Otwórz menu główne

Łagów

miasto w województwie świętokrzyskim
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Łagów (ujednoznacznienie).

Łagówmiasto położone w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim. Siedziba urzędu gminy Łagów. Status miasta odzyskało z dniem 1 stycznia 2018[2].

Łagów
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Kościół parafialny w Łagowie
Herb
Herb
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Łagów
Prawa miejskie 1375-1870, 2018
Burmistrz Paweł Marwicki
Powierzchnia 8,2191 km²
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

1650[1]
201 os./km²
Strefa numeracyjna (+48) 41
Kod pocztowy 26-025
Tablice rejestracyjne TKI
Położenie na mapie gminy Łagów
Mapa lokalizacyjna gminy Łagów
Łagów
Łagów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łagów
Łagów
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Łagów
Łagów
Położenie na mapie powiatu kieleckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kieleckiego
Łagów
Łagów
Ziemia50°46′36″N 21°05′06″E/50,776667 21,085000
TERC (TERYT) 2604074
SIMC 0247670
Urząd miejski
Iwańska 11
26-025 Łagów
Strona internetowa

Był miastem biskupstwa włocławskiego w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku[3]. W latach 1975–1998 Łagów administracyjnie należał do województwa kieleckiego.

PołożenieEdytuj

Łagów położony jest w Górach Świętokrzyskich, na wschodnim krańcu Padołu Kielecko-Łagowskiego. Na południe od Łagowa rozciąga się Pasmo Orłowińskie. W kierunku północno-zachodnim znajduje się Wał Małacentowski i Pasmo Bielińskie. Miasto przecina rzeka Łagowica.

Przez Łagów przebiega droga krajowa nr 74 z Kielc do Zamościa oraz droga wojewódzka nr 756 ze Starachowic do Stopnicy.

HistoriaEdytuj

Pierwsze wzmianki o Łagowie pojawiły się już w XI wieku. Jak podaje Jan Długosz w swoich kronikach, w 1086 r. Władysław Herman za wstawiennictwem żony Judyty podarował wieś kapitule kujawskiej, która urządziła w niej siedzibę kasztelana (prawdopodobnie istniał tu zamek, ale do dziś nie zachowały się żadne jego ślady. W odległości ok. 2,5 km od Łagowa na południowy wschód we wsi Nowy Staw znajduje się „wzgórze Zamczysko”. To właśnie na tym wzgórzu miała mieścić się dawna lokacja Łagowa. Lokalizacja zamku w tym miejscu jest wielce prawdopodobna, ponieważ wzgórze otoczone jest doliną rzeki, co mogło utrudnić zdobycie zamku). W 1375 r. królowa Polski i Węgier Elżbieta wydała w Sandomierzu przywilej zezwalający włodarzowi Łagowa bp. Zbylutowi na zamianę wsi w miasto. Przywilej ten został potwierdzony w 1390 r. przez Władysława Jagiełłę. W 1502 r. miejscowość doszczętnie spalili Tatarzy. W XV wieku miasto stało się znanym ośrodkiem rzemiosła, głównie garncarstwa. Wydobywane były tu rudy żelaza i ołowiu. W 1870 roku Łagów utracił prawa miejskie[4].

Przed rokiem 1836 dzierżawcą wójtostwa rządowego w Łagowie był Hilary Koczecki[5].

„Przewodnik Gospodarczy” z roku 1938 wymienia funkcjonujące tu instytucje i firmy usługowe[6]:

Podczas II wojny światowej wieś leżała w strefie przyfrontowej przyczółka baranowsko-sandomierskiego, ulegając tym samym znacznym zniszczeniom.

Zabytki i atrakcje turystyczneEdytuj

Rejestr zabytkówEdytuj

Do rejestru zabytków nieruchomych wpisane zostały obiekty[8]:

  • założenie urbanistyczne – śródmieście Łagowa (nr rej.: A.495 z 1.12.1956),
  • kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła z końca XV w. i XVI w. (nr rej.: A.406 z 16.10.1956 i z 21.06.1967),
  • cmentarz parafialny i kaplica z I połowy XIX w. (nr rej.: A.407/1-2 z 16.09.1972 i z 2.06.1992),
  • dom, Rynek 45, z 1890 r. (nr rej.: A.842 z 28.09.1979).

TurystykaEdytuj

Łagów jest punktem początkowym   niebieskiego szlaku turystycznego prowadzącego do Chęcin,   zielonego szlaku turystycznego prowadzącego do Nowej Słupi oraz   zielonego szlaku rowerowego prowadzącego przez tereny wokół wsi.

SportEdytuj

W miejscowości działa klub piłki nożnej ŁKS Łagów, założony w 1979 roku.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Według [1].
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2017 r. w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast, nadania niektórym miejscowościom statusu miasta, zmiany nazwy gminy oraz siedzib władz niektórych gmin (Dz.U. z 2017 r. poz. 1427)
  3. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 112.
  4. Postanowienie z 24 października (5 listopada) 1869 (Dziennik Praw, rok 1869, tom 69, nr 239, str. 419
  5. Dziennik Urzędowy Województwa Augustowskiego 8/1836
  6. Przewodnik Gospodarczy Województw Kieleckiego, Krakowskiego i Śląskiego, Dąbrowsko-Śląskie Zakłady Drukarskie, Sosnowiec 1938
  7. J. Czarnocki, 1989. Klimenie Gór Świętokrzyskich, Prace PIG, CXXVII, Warszawa.
  8. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 27. [dostęp 2015-11-06].

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Dybczyński, Przewodnik po Górach Świętokrzyskich, Warszawa 1912.
  • Ryszard Garus, Znakowane szlaki turystyczne woj. kieleckiego, Kielce 1983.

Linki zewnętrzneEdytuj