Clifford Brown

amerykański muzyk jazzowy

Clifford Brown (ur. 30 października 1930 w Wilmington, zm. 26 czerwca 1956[1]) – amerykański trębacz jazzowy związany z nurtami bebopu i hard bopu.

Clifford Brown
Ilustracja
Clifford Brown w roku 1956
Data i miejsce urodzenia 30 października 1930
Wilmington, Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 26 czerwca 1956
Bedford, Stany Zjednoczone
Przyczyna śmierci wypadek samochodowy
Instrumenty trąbka
Gatunki jazz, bebop, hard bop, rhythm and blues
Zawód muzyk
Aktywność 1952-1956
Powiązania Art Blakey, Max Roach, Lionel Hampton, Richie Powell, George Morrow, Chris Powell, Quincy Jones, Art Farmer
Zespoły
Blue Flames (1952), Lionel Hampton Big Band (1953), Clifford Brown Big Band (1953), Clifford Brown Sextet (1953), The Art Blakey Quintet (1954), The Jazz Messengers (1954) Clifford Brown and Max Roach Quintet (1954-1956)
Strona internetowa
Grafitti, przedstawiające Clifforda Browna

Pomimo wczesnej śmierci w wieku 25 lat, wywarł olbrzymi wpływ na kształtowanie się bebopowego prądu w amerykańskim jazzie i zyskał olbrzymie grono naśladowców, wśród których znaleźli się między innymi: Donald Byrd, Lee Morgan, Booker Little, Freddie Hubbard, Wynton Marsalis, Terell Stafford i Nicholas Payton. Członek pierwszego składu i współautor pierwszych nagrań kwintetu Arthura Blakeya (The Art Blakey Quintet przerodził się później w The Jazz Messengers). W 1972 roku wyróżniony przez krytyków chicagowskiego magazynu Down Beat członkostwem w Jazzowym Panteonie Sław (Down Beat Jazz Hall of Fame).

Debiutował u boku Chrisa Powella w zespole r'n'b Blue Flames[2]. To właśnie z tą grupą dokonał się swojej pierwszej sesji nagraniowej, która miała miejsce 21 marca 1952 roku[2]. Rok później, jako trębacz big-bandu Lionela Hamptona wyruszył w trasę koncertową po Europie[2]. W sekcji dętej tego zespołu towarzyszyli mu inni wielcy muzycy jazzowi: Quincy Jones i Art Farmer[2]. To właśnie w tym okresie powstała znaczna część nagrań Browna[2]. Od razu po zagranym koncercie Clifford wychodził oknem ze swojego pokoju hotelowego i kierował się do studia nagraniowego, w którym spędzał całe godziny[2] (Hampton podczas tras koncertowych zabraniał członkom swojego zespołu nagrywania z innymi artystami, mimo tego zakazu wielu z jego sidemanów chodziło na sesje nagraniowe poza zespołem[2]). W 1954 wraz z Maxem Roachem założył kwintet, z którym nagrał swoje najważniejsze albumy i utwory[2].

Zmarł w wypadku samochodowym 26 czerwca 1956 z pianistą swojego zespołu - Richie'm Powellem (bratem Buda Powella)[2].

Najbardziej znanymi kompozycjami trębacza są: "Daahound", "Joy Spring", czy "Gertrude's Bounce"[2].

DyskografiaEdytuj

  • Memorial Album (Blue Note, 1953)
  • Memorial (Prestige, 1953)
  • The Clifford Brown Big Band in Paris (Prestige, 1953)
  • The Clifford Brown Sextet in Paris (Prestige, 1953)
  • Daahoud (Mainstream Records, 1954)
  • Clifford Brown: Jazz Immortal (Pacific Jazz, 1954, Rudy Van Gelder remastering, 2001)
  • Brown and Roach Incorporated (EmArcy, 1954)
  • Study in Brown (EmArcy, 1955)
  • Max Roach and Clifford Brown in Concert (GNP Crescendo, 1955)
  • Clifford Brown and Max Roach (EmArcy, 1955)
  • Clifford Brown with Strings (EmArcy, 1955)
  • Clifford Brown and Max Roach at Basin Street (EmArcy, 1956)
jako sideman

z Art Blakey

  • A Night at Birdland Vol. 1 (Blue Note, 1954)
  • A Night at Birdland Vol. 2 (Blue Note, 1954)
  • A Night at Birdland Vol. 3 (Blue Note, 1954)

z J.J. Johnson

  • The Eminent J. J. Johnson Volume 1 (Blue Note, 1953)

z Helen Merrill

  • Helen Merrill (Emarcy, 1954)

z Sarah Vaughan

  • Sarah Vaughan with Clifford Brown (EmArcy, 1954)

PrzypisyEdytuj

  1. Clifford Brown | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic, www.allmusic.com [dostęp 2017-11-22] (ang.).
  2. a b c d e f g h i j Dave Gelly, Ikony jazzu, 2013.

Linki zewnętrzneEdytuj