Brunet wieczorową porą

Brunet wieczorową porąpolski film fabularny (komedia kryminalna) w reżyserii Stanisława Barei z 1976 roku.

Brunet wieczorową porą
Gatunek

komedia kryminalna

Rok produkcji

1976

Data premiery

18 października 1976[1]

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

90 minut[1][2]

Reżyseria

Stanisław Bareja

Scenariusz

Stanisław Bareja
Andrzej Kill

Główne role

Krzysztof Kowalewski
Wojciech Pokora

Muzyka

Waldemar Kazanecki

Zdjęcia

Wiesław Zdort

Scenografia

Allan Starski

Kostiumy

Anna Biedrzycka-Sheppard

Montaż

Krystyna Rutkowska

Produkcja

Stanisław Skubniewski (kierownik produkcji)[3][2]

Wytwórnia

Zespół Filmowy „Pryzmat”

Motywem muzycznym filmu jest przewijająca się w wielu sekwencjach piosenka Cygańska jesień w wykonaniu Anny Jantar, do której muzykę skomponował Waldemar Kazanecki. Autorami tekstu piosenki byli Janusz Kondratowicz i Jonasz Kofta[4].

Tytuł filmu nawiązuje do słów o „spotkaniu z brunetem wieczorową porą” wypowiadanych przez wróżącą Cygankę w powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Drugie życie doktora Murka (1936)[5].

ProdukcjaEdytuj

Konspekt filmu przygotowany został przez Stanisława Bareję, natomiast scenopis powstawał we współpracy ze Stanisławem Tymem, który był autorem większości dialogów i skeczowych scen. Scenopis razem opracowywali w Goławicach, w domu Barei. W trakcie tej pracy między autorami scenariusza doszło do konfliktu. Według Tyma końcowa wersja była niedopracowana, przez co zastąpił on swoje nazwisko pseudonimem Andrzej Kill[6]. W porównaniu z poprzednimi komediami Brunet wieczorową porą jest satyrą wobec rzeczywistości PRL, ukazującą bylejakość, partactwo i chamstwo[7]. Intencją reżysera było, podobnie jak we wcześniejszych komediach (Poszukiwany, poszukiwana, Nie ma róży bez ognia) przeciwstawienie życiowo niespełnionego inteligenta otaczającym go cwaniakom[8].

Do epizodycznych skeczowych scenek, które przeplatają się z główną fabułą filmu, wykorzystano talenty takich aktorów, jak Bohdan Łazuka, Zdzisław Maklakiewicz, Jan Himilsbach, Jan Kobuszewski i Józef Nalberczak[9]. Podobnie jak w innych filmach Barei występowały osoby, które odgrywały samych siebie – prezenterzy telewizyjni Jan Suzin i Krystyna Loska, a role kilku funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej zagrali milicjanci[10].

FabułaEdytuj

Film jest komedią satyryczną, w której bohater Michał Roman zostaje uwikłany w wiele absurdalnych sytuacji. Niezwykłe przepowiednie Cyganki pojawiającej się w jego domu, których początkowo nie bierze na poważnie, zaczynają się jednak spełniać. Najpoważniej brzmi przepowiednia, że ma zabić bruneta, który wieczorem pojawi się w jego mieszkaniu. Wraz z przyjacielem starają się zapobiec nieuchronnej zbrodni. Aby zapobiec zbliżającemu się nieszczęściu, bohater opuszcza dom. Przeznaczenie jednak go dosięga – wszystko wskazuje na to, że przypadkowo zostaje zabójcą mężczyzny, Dzidka Krępaka, który pojawił się w jego domu. Mimo różnych przeciwności losu bohaterowi udaje się wykryć rzeczywistego mordercę.

ObsadaEdytuj

Źródło:[3][2]

 
Kwestia z filmu okazana podczas promocji 33. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2008

OdbiórEdytuj

Barei zarzucano między innymi, że w filmie propaguje pijaństwo (wątek spożywania alkoholu w fabule jest silnie wyeksponowany)[11]. Krytycy filmu byli jednak przychylniejsi reżyserowi w porównaniu z atakami na jego wcześniejsze produkcje. Stanisław Wyszomirski w „Expressie Wieczornym” określił Bareję mianem „najbardziej kontrowersyjnego reżysera w Polsce”. Część krytyków dostrzegała jego intencje ukazania bylejakości i absurdów. W ciągu roku od premiery film obejrzało 970 655 widzów[12].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Replewicz 2009 ↓, s. 413.
  2. a b c Brunet wieczorową porą w bazie filmpolski.pl
  3. a b Replewicz 2009 ↓, s. 414.
  4. Replewicz 2009 ↓, s. 180.
  5. Rozdział I, [w:] Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Drugie życie doktora Murka.
  6. Replewicz 2009 ↓, s. 171.
  7. Replewicz 2009 ↓, s. 172-175.
  8. Replewicz 2009 ↓, s. 183-184.
  9. Replewicz 2009 ↓, s. 176.
  10. Replewicz 2009 ↓, s. 179-180.
  11. Replewicz 2009 ↓, s. 183.
  12. Replewicz 2009 ↓, s. 186.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj