(617) Patroclus

planetoida

(617) Patroclusplanetoida z grupy trojańczyków Jowisza obozu trojańskiego.

(617) Patroclus
ilustracja
Odkrywca

August Kopff

Data odkrycia

17 października 1906

Numer kolejny

617

Charakterystyka orbity (J2000)
Przynależność
obiektu

Trojańczyk
obóz trojański

Półoś wielka

5,2261 au

Mimośród

0,1383

Peryhelium

4,5032 au

Aphelium

5,9491 au

Okres obiegu
wokół Słońca

11 lat 346 dni 18 godzin

Inklinacja

22,03°

Charakterystyka fizyczna
Średnica

122 + 112 km

Masa

1,36×1018 kg

Średnia gęstość

0,8 g/cm3

Okres obrotu

(4 d 6 h 48 min) h

Albedo

0,047 ± 0,003

Jasność absolutna

8,19m

Typ spektralny

Typ P

Średnia temperatura powierzchni

110 K

Satelity naturalne

Planetoida podwójna -
Menoetius

OdkrycieEdytuj

Planetoida została odkryta 17 października 1906 roku w Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl w Heidelbergu przez niemieckiego astronoma Augusta Kopffa. Nazwa pochodzi od mitologicznego wojownika Patroklosa bohatera Iliady Homera.

OrbitaEdytuj

Orbita (617) Patroclusa nachylona jest do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 22,0°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 11 lat i 347 dni, krążąc w średniej odległości 5,23 j.a. od Słońca. Mimośród orbity tej planetoidy to 0,138.

Jako trojańczyk (617) Patroclus podąża w swej drodze wokół Słońca zawsze 60° za Jowiszem, znajdując się w punkcie libracji L5 Lagrange’a.

Właściwości fizyczneEdytuj

(617) Patroclus ma średnicę ok. 122 km. Jego jasność absolutna to 8,19m. Okres obrotu tej planetoidy wokół własnej osi wynosi 4 dni 6 godzin i 48 minut. Na powierzchni tej planetoidy panuje średnia temperatura 110 K.

Podwójność planetoidyEdytuj

W roku 2001 odkryto, że planetoida ta jest obiektem podwójnym, w którym to układzie większy składnik (Patroclus) ma średnicę 122 km, zaś mniejszy (Menoetius) – ok. 112 km. Ponieważ jest to system synchroniczny, tzn. obrót każdego ze składników równa się jego obiegowi wokół wspólnego środka masy, obydwa ciała zawsze zwrócone są do siebie tymi samymi stronami, odległość między nimi to ok. 680 km.

Mniejszy składnik układu otrzymał najpierw oznaczenie prowizoryczne S/2001 (617) 1, które zostało następnie zastąpione stałym określeniem Menoetius.

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj