Krzysztof Kowalewski

polski aktor

Krzysztof Kowalewski (ur. 20 marca 1937 w Warszawie) – polski aktor filmowy, telewizyjny, teatralny i radiowy. Znany głównie z licznych ról komediowych. Na filmowym ekranie zadebiutował w 1960 w filmie Aleksandra Forda Krzyżacy, do dziś wystąpił w około 120 filmach i serialach telewizyjnych[1]. Zagrał ponad tysiąc ról w Teatrze Polskiego Radia[2]. Wieloletni wykładowca PWST w Warszawie.

Krzysztof Kowalewski
Ilustracja
Krzysztof Kowalewski (2018)
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1937
Warszawa
Zawód aktor teatralny, filmowy
Współmałżonek (1) Vivian Rodriguez; (2) Agnieszka Suchora
(od 2002)
Lata aktywności od 1960
Zespół artystyczny
Teatr Klasyczny w Warszawie
(1960–1961)
Teatr Dramatyczny w Warszawie
(1961–1962)
Teatr Polski w Warszawie
(1962–1970)
Studencki Teatr Satyryków
(1970–1973)
Teatr Rozmaitości w Warszawie
(1973–1974)
Teatr Kwadrat w Warszawie
(1974–1977)
Teatr Współczesny w Warszawie
(od 1977)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

Krzysztof Kowalewski urodził się 20 marca 1937 w Warszawie. Jego ojcem był Cyprian Kowalewski[a], oficer rezerwy Wojska Polskiego a matką Elżbieta Herszaft, aktorka pochodzenia żydowskiego[4]. Jego wujem był malarz Adam Herszaft.

Przez całą wojnę matka ukrywała przed Krzysztofem swoje żydowskie korzenie. Po upadku powstania warszawskiego przeprowadzili się ze zrujnowanej stolicy do Kielc. Wyjechali z nich w dzień po pogromie 4 lipca 1946 i wrócili do Warszawy[5]. W 1955 ukończył stołeczne XIV Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica[6], następnie dostał się do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, którą ukończył w 1960[1]. Na dyplomie muzycznym wykonał utwór „Ach Ludwiko” do słów Juliana Tuwima[7].

W tym samym roku zadebiutował jako aktor epizodyczny w Krzyżakach Aleksandra Forda[1]. W marcu 1961 wystąpił po raz pierwszy na deskach Teatru Dramatycznego, z którym był związany do 1962[1]. W latach 70. i 80. wystąpił m.in. w filmach wojennych Witolda Lesiewicza Kwiecień (1961) oraz Miejsce dla jednego (1965), kryminale Janusza Nasfetera Zbrodniarz i panna (1963), filmach Janusza Majewskiego Urząd (1969), Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię (1969) oraz C.K. Dezerterzy (1985), serialu wojennym Janusza MorgensternaKolumbowie” (1970) czy komedii Jerzego Stefana Stawińskiego Godzina szczytu (1973)[1].

Kowalewski często występował w filmach Stanisława Barei. W filmie Nie ma róży bez ognia (1974) zagrał milicjanta. W 1976 roku zagrał główną rolę Michała Romana w Brunecie wieczorową porą . W 1978 w Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz grał Tadeusza Krzakoskiego, dyrektora „Pol-Pimu”, natomiast w Misiu (1981) – Jana Hochwandera , kierownika produkcji filmu Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta[8].

Aktor teatrów: Klasycznego, Dramatycznego, Polskiego, Studenckiego Teatru Satyryków, Rozmaitości, Kwadrat oraz Teatru Współczesnego w Warszawie (od 1977).

Od lat związany z Teatrem Polskiego Radia[2]. Dyrektor tegoż, Janusz Kukuła, przyznaje, że Krzysztof Kowalewski jest jego ulubionym (radiowym) aktorem[2]. Kowalewski znany jest radiosłuchaczom przede wszystkim[2] za sprawą głównej roli w słuchowisku „Kocham pana, panie Sułku”, emitowanym na antenie Programu Trzeciego Polskiego Radia. 29 lutego 2012, niedługo przed 75. urodzinami aktora, Program Trzeci Polskiego Radia zorganizował benefis Krzysztofa Kowalewskiego[2]. Wydarzenie było emitowane na żywo na antenie rozgłośni.

Został członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[9] oraz przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[10].

Nagrody (wybór) i odznaczeniaEdytuj

 
Gwiazda Kowalewskiego w łódzkiej Alei Gwiazd

Życie prywatneEdytuj

Po raz pierwszy ożenił się w latach 60., z kubańską tancerką – Vivian Rodriguez, z którą rozwiódł się po 3 latach i jej wyjeździe do Paryża. Z tego związku ma syna Wiktora, od 1981 stale przebywającego za granicą[5]. Przez wiele lat był związany z aktorką Ewą Wiśniewską. Od 2002 mąż aktorki Agnieszki Suchory, z którą ma córkę Gabrielę[14].

FilmografiaEdytuj

Filmy i serialeEdytuj

DubbingEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Cyprian Kowalewski we wrześniu 1939 dostał się do niewoli i został osadzony w obozie jenieckim w Starobielsku. W 1940 został rozstrzelany przez NKWD w Charkowie[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Krzysztof Kowalewski – Biografia twórcy, film.wp.pl [dostęp 2015-09-10].
  2. a b c d e Trójka > Benefisy > Kowalewski - mędrzec w krótkich spodenkach, Polskie Radio, 2 marca 2012 [dostęp 2015-09-10].
  3. Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Jerzy Ciesielski i inni, Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003, ISBN 83-916663-5-2, OCLC 830509983 [zarchiwizowane z adresu 2016-04-04].
  4. Dominika Kaszuba, Krzysztof Kowalewski – biografia, Onet.pl  [dostęp 2010-01-15].
  5. a b Krzysztof Kowalewski. Cicho, wiem. Rozmowę przepr. Juliusz Ćwieluch. „Polityka”, 2013, nr 51/52 (2938), s. 40-43.
  6. Zdjęcie klasy – rocznik maturalny 1955, Liceum Ogólnokształcące nr XIV w Warszawie [dostęp 2015-09-10] [zarchiwizowane z adresu 2010-12-22].
  7. Jan Bończa-Szabłowski. Krzysztof Kowalewski. Pogoda w granicach rozsądku. „Rzeczpospolita”, 4 stycznia 2002. 
  8. Miś, FilmPolski.pl.
  9. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego, onet.pl, 16 maja 2010 [dostęp 2014-04-26] [zarchiwizowane z adresu 2013-12-05].
  10. Barbara Sowa, Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała lista, Dziennik.pl, 26 marca 2015 [dostęp 2015-09-10].
  11. M.P. z 2002 r. nr 50, poz. 722 – pkt 60.
  12. Gloria Artis dla aktorów, TVP.Info, 5 października 2009 [dostęp 2015-09-10] [zarchiwizowane z adresu 2013-01-08].
  13. Wielki Splendor – nagrody Teatru Polskiego Radia wręczone, Polskie Radio, 1 grudnia 2008 [dostęp 2015-09-10].
  14. Tygodnik „Życie na Gorąco” nr 27, 5 lipca 2012, s. 35

Linki zewnętrzneEdytuj