Cab Calloway

amerykański piosenkarz jazzowy

Cabell "Cab" Calloway (ur. 25 grudnia 1907 w Rochester, zm. 18 listopada 1994 w Hockessin)[1][2]amerykański wokalista, kompozytor i bandlider jazzowy. Popularność wśród młodszego pokolenia słuchaczy zdobył dzięki roli w filmie The Blues Brothers i śpiewanej w nim piosence Minnie the Moocher z 1931.

Cab Calloway
Ilustracja
Cab Calloway, 1947
Imię i nazwisko Cabell Calloway III
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1907
Rochester (Nowy Jork)
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1994
Hockessin (Delaware)
Gatunki jazz (swing)
Zawód muzyk
Powiązania Louis Armstrong,
Duke Ellington
Strona internetowa
Minnie the Moocher (1932)

ŻyciorysEdytuj

Cabell Calloway III urodził się jako drugie z sześciorga dzieci afroamerykańskiego prawnika Cabella Callowaya II i jego żony Eulalii Reed. W wieku sześciu lat przeniósł się z rodzicami do Baltimore, gdzie jego ojciec objął praktykę. Jako najstarszy syn miał – wedle planów rodziców – ukończyć studia prawnicze i przejąć kancelarię. Jednak, po skończeniu szkoły średniej w Baltimore, dzięki pomocy swojej starszej siostry, Blanche, wyjechał do Chicago. Tam rozpoczął naukę w Crane College, ale podobnie jak Blanche, próbował swych sił w show-businessie. W 1925 został perkusistą w Sunset Cafe Band. W ciągu dwóch następnych lat zorganizował własny zespół, Cab Calloway and His Alabamians, w którym był wokalistą. Występował z nim na scenach Chicago i wkrótce został zaproszony do "Savoy Ballroom" w Nowym Jorku. Wyjazd ten okazał się nieudany, co spowodowało rozwiązanie zespołu.

Calloway powrócił na krótko do Chicago, gdzie występował w musicalu Connie's Hot Chocolates. Wkrótce, za namową menedżera Irvinga Millsa, zorganizował nowy zespół i powrócił do Nowego Jorku. Początkowo występował na scenach Harlemu, od 1929 znalazł zatrudnienie w "Cotton Club", śpiewając także w orkiestrze Duke'a Ellingtona. Zainspirowany przez Louisa Armstronga, rozpoczął wtedy eksperymenty z wokalistyką scat, czego przykładem była jego najsłynniejsza kompozycja, Minnie the Moocher z 1931, z charakterystycznym refrenem: Hi de hi de hi de ho.

Największą popularnością Calloway cieszył się w latach 30. i 40. XX w. Poza estradą, występował również w produkcjach filmowych, m.in. komedii International House z 1933 (z przebojem Reefer Man) i musicalu Stormy Weather z 1943. Jego książka Hepster's Dictionary z 1944 sprzedana została w ponad dwu milionach egzemplarzy w sześciu wydaniach. Przez orkiestrę Calloway'a przewinęło się wielu znanych muzyków: trębacz Dizzy Gillespie, saksofoniści Chu Berry, Ben Webster i Hilton Jefferson, kontrabasista Milt Hinton czy perkusista Cozy Cole. Podczas II wojny światowej big band Calloway'a dawał koncerty dla żołnierzy w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Po wojnie powrócił do grania w klubach nowojorskich, występował również na scenach Broadwayu, m.in. w operze Porgy and Bess George'a Gershwina i jako Horace Vandergelder – w obsadzonej wyłącznie przez Afroamerykanów – wersji musicalu Hello, Dolly! z 1968. Nagrodzoną Tony Award rolę tytułową grała Pearl Bailey (żona perkusisty Louiego Bellsona), z którą przez wiele lat był zaprzyjaźniony.

W 1980 roku Cab Calloway wystąpił w filmie The Blues Brothers w reżyserii Johna Landisa. Zaśpiewał w nim również swój przebój Minnie the Moocher. Pozostał aktywny zawodowo aż do lat 90. W czerwcu 1994 doznał udaru mózgu i zmarł pięć miesięcy później. Żonaty od 1953 z Zulme "Nuffie" Calloway (zm. 2008), miał córkę Chris, z którą występował w ostatnich latach życia. W 1999 piosenka Minnie the Moocher została uhonorowana Grammy Hall of Fame Award. Natomiast sam Calloway otrzymał Grammy Lifetime Achievement Award w 2008.

PrzypisyEdytuj

  1. Cab Calloway na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-07-20].
  2. John S. Wilson: Cab Calloway Is Dead at 86; 'Hi-de-hi-de-ho' Jazz Man (ang.). nytimes.com, 1994-11-20. [dostęp 2011-07-20].

BibliografiaEdytuj

  • Encyclopedia of World Biography: Second Edition. Volume 3, Detroit 1998, ​ISBN 0-7876-2543-4