Otwórz menu główne

Wojciech Bewziuk (ur. 8 maja 1902 w Okładnem koło Baru, zm. 20 lipca 1987 w Moskwie) – generał dywizji ludowego Wojska Polskiego, dowódca 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki.

Wojciech Bewziuk
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1902
Starzenice
Data i miejsce śmierci 20 lipca 1987
Moskwa
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg LWP
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złota Odznaka „Na Straży Pokoju” Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa Medal „Za Obronę Moskwy” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył 2 klasy szkoły ludowej w Okładnem (1911-13) i 4 klasy szkoły powszechnej w Barze (1913-17). Do Armii Czerwonej wstąpił według różnych danych w 1918 lub w czerwcu 1924. Jako elew 2 Kaukaskiego Pułku Piechoty brał udział w tłumieniu powstania narodowego w Gruzji w 1924 roku. Ukończył Oficerską Szkołę Artylerii w Kijowie (1927-31), a także roczne kursy w Akademii Wojskowej w Leningradzie (1933-34) i Moskwie (1938).

W czasie wojny niemiecko-radzieckiej, w latach 1941-1943 dowodził kolejno: dywizjonem 383 pułku artylerii haubic 86 Dywizji Piechoty (do sierpnia 1941), następnie był szefem sztabu 909 pułku artylerii 336 Dywizji Piechoty (sierpień - październik 1941), szefem sztabu artylerii 336 DP (październik 1941 - grudzień 1942), wreszcie dowódcą artylerii 336 DP (grudzień 1942 - maj 1943). W maju 1943 roku odkomenderowany w stopniu pułkownika do 1 Dywizji Piechoty, dowodził artylerią dywizji (17 maja - 20 listopada 1943), a następnie objął dowództwo dywizji (20 listopada 1943 - 27 września 1945). Walczył pod Lenino, pod Dęblinem i Puławami, na warszawskiej Pradze, na Wale Pomorskim i w Brandenburgii. Dowodzona przez niego jednostka zakończyła wojnę biorąc udział w szturmie Berlina. Oceniany jako przeciętny dowódca. Awansował do stopnia generała brygady (13 marca 1944) i generała dywizji (1 sierpnia 1945).

Po wojnie został dowódcą Lubelskiego Okręgu Wojskowego (27 września 1945 - 27 listopada 1946) i jednocześnie przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu Bezpieczeństwa w Lublinie[1], następnie był inspektorem artylerii w Śląskim Okręgu Wojskowym (27 listopada 1946 - 20 września 1948), Głównym Inspektorem Artylerii Wojska Polskiego (30 września 1948 - 12 kwietnia 1950). .

Podczas stalinizacji Wojska Polskiego prowadzonej za czasów marszałka Rokossowskiego został przeniesiony na niższe stanowisko zastępcy Głównego Inspektora Artylerii WP (12 kwietnia 1950 - 1 września 1950), a następnie zastępcy dowódcy artylerii WP (1 września 1950 - 3 grudnia 1951). Skierowany na Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów w Akademii im. K. Woroszyłowa w Moskwie (3 grudnia 1951 - 27 marca 1953). Po powrocie do Polski był szefem artylerii Śląskiego Okręgu Wojskowego (27 marca - 25 listopada 1953), a następnie Warszawskiego Okręgu Wojskowego (25 listopada 1953 - 12 listopada 1955).

W styczniu 1956 roku powrócił do ZSRR i służył w Armii Radzieckiej.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 631
  2. a b c d e f g h i j k l Wojciech Stela: Polskie ordery i odznaczenia. Warszawa: 2008, s. 124.
  3. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

BibliografiaEdytuj

  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998
  • Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 144-146.
  • Maciej Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim 1943-1945, Oficyna Wydawnicza Ajaks, Pruszków 1996, s. 17-18