Otwórz menu główne

Binino

wieś w województwie wielkopolskim

Bininowieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Ostroróg w odległości około 5 kilometrów od Ostroroga[2][3]. Powierzchnia sołectwa wynosi około 700 hektarów, a liczba ludności wsi wynosi około 365 osób[3]. Wieś położona jest przy drodze wojewódzkiej nr 116, drogach lokalnych do Dobrojewa: brukowej i polnej drodze tzw. „wiśniówce” oraz nieczynnej linii kolejowej Szamotuły Międzychód.

Binino
wieś
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat szamotulski
Gmina Ostroróg
Liczba ludności (2011) 384[1]
Strefa numeracyjna 61
Kod pocztowy 64-560
Tablice rejestracyjne PSZ
SIMC 0592408
Położenie na mapie gminy Ostroróg
Mapa lokalizacyjna gminy Ostroróg
Binino
Binino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Binino
Binino
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Binino
Binino
Położenie na mapie powiatu szamotulskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu szamotulskiego
Binino
Binino
Ziemia52°38′28″N 16°22′51″E/52,641111 16,380833

Na południe od wsi rozciąga się kompleks leśny[4].

HistoriaEdytuj

 
Binino – cmentarz choleryczny
 
Binino – cmentarz choleryczny – pamiątkowy głaz

Binino występuje pierwszy raz w źródłach w 1408 roku (jako Byenino). Należała wtedy prawdopodobnie do Hektora Ćmachowskiego, w źródłach mowa jest bowiem o jego sporze z kmieciem jego Piotrem z Byenina. W latach od 1419 (pod nazwą Benino) do 1428 wieś należała do Mikołaja Baworowskiego. W 1432 roku połowa wsi należała do Jadwigi żony Macieja Trzcielskiego, a w 1436 roku połowa do Wincentego Choryńskiego i Katarzyny siostry Mikołaja z Baworowa. W 1485 roku bracia Jan i Andrzej Binińscy sprzedali swojemu szwagrowi Maciejowi Studzińskiemu trzecią część Binina. W 1493 roku Jan ze Stojkowa (Biniński) sprzedaje wieś Janowi Ostrorogowi, kasztelanowi poznańskiemu i zobowiązał się go bronić przed roszczeniami osób trzecich. Ponadto Jan ze Stojkowa przyrzekł, że brat jego Andrzej oraz szwagier Maciej zrezygnowali na jego rzecz z Binina. Po śmierci Jana z Ostroroga, w 1501 roku Binino dziedziczą jego synowie Wacław i Stanisław. W 1485 roku Binino administracyjnie należało do powiatu poznańskiego. W 1508 roku było częścią parafii Ostroróg (podobnie w 1582 i 1787 roku). W 1510 roku Binino spłonęło. W tym samym roku mowa jest o młynie (młyn wymieniany był w źródłach już wcześniej – w 1434 roku), folwarku i karczmie. Na początku XVI wieku wieś występowała w dokumentach jako Bynyno. W 1563 roku w Bininie były dwie karczmy i młyn. W 1577 roku źródła wymieniają starostę niegrodowego (tentariusza) Zbloczkiego. W 1580 roku płatnika poboru Stanisława Rusinowskiego, karczmę i młyn. W 1603 roku wieś należała do parafii Biezdrowo[3][5]. Pod koniec XIX wieku Binino liczyło 28 dymów i 195 mieszkańców[6]. Wszyscy deklarowali się jako katolicy[6]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Do szkoły katolickiej w Bininie w 1866 roku uczęszczało 40 dzieci[7].

Z epoki żelaza (z II/III wieku naszej ery) zachowało się w Bininie cmentarzysko.

Czasy współczesneEdytuj

 
Binino – pomnik przyrody przy cmentarzu cholerycznym

We wsi znajdują się dwa sklepy spożywcze, świetlica wiejska, remiza OSP, przystanki komunikacji autobusowej. Przez Binino przebiega trasa nieczynnej linii kolejowej Szamotuły-Międzychód (dawna stacja kolejowa Binino)[3][4].

Dawny folwark Binino nosi nazwę Dobrojewo[6].

W Bininie od 1956 roku działa klub sportowy Grom Binino[8]. We wsi działa również Ochotnicza Straż Pożarna, Koło Gospodyń Wiejskich, Rada Sołecka i Kółko rolnicze.

Obiekty historyczne we wsi to[3]:

– budynek dawnej oficyny dworskiej,

– dom przy dawnej szkole z 1858 roku,

– w centrum wsi: dawny cmentarz choleryczny założony w XIX wieku – drewniany krzyż i symboliczne groby. W sierpniu w 1831 zachorowały dwie osoby, a jedna zmarła[9][10].

– przy drodze do Pniew: figura Matki Boskiej Królowej Polski z Dzieciątkiem, ufundowana prawdopodobnie przez Kwileckich,

– w centrum wsi: figura Matki Boskiej z 1945 roku,

– przy drodze brukowej do Dobrojewa: krzyż,

Legenda o założeniu wsiEdytuj

Według legendy wiele lat temu, w miejscu obecnego Binina przy rzeczce, stał gród otoczony lasami. Mężczyźni – mieszkańcy tego grodu trudnili się myślistwem i rybołówstwem, a kobiety zbieractwem. Pewnego dnia mężczyźni z właścicielem grodu na czele wyjechali do pobliskiego lasu na polowanie. Ów właściciel grodu był bardzo smutny, gdyż niedawno umarła jego żona Mila, która po śmierci została spalona na stosie, a jej prochy pochowano po drugiej stronie rzeczki. Pozostała mu tylko córka Nina, która sama często również zapuszczała się w las na polowania. Podobnie tym razem, gdy ojciec wraz ze swoją drużyną wyjechał, ona wsiadła na konia i pojechała do lasu w przeciwnym kierunku. Na straży pozostało niewielu strażników. Po pewnym czasie do grodu dotarł jakiś obcy z drużyną wojowników. Wdarli się do grodu i zaczęli walczyć ze strażą. W tym samym czasie z polowania wracał Uścibój wraz ze swoją drużyną. Zobaczyli co dzieje się we wsi i pogalopowali, żeby walczyć z przeciwnikiem. Walczący przywódca zauważył pewnym momencie, że z polowania wróciła również jego córka Nina, a jeden z napastników chciał ją uderzyć oszczepem – krzyknął do niej Bij Nino. Nina odskoczyła i uszła z życiem, ale rozkojarzony Uścibój zginął uderzony oszczepem. Najeźdźcy odjechali, a Nina została z ciałem ojca i głosem w uszach – „Bij Nino”. Urna z prochami jej ojca spoczęła na polanie za rzeką, podobnie jak prochy jej matki. Nina nadal wybierała się na polowania do lasu, a z jednej z takich wycieczek wróciła z wojownikiem imieniem Przesnko, synem właściciela sąsiedniego grodu z północy, z którym wzięła później ślub. Gród jej na pamiątkę Uściboja nazwano Binino[11].

PrzypisyEdytuj

  1. woj. wielkopolskie >> pow. szamotulski >> gmina Ostroróg. Wszystkie dane dla miejscowości Binino. W: Bank Danych Lokalnych [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 4 lipca 2015].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 91, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 4 lipca 2015]. 
  3. a b c d e Miejscowości – Urząd Miasta i Gminy Ostroróg, www.ostrorog.pl [dostęp 2016-09-21].
  4. a b Jan Maj, Alicja Dziewulska: Mapa topograficzna Polski N-33-129/130: Poznań. Warszawa: Wojskowe Zakłady Kartograficzne, 1997. ISBN 83-7135-150-X.
  5. Słownik historyczno-geograficzny ziem polskich w średniowieczu, www.slownik.ihpan.edu.pl [dostęp 2016-09-22].
  6. a b c Binino w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  7. Rzepecki Ludwik, Obraz katolickich szkół elementarnych objętych Archidyjecezyjami Gnieźnieńską i Poznańską oraz Dyjecezyjami Chełmińską i Warmińską wydał Ludwik Rzepecki, Ludwik Rzepecki, 1867 [dostęp 2016-12-20].
  8. 50-lecie Klubu Sportowego „Grom” Binino – Aktualności – Urząd Miasta i Gminy Ostroróg, www.ostrorog.pl [dostęp 2016-09-21].
  9. Wannowski A. (red.), Gazeta Wielkiego Xięstwa Poznańskiego 1831.08.27 Nr198, Decker, W., 27 sierpnia 1831 [dostęp 2016-12-20].
  10. Wannowski A. (red.), Gazeta Wielkiego Xięstwa Poznańskiego 1831.08.22 Nr193, Decker, W., 22 sierpnia 1831 [dostęp 2016-12-20].
  11. Melania Urban, Maszyznopis – Pochodzenie nazwy Binino.