Władysław Pulnarowicz

(1889–1941) polski polityk, senator w II RP trzech kolejnych kadencji

Władysław Pulnarowicz (ur. 12 kwietnia 1889 w Turce, zm. w czerwcu 1941 we Lwowie) – polski polityk, senator w II RP trzech kolejnych kadencji.

Władysław Pulnarowicz
Ilustracja
Władysław Pulnarowicz w 1935 roku
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1889
Turka
Data i miejsce śmierci czerwiec 1941
Lwów
Senator III, IV i V kadencji (II RP)
Okres od 1935
do 1939
Przynależność polityczna BBWR, OZN
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie)
Władysław Pulnarowicz senator II RP w mundurze Legionisty 1922 Turka n/Stryjem
Władysław Pulnarowicz senator II RP w mundurze Legionisty 1922 Turka n/Stryjem
Wraz z żoną Heleną Henryką zd Chołoniewska córką Jana i Rozalii
Wraz z żoną Heleną Henryką zd Chołoniewska córką Jana i Rozalii

ŻyciorysEdytuj

Ukończył szkołę średnią. Działał w Związku Walki Czynnej. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Po 1918 roku został dyrektorem Kasy Chorych w Turce (którym był do 1932 roku). Był dyrektorem komisarycznym Ubezpieczalni Społecznej w Turce, Samborze i Drohobyczu.

Był wieloletnim członkiem rady miejskiej i powiatowej w Turce.

W 1935 roku został senatorem III kadencji (1930–1935) (był zastępcą senatora z województwa lwowskiego, mandat objął po zrzeczeniu się mandatu przez poprzednika Artura Dobieckiego). Ślubowanie złożył 16 stycznia 1935 roku. W III kadencji był członkiem BBWR. Ponownie został wybrany na senatora IV (1935–1938) i V (1938–1939) kadencji z listy Obozu Zjednoczenia Narodowego w województwie lwowskim. W IV kadencji pracował w komisjach: opieki społecznej (której był sekretarzem), regulaminowej i administracji[1][2].

Po 17 września 1939 roku ukrywał się we Lwowie. Jego rodzina została 13 kwietnia 1940 roku wywieziona do Kazachstanu, a on z synem Janem został aresztowany 8 lipca 1940 roku w czasie próby przekroczenia granicy z Węgrami. Został osadzony w lwowskim więzieniu „Brygidki”. 17 kwietnia 1941 roku postanowieniem wojskowego prokuratora jego sprawa została skierowana do sądu wojskowego. Skazano go na śmierć wyrokiem Trybunału Wojskowego 6 Armii Specjalnego Kijowskiego Okręgu Wojskowego 16 maja 1941 roku. Rozstrzelany wraz z synem Janem, skazanym w tym samym procesie na 25 lat pozbawienia wolności i 5 lat pozbawienia praw publicznych na krótko przed zajęciem Lwowa przez Niemców[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Był synem Józefa i Emilii z domu Jackulak. Ożenił się w 1912 roku z Henryką Chołoniewską, z którą mieli dwie córki: Zofię i Romanę oraz syna Jana[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1938 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 389.
  2. a b c Biblioteka sejmowa – Parlamentarzyści RP:Władysław Pulnarowicz. [dostęp 2012-05-26].
  3. M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  4. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 104 „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego”.