ŻyciorysEdytuj

Potomek hugenockiej rodziny, jest synem Ulricha (generalnego inspektora Bundeswehry) i stryjecznym bratem Lothara (ostatniego premiera NRD)[1]. Do CDU wstąpił w 1971 jeszcze jako uczeń.

Studiował prawo i historię na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze oraz na Uniwersytecie Albrechta i Ludwika we Fryburgu (1974–1979). Do 1982 zdał państwowe egzaminy prawnicze I oraz II stopnia. W 1986 doktoryzował się w zakresie prawa na podstawie pracy pt. Die Praxis der informellen Verfahren beim Bundeskartellamt – Darstellung und rechtliche Würdigung eines verborgenen Vorgehens[2]. Od 1983 pracował w urzędzie nadburmistrza Berlina Zachodniego w czasie pełnienia tej funkcji przez Richarda von Weizsäckera i Eberharda Diepgena, później kierował jednym z departamentów Kancelarii Senatu Berlina i był rzecznikiem prasowym frakcji CDU.

W 1990 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w ministerstwie kultury rządu krajowego Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Od 1994 do 1998 był szefem kancelarii premiera tego rządu Berndta Seite. W 1999, po porażce CDU w wyborach krajowych w Meklemburgii-Pomorzu Przednim, przeszedł do pracy w rządzie Saksonii. Był kolejno szefem kancelarii premiera Kurta Biedenkopfa (1999–2001), ministrem finansów (2001–2002), ministrem sprawiedliwości (2002–2004) oraz ministrem spraw wewnętrznych (2004–2005). Od 2004 do 2005 zasiadał jednocześnie w landtagu Saksonii.

W powołanym w listopadzie 2005 pierwszym rządzie Angeli Merkel, tworzonym przez tzw. wielką koalicję (CDU/CSU i SPD), objął stanowisko ministra do zadań specjalnych i szefa Urzędu Kanclerza Federalnego. W 2009 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Bundestagu, z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w wyborach w 2013 oraz 2017[3].

W zaprzysiężonym w październiku 2009 rządzie koalicyjnym CDU-FDP dotychczasowej kanclerz przeszedł na urząd ministra spraw wewnętrznych. W marcu 2011 został mianowany przez prezydenta Christiana Wulffa ministrem obrony, zastąpił zdymisjonowanego Karla-Theodora zu Guttenberga[4]. W grudniu 2013, po odnowieniu w kolejnej kadencji wielkiej koalicji i powołaniu trzeciego gabinetu Angeli Merkel, ponownie objął funkcję ministra spraw wewnętrznych. Pełnił ją do końca funkcjonowania tego rządu, tj. do marca 2018.

Życie prywatneEdytuj

Żonaty, ma troje dzieci.

PrzypisyEdytuj

  1. Die Familie de Maizière, eine deutsche Dynastie (niem.). welt.de, 6 marca 2011. [dostęp 2016-11-01].
  2. Dr. Thomas de Maizière an der WWU (niem.). uni-muenster.de, 4 listopada 2011. [dostęp 2016-11-01].
  3. Gewählte auf Landeslisten und in Wahlkreisen (niem.). bundeswahlleiter.de. [dostęp 2017-09-26].
  4. Guttenberg geht, de Maizière kommt (niem.). spiegel.de, 3 marca 2011. [dostęp 2016-11-01].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj