Otwórz menu główne

Świadkowie Jehowy w Kiribati – społeczność wyznaniowa w Kiribati, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 150 głosicieli, należących do 3 zborów[1]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 557 osób[2]. Działalność miejscowych Świadków Jehowy koordynuje Biuro Oddziału w Suva na Fidżi[3].

Świadkowie Jehowy w Kiribati
Państwo  Kiribati
Liczebność
(2018)
150
% ludności kraju
(2018)
0,15%
Liczba zborów
(2018)
4
Rozpoczęcie działalności lata 40. XX wieku
Mapa lokalizacyjna Kiribati
Barneaba
Barneaba
Geographylogo.svg
Sala Królestwa w Kiribati

Spis treści

HistoriaEdytuj

Na przełomie lat 40. i 50. XX wieku głosiciele z Nowej Zelandii rozpoczęli w Kiribati działalność kaznodziejską. Początkowo tutejsze władze nałożyły pewne ograniczenia. W roku 1959 Huia Paxton uzyskał jako farmaceuta zezwolenie na pobyt na tamtejszych wyspach i pozostał tam wraz z żoną i dwójką dzieci do roku 1967, prowadząc równocześnie działalność kaznodziejską. W latach 60. XX wieku działało tu około 10 głosicieli.

W roku 1982 skierowano dwoje misjonarzy, Marina i Paul Tabunigao, absolwentów Szkoły Gilead. Zebrania odbywały się początkowo w domu misjonarskim, a od roku 1991 w wybudowanej wówczas Sali Królestwa. W 1992 roku zanotowano liczbę 50 głosicieli, a pięć lat później – 70. W 1994 roku w języku kiribati wydano książkę „Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi”.

W 2001 roku działało 104 głosicieli, a na Pamiątce było obecnych 436 osób (ok. 0,4% mieszkańców). W listopadzie 2009 roku Świadkowie Jehowy z Kiribati brali udział w dorocznym kongresieCzuwajcie!” na Fidżi. W tym samym roku przekroczono liczbę 100 głosicieli. Powstał również drugi zbór. W 2010 roku było 120 głosicieli. W 2011 roku na Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) obecnych było 514 osób. W roku 2013 osiągnięto liczbę 158 głosicieli, a w roku 2014 – 189, należących do 3 zborów. W 2016 roku powstał czwarty zbór. Zebrania zborowe i kongresy regionalne odbywają się w języku kiribati.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj