Otwórz menu główne

Dmitrij Iwanowicz Riabyszew (ros. Дми́трий Ива́нович Ря́бышев, ur. 23 lutego 1894 w chutorze Kołotowka w Obwodzie Wojska Dońskiego, zm. 18 listopada 1985 w Rostowie nad Donem) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik.

Dmitrij Riabyszew
Дмитрий Ря́бышев
ilustracja
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 11?/23 lutego 1894
Kołotowka, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1985
Rostów nad Donem, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby Imperium Rosyjskie 1915–1918
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1918–1950
Siły zbrojne Imperium Rosyjskie Carska Armia Rosyjska,
Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna domowa w Rosji,
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Bohdana Chmielnickiego I klasy Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR) Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal „Za Obronę Stalingradu” Medal „Za Wyzwolenie Warszawy” Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej Medal Weterana Sił Zbrojnych ZSRR

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w rodzinie kozackiej. W lipcu 1915 został powołany do rosyjskiej armii, brał udział w I wojnie światowej jako żołnierz 2 Dońskiego pułku kozaków, walczył na Froncie Zachodnim. W październiku 1917 został agitatorem oddziału ochrony praw pracowniczych Kozaków, w styczniu 1918 dowódcą agitacyjno-rewolucyjnego oddziału „Słowem i Czynem”, w lipcu 1918 wstąpił do Armii Czerwonej i został dowódcą plutonu, potem pomocnikiem dowódcy i dowódcą szwadronu. Od maja do sierpnia 1919 był pomocnikiem dowódcy 21 pułku kawalerii, od sierpnia do listopada 1919 tymczasowym dowódcą pułku, później pomocnikiem dowódcy i tymczasowym p.o. dowódcy 2 Brygady 4 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej, a od lipca 1920 dowódcą 3 Brygady 14 Dywizji Kawaleryjskiej na Północnym Kaukazie. Walczył na Froncie Południowym przeciw wojskom Kaledina, Krasnowa, Denikina, Wrangla i powstańcom Nestora Machno na Ukrainie. We wrześniu 1923 ukończył kursy Wojskowej Akademii Armii Czerwonej i został dowódcą 41 Brygady 14 Dywizji Kawaleryjskiej Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, we wrześniu 1925 ukończył kursy doskonalenia wyższej kadry dowódczej Armii Czerwonej i został dowódcą 3 Brygady 10 Dywizji Kawalerii, potem dowódcą 1 Brygady 11 Północno-Kaukaskiej Dywizji Kawalerii. W październiku 1928 został dowódcą brygady KUWNAS, w maju 1929 ponownie został dowódcą 1 Brygady 11 Północno-Kaukaskiej Dywizji Kawalerii, a w listopadzie 1929 tymczasowym p.o. dowódcy 11 Północno-Kaukaskiej Dywizji Kawalerii, w styczniu 1930 został skierowany do służby w Środkowoazjatyckim Okręgu Wojskowym. Dowodził 8 Samodzielną Kawaleryjską Brygadą Turkiestańską, w październiku 1932 został dowódcą i komisarzem 8 Turkiestańskiej Dywizji Górsko-Kawaleryjskiej, brał udział w likwidacji ruchu basmaczy.

W listopadzie 1935 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został komenderowany do Inspekcji Kawalerii Armii Czerwonej, od maja 1936 do września 1937 był dowódcą i komisarzem 13 Dońskiej Terytorialnej Dywizji Kozackiej, od września 1937 do czerwca 1941 dowódcą 1 Korpusu Kawalerii Kijowskiego Okręgu Wojskowego, w czerwcu 1940 otrzymał stopień generała porucznika. W lipcu 1941 został dowódcą nowo utworzonej 38 Armii, od sierpnia do listopada 1941 dowodził Frontem Południowym, od listopada 1941 do marca 1942 dowodził 57 Armią Rezerwową, w styczniu 1942 na jej czele brał udział w operacji barwienkowsko-łozowskiej, od marca do 3 lipca 1942 dowodził 28 Armią Frontu Południowo-Zachodniego i skierowany do dyspozycji Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa, później ukończył kursy przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. W maju 1943 dowodził 3 Armią Rezerwową, od maja 1943 do stycznia 1944 był zastępcą dowódcy 3 Armii Gwardii Frontu Południowo-Zachodniego/4 Frontu Ukraińskiego, uczestniczył w operacji zaczepnej w Donbasie, w październiku 1943 tymczasowo dowodził 3 Armią Rezerwową, która brała wówczas udział w działaniach bojowych mających na celu przełamanie obrony przeciwnika na Zaporożu, w styczniu 1944 został (do marca 1944) dowódcą 34 Korpusu Piechoty Gwardii, który uczestniczył w nikopolsko-krzyworoskiej operacji zaczepnej i wyzwoleniu Nikopola. W lutym 1944 tymczasowo dowodził 3 Gwardyjską Armią Rezerwy Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa. Od marca do czerwca 1944 dowodził 3 Korpusem Piechoty Gwardii w składzie 5 Armii Uderzeniowej 3 Frontu Ukraińskiego, 6 czerwca 1944 został przedstawicielem Stawki przy 65 Armii 3 Froncie Białoruskim, brał udział w operacji bobrujskiej, od lipca 1944 dowodził 114 Korpusem Piechoty w składzie 70 Armii 1 Frontu Białoruskiego, uczestniczył w operacji lubelsko-brzeskiej. W listopadzie 1944 wraz z korpusem został przeniesiony do 2 Frontu Białoruskiego, brał udział w operacji wschodniopruskiej, pomorskiej i berlińskiej, w lipcu 1945 został dowódcą 116 Korpusu Piechoty w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od lutego do września 1946 dowodził 14 Korpusem Piechoty Gwardii Charkowskiego Okręgu Terytorialnego, od września 1946 do stycznia 1947 był zastępcą dowódcy wojsk Wschodniosyberyjskiego Okręgu Wojskowego, a od stycznia 1947 do września 1950 pomocnikiem dowódcy wojsk tego okręgu, następnie został zwolniony ze służby z powodu choroby.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj