Otwórz menu główne

Włosienicznik Baudota, jaskier Baudota (Ranunculus peltatus subsp. baudotii) – podgatunek rośliny z rodziny jaskrowatych. Występuje w Europie[2]. W Polsce jest rzadki; rośnie na wybrzeżu oraz na kilku stanowiskach na południu kraju[3].

Włosienicznik Baudota
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina jaskrowate
Rodzaj włosienicznik
Gatunek Włosienicznik Baudota
Nazwa systematyczna
Ranunculus peltatus subsp. baudotii (Godr.) Meikle ex C.D.K. Cook
Anales Jard. Bot. Madrid 40: 473 1983 publ. 1984
Synonimy
  • Batrachium baudotii F.W. Schultz
  • Batrachium confusum (Gren. & Godr.) Le Jol.
  • Batrachium marinum Fr.
  • Ranunculus baudotii Godr.
  • Ranunculus confusus Gren. & Godr.
  • Ranunculus dubius Freyn
  • Ranunculus leontinensis Freyn
  • Ranunculus trichophyllos Loscos

Spis treści

MorfologiaEdytuj

Liście
Sztywne, dwukrotnie trójsieczne. Przylistki zrosłe z krótkim ogonkiem.
Kwiaty
Płatki korony dwa razy dłuższe od działek kielicha. Pręciki krótsze od słupków. Dno kwiatowe jajowate, pokryte szczecinkami krótszymi od jego średnicy[4].
Owoc
Rozdęty, z bardzo krótkim dzióbkiem.

Biologia i ekologiaEdytuj

Bylina, hydrofit, halofit. Rośnie w wodach słonych. Kwitnie od maja do sierpnia. Podgatunek charakterystyczny klasy Ruppietea maritimae[5].

Zagrożenia i ochronaEdytuj

Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006) w kategorii zagrożenia E (wymierający – krytycznie zagrożony)[6]. W wydaniu z 2016 roku otrzymała kategorię CR (krytycznie zagrożony)[7]. W Polskiej Czerwonej Księdze Roślin posiada kategorię CR (krytycznie zagrożony)[8].

PrzypisyEdytuj

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-12-11].
  2. Mapa rozmieszczenia podgatunku na Den virtuella floran [dostęp 2014-01-26].
  3. Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce, Adam Zając (red.) i inni, Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, ISBN 83-915161-1-3, OCLC 831024957.
  4. Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B., Rośliny polskie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
  5. Władysław Matuszkiewicz, Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, ISBN 83-01-13520-4, OCLC 749271059.
  6. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.), Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski, Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, Kraków 2006, ​ISBN 83-89648-38-5​.
  7. Kaźmierczakowa R., Bloch-Orłowska J., Celka Z., Cwener A., Dajdok Z., Michalska-Hejduk D., Pawlikowski P., Szczęśniak E., Ziarnek K.: Polska czerwona lista paprotników i roślin kwiatowych. Polish red list of pteridophytes and flowering plants. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk, 2016. ISBN 978-83-61191-88-9.
  8. Zarzycki K., Kaźmierczakowa R., Mirek Z.: Polska Czerwona Księga Roślin. Paprotniki i rośliny kwiatowe. Wyd. III. uaktualnione i rozszerzone.. Kraków: Instytut Ochrony Przyrody PAN, 2014. ISBN 978-83-61191-72-8.