Otwórz menu główne

Andrzej Tymowski herbu Sas ps. Nowakowski (ur. 22 grudnia 1922 w Łodzi, zm. 15 października 2002 w Warszawie) – polski socjolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Pracownik Ośrodka Badań nad Tradycją Antyczną w Polsce i Europie Środkowo-Wschodniej UW, Dyrektor Programów Międzynarodowych, kapral podchorąży Armii Krajowej, intendent III plutonu 3. kompanii batalionu „Parasol”, powstaniec warszawski.

Andrzej Tymowski
Nowakowski
Ilustracja
Andrzej Tymowski w latach młodzieńczych
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1922
Łódź
Data i miejsce śmierci 15 października 2002
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód, zajęcie prawnik, socjolog
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor doktor habilitowany
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Uniwersytet Jagielloński
Uniwersytet Paryski
Wydział wydział prawa
Rodzice Jan Tymowski, Celina z domu Bojanowska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941)
Tablica upamiętniająca socjologa Andrzeja Tymowskiego na ul. Górnośląskiej 39 w Warszawie, na budynku Śródmiejskiego Ośrodka Opiekuńczego im. Andrzeja Tymowskiego

Spis treści

II wojna światowaEdytuj

Syn Jana Tymowskiego i Celiny Bojanowskiej. Podczas okupacji hitlerowskiej początkowo działał w kompanii „Wawer” batalionu „Kiliński”. Następnie wprowadzony przez Jerzego Jarkiewicza (ps. „Leszek”) w szeregi batalionu „Parasol” . W stopniu kaprala podchorążego pełnił tam m.in. funkcje intendenta III plutonu 3. kompanii. Brał również udział w akcjach bojowych (m.in. odbicie z rąk niemieckich Benedykta Sylwestrowicza ps. „As”; znajdował się w grupie osłony). W 1944 uczestniczył w powstaniu warszawskim. Ciężko ranny na Woli, przeszedł amputację nogi.

Edukacja i tytuły naukoweEdytuj

Student prawa na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. W 1945 r. zdobył tytuł magistra prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 40. studiował nauki ekonomiczne na Sorbonie we Francji. W 1951 r. uzyskał stopień doktora praw. Od 1964 r. pracował w Instytucie Pracy. W latach 70. odbywał staż na European Centre for Social Wolafre Training w Wiedniu. W 1976 r. był ekspertem przy ONZ w grupie debatującej w sprawie minimum poziomu życia. Dwa lata później otrzymał od Rady Państwa tytuł profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych.

FunkcjeEdytuj

Od 1978 r. był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Pełnił tam również funkcję prorektora. W latach 80. był radnym Stołecznej Rady Narodowej. W sierpniu 1980 r. znajdował się w grupie ekspertów przybyłych z Warszawy, którzy wsparli Międzyzakładowy Komitet Strajkowy na Pomorzu. W latach 1981-1982 pełnił rolę wiceprzewodniczącego Rady Programowo-Konsultacyjnej przy Ośrodku Prac Społeczno-Zawodowych NSZZ Solidarność. Od 1984 r. był dyrektorem Instytutu Profilaktyki i Resocjalizacji. Od 1986 do 1989 r. zasiadał w Radzie Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa. W latach 90. był przewodniczącym Rady Polityki Społecznej przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej[1]. Był również wykładowcą WSSE[2].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Biogramy – polityka socjalna. Andrzej Tymowski. PWN biznes. [dostęp 2011-03-31].
  2. WSSE – kadra. Wyższa Szkoła Społeczno-Ekonomiczna. [dostęp 2011-03-31].
  3. Medal im. W. Szuberta. Komitet Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN. [dostęp 2011-03-31].
  4. Nadanie imienia Śródmiejskiemu Ośrodkowi Opiekuńczemu w Warszawie. Strona Śródmieścia, dzielnicy m. st. Warszawy. [dostęp 2011-03-31].

BibliografiaEdytuj

Piotr Stachiewicz: "Parasol". Dzieje Oddziału do Zadań Specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-0273-5.

Linki zewnętrzneEdytuj