Zdzisław Okęcki

Zdzisław Narcyz Okęcki (ur. 29 października 1874 w Miszewku, zm. 11 marca 1940 w Kurowicach ) – polski dyplomata, poseł RP w Belgradzie i Tokio.

Zdzisław Okęcki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 października 1874
Miszewko, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 11 marca 1940
Kurowice, Polska pod okupacją III Rzeszy
Poseł RP w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców (SHS)
Okres od 22 kwietnia 1921
do 1 lutego 1928
Poprzednik Zygmunt Stefański (chargé d’affaires)
Następca Michał Kwapiszewski
Poseł RP w Japonii
Okres od 1 maja 1928
do 1 kwietnia 1930
Poprzednik Wacław Jędrzejewicz (chargé d’affaires)
Następca Jan Fryling (chargé d’affaires)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (1888–2003) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii

ŻyciorysEdytuj

Syn właściciela ziemskiego Zdzisława i Wandy z Kleniewskich. Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie studiował prawo na uniwersytecie w Innsbrucku, uzyskując stopień naukowy doktora praw. W 1904 roku wstąpił do służby konsularnej Austro-Węgier. Był wicekonsulem w Kurytybie (1905-1908) i Gałaczu (1909-11), konsulem w Craiovej (1912-13) i Kairze (1914).

Od początku 1919 roku w służbie dyplomatycznej II Rzeczypospolitej – od 1 lutego dyrektor Departamentu Polityczno-Dyplomatycznego, po reorganizacji MSZ od 1 października dyrektor Departamentu Dyplomatycznego.

Latem 1919 roku był zaangażowany z ramienia MSZ w sprawy ukraińskie, szczególnie ułożenia stosunków z rządem Ukraińskiej Republiki Ludowej Symona Petlury. 14 marca 1920 roku uczestniczył w rokowaniach polsko-łotewskich w Warszawie w sprawie zawarcia układu politycznego i wojskowego. Jako delegat rządu polskiego i dyrektor Departamentu Dyplomatycznego MSZ wraz z Kazimierzem Stamirowskim spotkali się na linii frontu w rejonie MiędzyrzecSiedlce z członkiem Rewolucyjnej Rady Wojennej 16 armii sowieckiej Malinem i podpisali w nocy z 11 na 12 sierpnia 1920 porozumienie o przyjęciu polskiej delegacji pokojowej przez przedstawicieli Armii Czerwonej na odcinku Siedlce–Warszawa 14 sierpnia 1920 roku (był to początek rokowań, które doprowadziły do zawarcia w październiku 1920 zawieszenia broni w wojnie polsko-bolszewickiej, a następnie ryskiego traktatu pokojowego).

Po kolejnej reorganizacji centrali MSZ w końcu 1920 roku, 22 kwietnia 1921 roku został nominowany na posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego RP w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców (SHS). Poselstwem w Belgradzie kierował do 1 lutego 1928 roku, kładąc zasługi w zbliżeniu obu państw. Od 1 maja 1928 do 1 kwietnia 1930 roku poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny w Tokio.

Po odwołaniu z funkcji przeniesiony został w stan rozporządzalności. Po odejściu ze służby dyplomatycznej zajął się zarządzaniem majątkiem w Kurowicach, gdzie zmarł. Zajmował się opracowaniem swych bogatych zbiorów sztuki japońskiej, chińskiej, indiańskiej, tureckiej, serbskiej, albańskiej, staroegipskiej i fauny brazylijskiej. Na mocy jego testamentu część tych zbiorów znalazła się po II wojnie światowej w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Mazowieckiego w Płocku.

Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta (31 grudnia 1923)[1], jugosłowiańskim Orderem Świętego Sawy I klasy (1925)[2], japońskim Orderem Świętego Skarbu I klasy (1930)[3] i Orderem Korony Rumunii I klasy.

W 1905 roku zawarł małżeństwo z Zofią Skarbek (1878–1963), absolwentką kursów gospodarstwa wiejskiego i mleczarstwa w Holandii, małżeństwo było bezpotomne.

PrzypisyEdytuj

  1. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 19.
  2. Okęcki Zdzisław Narcyz w: Polski Słownik Biograficzny, t. XXIII/1978, s. 663
  3. Ewa Pałasz-Rutkowska, Andrzej Romer: Historia stosunków polsko-japońskich 1904-1915. Warszawa: Bellona, 1996, s. 90.

BibliografiaEdytuj