Otwórz menu główne

Władysław Weryho (ur. 6 września 1896 w Połocku, zm. 21 września 1982 w Londynie) – pułkownik dyplomowany saperów Polskich Sił Zbrojnych.

Władysław Weryho
pułkownik dyplomowany saperów pułkownik dyplomowany saperów
Data i miejsce urodzenia 6 września 1896
Połock
Data i miejsce śmierci 21 września 1982
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1915-1945
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki III Batalion Saperów
Szkoła Podchorążych Inżynierii
Wyższa Szkoła Wojenna
4 pułk saperów
5 Batalion Saperów
1 Batalion Saperów
1 Dywizja Pancerna
Centrum Wyszkolenia Saperów
Inspektorat Wyszkolenia Wojska
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
wykładowca topografii
kierownik katedry taktyki
dowódca saperów dywizji
zastępca dowódcy batalionu
dowódca batalionu saperów
dowódca Saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Władysław Weryho urodził się 6 września 1896 roku w Połocku, na terytorium ówczesnej guberni witebskiej. W 1913 roku ukończył siedmioklasowe gimnazjum realne w Wielkich Łukach i tam zdał maturę. W 1915 roku, po trzecim semestrze studiów w Dońskim Instytucie Politechnicznym w Nowoczerkasku, został powołany do służby wojskowej w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1916 roku ukończył Mikołajewską Szkołę Inżynieryjną w Piotrogrodzie i po mianowaniu oficerem do listopada 1917 roku służył w armii rosyjskiej na froncie, gdzie był dowódcą plutonu, a następnie dowódcą kompanii saperów[1].

W marcu 1919 roku rozpoczął służbę w Wojsku Polskim. Jako dowódca kompanii saperów w 3 batalionie saperów z 2 pułku saperów Kaniowskich brał udział w walkach na froncie wschodnim. W latach 1921–1922, był dowódcą kompanii saperów w 3 batalionie saperów. W 1923 roku ukończył dziewięciomiesięczny kurs w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów, po którym wrócił na poprzednie stanowisko. 3 listopada 1924 roku został powołany na dwuletni kurs Oficerskiej Szkoły Topografów w Warszawie[2].

Od 1926 roku, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Topografii, pracował w Szkole Podchorążych Inżynierii jako dowódca kompanii podchorążych[3], a następnie wykładowca i starszy wykładowca topografii. W latach 1931–1933 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1933 roku, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy[4]. Następnie odbył staż w Centrum Broni Pancernej w Modlinie, po którym został wyznaczony na kierownika Katedry Taktyki Saperów w Wyższej Szkole Wojennej. W 1937 roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 4 batalionu saperów w Przemyślu. W sierpniu 1938 roku, w ramach manewrów, objął dowództwo zmotoryzowanego batalionu saperów - pododdziału przeznaczonego do wojennego składu 10 Brygady Kawalerii. Na czele tego pododdziału wziął udział w akcji na Zaolziu. W listopadzie 1938 roku został dowódcą 5 batalionu saperów w Krakowie[5].

W 1939 roku, na bazie swego 5 batalionu saperów, zmobilizował: 6,21.55 i 65 bataliony saperów oraz osiem innych jednostek saperskich, a także Ośrodek Zapasowy Saperów. Na wojnę odszedł na swój przydział na okres „W"- do sztabu gen. Dąbkowskiego[1].

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, gdzie został dowódcą saperów 1 Dywizji Piechoty, a następnie zastępcą komendanta Centrum Wyszkolenia Saperów w Angers. Po upadku Francji przybył do Anglii. Od 9 do 28 sierpnia 1940 roku dowodził 1 batalionem saperów po czym został przeniesiony do Sztabu Naczelnego Wodza. W sierpniu 1942 roku został dowódcą Oddziałów Saperów Dywizyjnych 1 Dywizji Pancernej[6]. We wrześniu 1943 roku został przeniesiony do Inspektoratu Wyszkolenia Wojska[7]. Jednocześnie był wykładowcą w Wyższej Szkoły Wojennej w Anglii, na którym to stanowisku pracował przez całą swoją dalszą służbę. Po demobilizacji w Anglii.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Zdzisław Barszczewski: Sylwetki saperów. s. 142-143.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 119 z 7 listopada 1924 roku, s. 666.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 175.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 5.
  5. Władysław Weryho, Uwagi i spostrzeżenia ..., s. 39.
  6. Juliusz S. Tym, 1 Dywizja Pancerna ..., s. 146, 184.
  7. Juliusz S. Tym, 1 Dywizja Pancerna ..., s. 222.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 7 lutego 1920 roku, s. 62.
  9. Spis oficerów na dzień 1 czerwca 1921 roku, s. 337.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 744.
  11. Rocznik Oficerski 1928, s. 598.
  12. Rocznik oficerski 1932, s. 250.
  13. Rocznik oficerski 1939, s. 243.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 18 z 11 listopada 1937 roku.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 2 z 11 listopada 1936 roku, s. 27.

BibliografiaEdytuj

  • Władysław Weryho, Uwagi i spostrzeżenia dotyczące przygotowań do wojny, działań wojennych oraz okresu po przejściu granicy i opuszczeniu Polski, Paryż 1 listopada 1939 roku, odpis, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.1c.
  • Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2001. ISBN 83-11-09287-7.
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939; stan na dzień 23 marca 1939. Księgarnia, 2006.
  • Spis oficerów na dzień 1 czerwca 1921r.
  • Juliusz S. Tym, 1 Dywizja Pancerna. Organizacja i wyszkolenie, Wydawnictwo ZP Grupa Sp. z o.o., Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-61529-27-9​.