Ulica Połczyńska w Warszawie

ulica w zachodniej części Warszawy, stanowiąca drogę wylotową w kierunku Sochaczewa

Ulica Połczyńska – ulica w dzielnicy Bemowo w Warszawie

Ulica Połczyńska w Warszawie
Ulrychów, Odolany, Jelonki Południowe, Chrzanów
Ilustracja
Ulica Połczyńska na wysokości ul. Sochaczewskiej
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Miejscowość

Warszawa

Długość

3500 m

Przebieg
Ikona ulica z lewej.svg 0 m ul. Studzienna
Ikona wiad nad torami.svg linia kolejowa 509
Ikona ulica z prawej.svg światła Parking P+R "Połczyńska"
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Powstańców Śląskich,
ul. Dźwigowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Rotundy, ul. Tkaczy
Ikona ulica z prawej.svg ul. Lustrzana
Ikona ulica deptak z lewej.svg ul. Drzeworytników, ul. Nowej Huty
Ikona ulica z prawej.svg światła ul. Szeligowska
Ikona ulica rondo.svg światła ul. Lazurowa, al. 4 Czerwca 1989 r.
Ikona ulica z lewej.svg ul. Dostawcza
Ikona ulica z prawej.svg ul. Sochaczewska
Ikona ulica z lewej.svg światła droga wewnętrzna
Ikona ulica z prawej.svg ul. Podgrodzie
Ikona ulica z lewej.svg światła ul. K. Gierdziejewskiego
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Ulica Połczyńska w Warszawie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Ulica Połczyńska w Warszawie”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Ulica Połczyńska w Warszawie”
Ziemia52°13′00,9″N 20°54′01,8″E/52,216917 20,900500

Ulica przebiega przez Chrzanów i Jelonki Południowe na Bemowie. Zaczyna się przy skrzyżowaniu z ulicą Studzienną jako przedłużenie ulicy Wolskiej, przecina ulicę Powstańców Śląskich i przechodzi w ulicę Poznańską w gminie Ożarów Mazowiecki.

HistoriaEdytuj

Obecna ulica Połczyńska to dawny szlak wiodący z Warszawy przez Wolę na zachód w kierunku Błonia i Sochaczewa. Jako jedna z głównych dróg była również głównym kierunkiem przemarszów wojsk w czasie kolejnych wojen, stąd miała znaczenie także militarne, co doceniono w XIX wieku, budując tu fort pierścienia wewnętrznego Twierdzy Warszawa – tzw. Fort Wola oraz fort pierścienia zewnętrznego tzw. Fort Chrzanów na przedpolu twierdzy.

W 1657 traktem tym nacierały w kierunku Warszawy wojska szwedzkie w czasie potopu szwedzkiego niszcząc m.in. zabudowę wsi Chrzanów, Odolany i Wielka Wola. Kolejne zniszczenia zabudowę ulicy dotknęły w czasie insurekcji kościuszkowskiej, w czasie powstania listopadowego, a później w czasie obrony Warszawy w 1939 i w czasie powstania warszawskiego i rzezi Woli w 1944.

Zabudowa w sąsiedztwie ulicy związana była od zawsze z obsługą traktu – znajdowały się tu liczne karczmy, sklepy, kuźnie i inne. Jeszcze w II poł. XIX wieku na odcinku pomiędzy Młynarską a Szosą Bemowską (dziś Powstańców Śląskich) znajdowało się 27 lokali z wyszynkiem, zapewne nie tylko nastawionymi na konsumpcję.

W obszarze Chrzanowa i Jelonek Południowych w XIX wieku powstało wiele cegielni – największa z nich to fabryka dachówek Bogumiła Schneidera, której śladem są dziś Glinianki Schneidra. W okresie późniejszym wybrukowana kocimi łbami, prawdopodobnie częściowo granitową kostką na styku z Wolską. W związku z fatalnym stanem nawierzchni ulica ta słynna była w okresie powojennym z dużej ilości warsztatów samochodowych.

Włączona do Warszawy w latach 50. XX wieku pod obecną nazwą, wcześniej znana jako szosa poznańska.

Od lat 60. do reformy sieci drogowej w lutym 1986 roku[1] ulica stanowiła część drogi państwowej nr 17[2] oraz do połowy lat 80.[a] dróg międzynarodowych E8 i E12[4][5], następnie do końca 2013 roku[6] stanowiła fragment miejskiego odcinka drogi krajowej nr 2 i trasy europejskiej E30[7]. Obecnie posiada kategorię drogi powiatowej[8].

W latach 90. XX wieku przedłużono tu linię tramwajową z pętli przy cmentarzu Wolskim do Pętli Górczewska, przy okazji zniszczono ślady starej zabudowy ulicy (zostały tylko stare kapliczki).

Obecnie zabudowa wzdłuż ulicy ma związek nadal z funkcją ulicy jako jednej z głównych arterii wylotowych. Oprócz warsztatów i komisów samochodowych, sklepów, stacji benzynowych i salonów samochodowych (Porsche, Audi, Fiat, Yamaha i inne), znajduje się tu też kilka hoteli.

Ważniejsze obiektyEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Umowę regulującą system tras europejskich sfinalizowano 15 listopada 1975 roku, przyjęto ex officio 15 marca 1983[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Uchwała nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. nr 3, poz. 16)
  2. Hegi Gyula, Domokos György: EUROPE L'EUROPE EUROPA ЕВРОПА Road atlas Atlas Routier Autoatlas АТЛАС автомобильных дорог. Budapeszt: Cartographia Budapest, 1981. ISBN 963-350-412-0.
  3. Organizacja Narodów Zjednoczonych: European Agreement on main international traffic arteries (AGR) (with annexes and list of roads). Concluded at Geneva on 15 November 1975 / Accord européen sur les grandes routes de trafic international (AGR) [avec annexes et listes de routes]. Concluà Genève le 15 novembre 1975. treaties.un.org. [dostęp 2021-04-09]. (ang.).
  4. Plan Warszawy, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1963.
  5. Plan Warszawy, wyd. 5, Warszawa: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1973.
  6. Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 27 września 2013 r. w sprawie pozbawienia dróg kategorii dróg krajowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1153)
  7. Warszawa: atlas aglomeracji 1:20 000. Wyd. pierwsze. Warszawa: Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1996. ISBN 83-7000-086-X.
  8. Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie: Ulice. [dostęp 2020-04-24]. (pol.).

BibliografiaEdytuj