Otwórz menu główne

Feliks Jan Mazurkiewicz (ur. 20 listopada 1896 w Brzeżanach w Galicji, zm. 17 października 1945 w Dortmundzie) – major piechoty Wojska Polskiego, uczestnik obu wojen światowych, kawaler orderu Virtuti Militari.

Feliks Jan Mazurkiewicz
Ilustracja
Feliks Jan Mazurkiewicz w stopniu kapitana
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 listopada 1896
Brzeżany
Data i miejsce śmierci 17 października 1945
Dortmund
Przebieg służby
Lata służby 1914–1945
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty Legionów
Batalion ON „Kościerzyna”
360 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii ckm
komendant obwodowy PW
dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

ŻyciorysEdytuj

Syn Marcina Mazurkiewicza i Antoniny z Gąsiorowskich. Ojciec był właścicielem zakładu budowlanego, matka pochodziła z ziemiańskiej rodziny (herbu Ślepowron).

Feliks był jednym z pięciorga rodzeństwa (miał cztery siostry). Uczęszczał do C. K. Gimnazjum w Brzeżanach z polskim językiem wykładowym. W trakcie nauki w starszych klasach wstąpił do Związku Strzeleckiego „Strzelec” w Brzeżanach (lata 1913–14). Po wybuchu I wojny światowej, w sierpniu 1914 z kompanią strzelecką z Brzeżan wyjechał do Krakowa. Został wcielony do I batalionu 1 pułku I Brygady Legionów Polskich, w ramach którego uczestniczył w szeregu bitew w latach 1914–16. Wyróżnił się w bitwie pod Laskami, za którą został odznaczony krzyżem Virtuti Militari[1]. Po kryzysie przysięgowym, jako poddany austriacki, został wcielony do armii austro-węgierskiej.

W pierwszych dniach listopada 1918 brał czynny udział w rozbrajaniu jednostek austriackich w Krakowie. 2 listopada został wcielony do jednej z kompanii 5 pułku piechoty Legionów, z którym udał się na front (ukraiński). W marcu 1919 został przeniesiony do formującego się 1 pułku piechoty Legionów, z którym uczestniczył w walkach na terenach wschodnich.

Do listopada 1937 pozostawał w 1 pp Leg. na stanowiskach dowódcy 1 kompanii ckm i komendanta obwodowego przysposobienia wojskowego w Wilnie w stopniu kapitana. Pod koniec roku 1937 został przeniesiony na stanowisko dowódcy Kościerskiego Batalionu Obrony Narodowej. W marcu 1938 otrzymał awans na stopień majora.

W lecie 1939 został odwołany z Kościerzyny do Warszawy. Z chwilą wybuchu wojny uczestniczył w obronie Warszawy jako dowódca I batalionu 360 pułku piechoty[2] (odcinek Blizne-Chrzanów[3], Warszawa Zachód). Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, do końca wojny przebywając w oflagach (w Lubece jako tzw. honorowy jeniec wojenny, a następnie w Dössel – przeniesiony tam karnie za działalność konspiracyjną na terenie obozu).

Po wyzwoleniu oflagu w kwietniu/maju 1945 i przekształceniu go w Polski Obóz Wojskowy, przez kilka miesięcy pozostawał na jego terenie, poważnie zapadając na zdrowiu (choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy). Zmarł 17 października 1945 w wyniku pooperacyjnego zapalenia płuc w Dortmundzie. Został pochowany w kwaterze polskich jeńców wojennych cmentarza w Dössel (obecnie część Warburga), na którym spoczywa po dzień dzisiejszy[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Janusz Stankiewicz: Genealogia Janusz Stankiewicz-Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem VIRTUTI MILITARI (pol.). 2010-10-16. [dostęp 2010-11-04].
  2. 360 Pułk Piechoty obrony Warszawy (pol.). [dostęp 2010-11-04].
  3. Fort III "Blizne" (pol.). [dostęp 2010-11-04].
  4. OFLAG-DOESSEL (pol.). [dostęp 2010-11-04].

BibliografiaEdytuj

  1. Marian Porwit Obrona Warszawy wrzesień 1939 r. Wspomnienia i fakty, "Czytelnik", Warszawa 1959
  2. Marian Porwit Komentarze do historii polskich działań obronnych 1939 r. Część 3: Bitwy przebojowe i obrona bastionów, "Czytelnik", Warszawa 1978
  3. Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, wyd. V, ​ISBN 83-11-07109-8
  4. Roczniki oficerskie 1924,1928,1932
  5. R. Rybka – K. Stepan, Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
  6. J. K. Wroniszewski. Barykada września. Obrona Warszawy w 1939. W-wa 1984

Linki zewnętrzneEdytuj