Otwórz menu główne
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Fu.

Fu Cong (chiń. upr. 傅聪; chiń. trad. 傅聰; pinyin: Fù Cōng; pisany także często w starej transkrypcji jako Fou Ts’ong; ur. 10 marca 1934 w Szanghaju) – chiński pianista, laureat III nagrody na V Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1955).

Fu Cong
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1934
Szanghaj (Chiny)
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód pianista
Wydawnictwo m.in. Decca Records, Meridian Records i CBS

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Młodość i wykształcenieEdytuj

Pochodzi z inteligenckiej rodziny. Jego ojciec Fu Lei (1908–1966) był tłumaczem literatury francuskiej oraz krytykiem sztuki. Fu Cong rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku siedmiu lat, a jego pierwszym nauczycielem został włoski pianista i dyrygent Mario Paci[1]. W 1951 zadebiutował V koncertem fortepianowym Ludwiga van Beethovena[2].

W 1953 zdobył III nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Bukareszcie[2]. W 1955 reprezentował Chiny na V Konkursie Chopinowskim. Zajął tam III miejsce i zdobył nagrodę Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków[3].

W latach 1954–1956 studiował w Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie w klasie Zbigniewa Drzewieckiego[2].

Kariera pianistycznaEdytuj

Intensywną działalność koncertową rozpoczął już w trakcie studiów w Polsce. W tym okresie występował w wielu państwach Europy Wschodniej. W 1958 z powodu sytuacji politycznej w Chinach przeprowadził się do Anglii[4]. W latach 60. i 70. XX wieku dał około 2 400 koncertów solowych, stając się jednym z najpopularniejszych pianistów na świecie[5]. Koncertował w większości krajów Europy, w Azji, obu Amerykach i Australii[6]. W Chinach występował m.in. w 1976[7], 1989 i 1998[8]. Wiele razy powracał też do Polski, m.in. na Międzynarodowy Festiwal Chopinowski w Dusznikach-Zdroju[6].

Zasiadał w jury wielu konkursów muzycznych, m.in. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina[9] i Międzynarodowego Konkursu Muzycznego im. Królowej Elżbiety Belgijskiej[7].

Współpracował m.in. z Yehudim Menuhinem i Danielem Barenboimem[5]. Tygodnik Time uznał go za najlepszego z żyjących chińskich muzyków, a niemiecki pisarz Hermann Hesse nazwał go "jedynym prawdziwym wykonawcą Chopina"[10].

Repertuar i dyskografiaEdytuj

W jego repertuarze znajdują się utwory m.in. Fryderyka Chopina, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Franza Schuberta, Claude’a Debussy’ego, Georga Friedricha Händela, Domenica Scarlattiego, Johanna Sebastiana Bacha i Ludwiga van Beethovena[8].

Nagrał kilkadziesiąt płyt dla różnych wytwórni muzycznych, m.in. Decca Records, Meridian Records i CBS[11][12]. W 1994 ukazała się płyta Sztuka pianistyczna Fou Ts’onga, która została wydana prywatnie przez Marthę Argerich, Leona Fleishera i Radu Lupu[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Like Father, Like Son (ang.). chinaculture.org, 6 sierpnia 2007. [dostęp 2017-01-14].
  2. a b c Dybowski 2005 ↓, s. 202.
  3. Wysocki 1987 ↓, s. 65.
  4. Dybowski 2005 ↓, s. 204.
  5. a b Fu Cong (pol.). polish.cri.cn. [dostęp 2016-04-26].
  6. a b c Dybowski 2005 ↓, s. 205.
  7. a b Fou Ts'ong Piano Recital (ang.). theatrebeijing.com. [dostęp 2016-04-26].
  8. a b Robert Cummings: Fou Ts'ong (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-04-26].
  9. Wysocki 1987 ↓, s. 216.
  10. Fou Ts'ong, piano (ang.). chineseperformingarts.net. [dostęp 2016-04-26].
  11. Fou Ts'ong: Discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-04-26].
  12. Fou Ts'ong: Discography (ang.). discogs.com. [dostęp 2016-04-26].

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Dybowski: Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Warszawa: Selene, 2005, s. 202–205. ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki: Wokół Konkursów Chopinowskich. Warszawa: Wydawnictwa Radia i Telewizji, 1987. ISBN 83-212-0443-0.