Wrona antylska (Corvus leucognaphalus) – gatunek ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae).

Wrona antylska
Corvus leucognaphalus[1]
Daudin, 1800
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina krukowate
Rodzaj Corvus
Gatunek wrona antylska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Największy z 4 karaibskich gatunków krukowatych - mierzy 42-46 cm. 2 inne gatunki, wrona kubańska (Corvus nasicus) i wrona jamajska (Corvus jamaicensis) wydają się być z nią bardzo blisko spokrewnione, gdyż dzielą z nią parę kluczowych cech morfologicznych. Czwarty gatunek tego regionu, wrona palmowa (Corvus palmarum), jest prawdopodobnie późniejszym przybyszem (przynajmniej w skali ewolucyjnej), i wykazuje podobieństwo do wrony rybożernej (C. ossifragus) z Ameryki Północnej i do dwóch z meksykańskich krukowatych.

To krępy ptak, leśna wrona spotykana głównie na dużych wyspach Haiti, które obejmują Republikę Dominikańską i Haiti. Znajdowano ją również na Puerto Rico, choć obecnie na ten wyspie jest uznana za gatunek wymarły od początku dwudziestego stulecia. Uznaje się, że powodem były polowania i wycinka lasów. Zasiedla zarówno niziny, jak i górskie lasy i w przeciwieństwie do wrony kubańskiej nie wydaje się żerować na terenach wykarczowanych pod uprawny. Często lata wysoko nad koronami drzew i unosi się wykorzystując termalne konwekcyjne prądy powietrza, inaczej niż blisko spokrewniona wrona palmowa, która szybuje tylko wyjątkowo.

CharakterystykaEdytuj

Ogólnie czarne upierzenie z niebieskawo-fioletowym połyskiem w dobrym naświetleniu. Czarny dziób jest długi i głęboki, a na końcu zakrzywia się nieznacznie w dół sprawiając u ptaka wrażenie dużej głowy. Szczeciniaste pióra nosowe nie pokrywają całkowicie nozdrzy w przeciwieństwie do większości przedstawicieli tego rodzaju. Za oczami widać plamy ciemnoszarej gołej skóry, a u podstawy dolnej szczęki nieopierzony pasek tej samej barwy. Tęczówka jest charakterystyczna - rudawno-brunatnożółta, a nogi i stopy są czarne.

PożywienieEdytuj

Dieta jest typowa dla większości leśnych wron. Zawiera duże ilości owoców, ale również trochę bezkręgowców, które są zbierane zwłaszcza w czasie karmienia młodych. Ślady po małych bezkręgowych ofiarach były znajdowane również w żołądkach zebranych okazów, w tym małe, rodzime dla regionu, ropuchy i pisklęta. Jest prawie pewne, że jeśli napotka ptasie jaja również je zabierze.

Okres lęgowyEdytuj

Gniazda są zawsze stawiane osobno i lokowane na wysokich drzewach, choć gnieździć mogą się też na mniejszych.

GłosEdytuj

Odgłos wrony antylskiej jest dość niezwykły i posiada serie dźwięków bulgoczącej wody, skrzeczenia i szczebiotania przemieszanego z przyjemnymi i szorstkimi nutami włączając w to krakanie podobne do kruka (Corvus corax).

PrzypisyEdytuj

  1. Corvus leucognaphalus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Corvus leucognaphalus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj