Otwórz menu główne
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.

Corazzierewłoski niszczyciel z początku XX wieku, uczestnik I wojny światowej, jedna z jedenastu jednostek typu Soldato. Okręt został zwodowany 11 grudnia 1909 roku w stoczni Ansaldo w Genui, a do służby w Regia Marina wszedł w maju 1910 roku. W 1921 roku jednostka została przeklasyfikowana na torpedowiec, a z listy floty została skreślona w czerwcu 1928 roku.

Corazziere
Klasa niszczyciel
Typ Soldato
Historia
Stocznia Ansaldo, Genua
Położenie stępki 23 października 1905
Wodowanie 11 grudnia 1909
 Regia Marina
Wejście do służby 16 maja 1910
Wycofanie ze służby 1 czerwca 1928
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność normalna: 395 ton
pełna: 412 t
Długość całkowita: 65 metrów
64,4 m na KLW
Szerokość 6,1 m
Zanurzenie 2,1 m
Napęd
2 maszyny parowe potrójnego rozprężania
3 kotły
moc 6000 KM
2 śruby
Prędkość 28,5 węzła
Zasięg 1200 Mm przy prędkości 12 węzłów
Uzbrojenie
4 działa kal. 76 mm (4 x I)
10 min
Wyrzutnie torpedowe 3 x 450 mm (3 x I)
Załoga 55

Projekt i budowaEdytuj

„Corazziere” był jednym z jedenastu bliźniaczych niszczycieli – ostatniej serii jednostek tej klasy wzorowanych na projektach stoczni brytyjskich[1]. Okręty, zaprojektowane w stoczni Ansaldo, zbliżone były wielkością i parametrami do typu Nembo, lecz posiadały szereg udoskonaleń wynikających z doświadczeń eksploatacyjnych poprzedników[2][3].

Okręt został zbudowany w stoczni Ansaldo w Genui[2][4]. Stępkę niszczyciela położono 23 października 1905 roku, został zwodowany 11 grudnia 1909 roku, a do służby w Regia Marina przyjęto go 16 maja 1910 roku[2][5].

Dane taktyczno-techniczneEdytuj

Okręt był niewielkim, pełnomorskim niszczycielem o długości całkowitej 65 metrów (64,4 metra na linii wodnej), szerokości 6,1 metra i zanurzeniu 2,1 metra[2][6]. Wyporność normalna wynosiła 395 ton, zaś pełna 412 ton[1][2]. Okręt napędzany był przez dwie czterocylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej projektowanej mocy 6000 KM (w praktyce maszyny osiągały moc pomiędzy 5954 a 6392 KM), do których parę dostarczały trzy kotły Thornycroft[2][5]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 28,5 węzła[2][6]. Okręt zabierał zapas 90 ton węgla, co zapewniało zasięg wynoszący 1200 Mm przy prędkości 12 węzłów (lub 400 Mm przy prędkości 23,5 węzła)[1][2][a].

Niszczyciel był uzbrojony w cztery pojedyncze działa dwunastofuntowe kal. 76 mm (3 cale) QF L/40 Ansaldo M1897[2][5]. Masa działa wynosiła 625 kg, masa naboju 5,9 kg, kąt podniesienia lufy od -10 do +42°, prędkość wylotowa pocisku 674 m/s, donośność maksymalna 9850 metrów, zaś szybkostrzelność 15 strz./min[8]. Uzbrojenie uzupełniały trzy pojedyncze wyrzutnie torped kal. 450 mm (17,7 cala), na jego pokładzie można było umieścić 10 min morskich[1][2].

Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 52 podoficerów i marynarzy[2][5].

SłużbaEdytuj

W latach 1910–1912 podwyższono tylny maszt, zrównując jego wysokość z masztem głównym[2]. 1 lipca 1921 roku niszczyciel został przeklasyfikowany na torpedowiec[2][5]. Jednostka służyła do 1 czerwca 1928 roku, kiedy została skreślona z listy floty[2][5].

UwagiEdytuj

  1. Według The Naval Annual 1912 zapas węgla wynosił 82 tony[7].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Ivan Gogin: "Soldati", 1st (ARTIGLIERE) group destroyers (1907-1910) (ang.). Navypedia. [dostęp 2017-09-10].
  2. a b c d e f g h i j k l m n Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 268.
  3. Robert Jackson: Niszczyciele, fregaty i korwety. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2001, s. 182.
  4. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 214.
  5. a b c d e f Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: 1970, s. 66.
  6. a b J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 617.
  7. T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1912. Portsmouth: 1912, s. 258.
  8. Aldo Fraccaroli: Italian Warships of World War I. London: 1970, s. 281-282.

BibliografiaEdytuj