Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Gujanie Francuskiej

Świadkowie Jehowy w Gujanie Francuskiej – społeczność wyznaniowa w Gujanie Francuskiej, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 2694 głosicieli, należących do 47 zborów[1]. W 2018 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 10 535 osób (3,6% mieszkańców)[2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje francuskie Biuro Oddziału[3].

Świadkowie Jehowy w Gujanie Francuskiej
Państwo  Francja
Departament zamorski  Gujana Francuska
Liczebność
(2018)
2694
% ludności kraju
(2018)
0,9%
Liczba zborów
(2018)
47
Rozpoczęcie działalności 1945
Mapa lokalizacyjna Gujany Francuskiej
Matoury
Matoury
Geographylogo.svg
Położenie Sali Zgromadzeń Świadków Jehowy w Gujanie Francuskiej

Spis treści

HistoriaEdytuj

W grudniu 1945 roku Olga Laaland, Świadek Jehowy z Gwadelupy, rozpoczął działalność kaznodziejską w Gujanie Francuskiej. We wsi Mana przez pół roku organizował zebrania religijne dla dziesięciu zainteresowanych osób[4]. W roku 1956 Wim van Seijl z Biura Oddziału w Surinamie przybył krzewić religię w stolicy, gdzie rozpoczęto publiczne wyświetlanie filmu Społeczeństwo Nowego Świata w działaniu. Dwa lata później w stolicy powstała grupa wyznawców, przybyli również zagraniczni pionierzy i misjonarze[5].

W 1960 roku zorganizowano pierwszy kongres. W roku 1969 zanotowano liczbę 100 głosicieli. W roku 1970 zbór w Kajennie liczył 129 głosicieli, a w Saint-Laurent i Kourou działały grupy. Sześć lat później liczba głosicieli przekroczyła 200 osób[6]. W 1977 roku do kraju przybyli pionierzy z Francji[7]. W roku 1987 w kraju działało ponad 500 głosicieli. W 1990 roku otwarto Biuro Oddziału w Montjoly. W 1992 roku biuro przeniesiono do Matoury koło Kajenny. W latach 90. XX w. lokalne stacje telewizyjne emitowały filmy tego wyznania[8].

W roku 1993 roku w kraju działało 1000 głosicieli. W tym samym roku powstała Sala Zgromadzeń w Matoury i kilka Sal Królestwa w różnych miejscowościach. W 1997 roku zakończono rozbudowę Biura Oddziału[9]. W 1999 roku przekroczono liczbę półtora tysiąca głosicieli, a w 2010 roku dwóch tysięcy. W 2012 roku nadzór nad miejscowymi wyznawcami przejęło francuskie Biuro Oddziału[3].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj