Otwórz menu główne

Zygmunt Aleksander Bugajski (ur. 6 grudnia 1887 w Dąbrowie Górniczej, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – polski działacz polityczny, urzędnik i teoretyk więziennictwa, radca prawny, ofiara zbrodni katyńskiej.

Zygmunt Bugajski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1887
Dąbrowa Górnicza
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Naczelnik Wydziału Penitencjarnego Departamentu Karnego w Ministerstwie Sprawiedliwości
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna – Frakcja Rewolucyjna
Odznaczenia
Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się jako syn Waleriana i Emilii z domu Topór-Jasińskiej. Był działaczem Polskiej Partii Socjalistycznej – Frakcja Rewolucyjna na terenie Rosji. W czasie sprawowania władzy w Rosji przez Rządu Tymczasowy pod przewodnictwem Aleksandra Kiereńskiego był naczelnikiem więzienia na Tagance w Moskwie. Działał jako opiekun polskich więźniów politycznych.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 został naczelnikiem więzienia mokotowskiego[1]. Później był naczelnikiem Wydziału Penitencjarnego Departamentu Karnego w Ministerstwie Sprawiedliwości[2]. W latach 20. uczestniczył w organizacji więziennictwa[3]. 2 grudnia 1931 jako radca ministerialny w V st. sł. został mianowany radcą prawnym w V st. sł.[4]. Otrzymał tytuł członka honorowego Związku Pracowników Więziennych RP[5]. W uznaniu zasług został włączony do składu profesorskiego Wolnej Wszechnicy Polskiej w charakterze docenta na Wydziale Nauk Politycznych i Społecznych na podstawie habilitacji za pracę pt. Kryzys kary więzienia i nowe kierunki w polityce penitencjarnej[6]. Mieszkał przy ulicy Pawiej 21 m. 3.

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów jako cywil. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Został pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1906[7]. Przy zwłokach Zygmunta Bugajskiego zostały odnalezione: legitymacja urzędnicza, pismo urzędowe, książeczka wojskowa, pocztówki, list, dyplom rosyjski[8].

PublikacjeEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wojciech Świątkiewicz: 100 lat „Rakowieckiej”. niedziela.pl. [dostęp 11 stycznia 2015].
  2. Uhonorowani zasłużeni dla polskiego więziennictwa. sw.gov.pl, 1 sierpnia 2013. [dostęp 12 stycznia 2015].
  3. Rozwój więziennictwa w Polsce. bazatematow.pl. [dostęp 12 stycznia 2015].
  4. Ruch służbowy. Ruch służbowy w sądownictwie. Ministerstwo Sprawiedliwości. W: Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości. Warszawa: Ministerstwo Sprawiedliwości, Nr 2 z 1 lutego 1932, s. 65.
  5. Protokół. „Przegląd Więziennictwa Polskiego”. Nr 1, s. 5, 1933. 
  6. Habilitacja Z. Bugajskiego. „Przegląd Więziennictwa Polskiego”. Nr 1, s. 11, 1933. 
  7. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  8. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 33. ISBN 83-7001-294-9.
  9. Rodziny ubogie i przestępczość od XVI do XX wieku

BibliografiaEdytuj