Uciec jak najbliżej

Uciec jak najbliżej – polski czarno-biały film fabularny z 1971 roku w reżyserii Janusza Zaorskiego, będący jego pełnometrażowym debiutem fabularnym[1].

Uciec jak najbliżej
Gatunek obyczajowy
Rok produkcji 1971
Data premiery 7 marca 1972
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 87 min
Reżyseria Janusz Zaorski
Scenariusz Janusz Zaorski, Zygmunt Lech
Główne role Halina Golanko, Jerzy Góralczyk, Józef Nalberczak
Muzyka Janusz Kępski
Zdjęcia Edward Kłosiński
Scenografia Zdzisław Kielanowski
Wytwórnia Zespół Filmowy KRAJ
Dystrybucja Centrala Wynajmu Filmów

Film realizowano we Wrocławiu, m.in. na: ul. Piłsudskiego, gdzie znajduje się Grand Hotel[2], ul. Świdnickiej, ul. Oławskiej, ul. Podwale, na skrzyżowaniu Podwala z ul. Świdnicką, we wnętrzu Piwnicy Świdnickiej, w wejściu na teren Stadionu Olimpijskiego (od ul. Paderewskiego)[3].

Premiera odbyła się w podwójnym pokazie z reportażem Maturzyści Danuty Halladin z 1971 roku[1].

Opis fabułyEdytuj

Historia lekkoducha[4], który będąc w podróży napotyka na swej drodze miłość i dzięki niej uświadamia sobie swoją dotychczasową konformistyczną postawę wobec życia. Film Zaorskiego wpisuje się w popularny nurt filmów o problemach młodzieży, która zmaga się z bezcelowością i jałowością życia. Dwudziestokilkuletni Bartek mieszka pod Łodzią, w miejscowości będącej geometrycznym środkiem Polski. Pracuje w spółdzielni zajmującej się produkcją znaków drogowych, której prezesem jest ojciec jego dziewczyny. W przeddzień święta 22 lipca, razem z kierowcą Józefem Olszewskim, wyjeżdża służbowo do Kudowy. We Wrocławiu, gdzie obaj nocują, poznaje laborantkę Kasię, lecz swoją natarczywością, bezmyślnie niszczy coś, co mogło się przerodzić w prawdziwe, bezinteresowne uczucie. W fatalnym nastroju jedzie z Olszewskim do Kudowy. W drodze powrotnej pomiędzy mężczyznami dochodzi do kłótni. We Wrocławiu Bartek wyskakuje z jadącego samochodu i biegnie na stadion, gdzie Kasia ma próbę przed uroczystością. Zastaje tam tłum jednakowo ubranych dziewcząt, które rozbiegają się po murawie i ustawiając się obok siebie tworzą kontur mapy Polski. Bartek znajduje się w jej środku – tak jak jego rodzinna miejscowość, do której nie wiadomo, czy powróci.

ObsadaEdytuj

PiosenkiEdytuj

W filmie wystąpił piosenkarz Stan Borys (w roli samego siebie)[5]. Piosenki z jego repertuaru, wykorzystane w filmie (Lecą sowy, Powiększenie, Mój przyjaciel deszcz) ukazały się na EPce pt. Piosenki z filmu „Uciec jak najbliżej” (N 0677)[6][7].

NagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Idziemy do kina. „Film”. 10, s. 15, 1972-03-05. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe. 
  2. Marcin Walków: Czy hotel Grand doczeka się remontu? (pol.). gazetawroclawska.pl, 2015-04-24. [dostęp 2016-04-04].
  3. Filmy o Wrocławiu i realizowane we Wrocławiu – Uciec jak najbliżej (pol.). [dostęp 2016-04-04].
  4. a b c Uciec jak najbliżej (pol.). filmpolski.pl.
  5. Uciec jak najbliżej – Galeria zdjęć (pol.). filmpolski.pl.
  6. Stan Borys (pol.). filmpolski.pl.
  7. Stan Borys – Mój Przyjaciel Deszcz (ang.). discogs.com.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj