Głobino

wieś w województwie pomorskim

Głobino (kaszb. Gąbino) – wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Słupsk[3][4]. Leży przy trasie drogi wojewódzkiej nr 210 Słupsk - Bytów, na granicy Równiny Sławieńskiej i Wysoczyzny Damnickiej.

Głobino
wieś
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat słupski
Gmina Słupsk
Liczba ludności (2018-12-31) 716[1]
Strefa numeracyjna 59
Kod pocztowy 76-200[2]
Tablice rejestracyjne GSL
SIMC 0750669[3]
Położenie na mapie gminy wiejskiej Słupsk
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Słupsk
Głobino
Głobino
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Głobino
Głobino
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Głobino
Głobino
Położenie na mapie powiatu słupskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu słupskiego
Głobino
Głobino
Ziemia54°26′25″N 17°06′16″E/54,440278 17,104444

Głobino graniczy z Płaszewkiem na południowym zachodzie, z Kusowem na zachodzie, ze Stanięcinem na północnym wschodzie, Krzywaniem na południowym zachodzie oraz z miastem Słupskiem na północy. Kilometr na północny zachód od zabudowy wsi przepływa niewielka rzeka Glaźna, wpadająca do rzeki Słupi na wysokości Łosina w gm. Kobylnica. Obszar sołectwa Głobino wynosi około 691 ha.

Połączenie ze Słupskiem umożliwiają autobus słupskiej komunikacji miejskiej (linia nr "3")[5] oraz PKS w Słupsku S.A.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Niedaleko od wsi znajduje się słowiańskie grodzisko z IX-X w.

HistoriaEdytuj

  • XIII/XIV w. – pierwsze wzmianki o miejscowości zwanej dawniej Gumbin[6],
  • 1281 – nadanie norbertanom z Białoboków kościoła Świętego Piotra Apostoła przez księcia Mściwoja II wraz ze wszystkimi dziesięcinami i przynależnościami m.in. do wsi Głobino,
  • 1396 – miejscowość stanowi własność majstra z Krzywania,
  • 1450 – nabycie miejscowości przez Lütcke Massowa,
  • 1476, 1502 – majster Nicolaus zostaje właścicielem ziemskim miejscowości Głobino i Krzywań; był 29. burmistrzem Słupska,
  • 1523 – miejscowość przechodzi w ręce majstra Laffrens,
  • 1713 – majster Georg sprzedaje Głobino dla poczmistrza Krügera,
  • 1717 – miejscowością zarządzają majster Hanß Jürgen oraz poczmistrz Joh. Andr. Krüger. Spis ludności z tamtego okresu obejmował:- dwóch rolników ziemskich: Peter i Erdmann Schultz, - czterech chałupników: Christoph Schultz, Greger Schultz, Claus Vandersee i Christian Glinde.- pozostałe osoby: Jakob Grothe, Friedrich Neitzke,
  • 1783 – właścicielem Głobina jest porucznik Philipp Heinrich von Somnitz; we wsi był folwark, młyn wodny oraz 14 domostw,
  • 1809 – Georg Friedrich von Pirch,
  • 1838 – August von Massow,
  • 1846 – Ludwig Gottfried Holtz; kupuje wieś za cenę 50.000 Talarów,
  • 1862 – Christian Holtz (syn Gottfrieda), Gottfried Holtz (wnuk Gottfrieda),
  • 1924 – Franz Guhlke,
  • 1938 – Erich Guhlke – ostatni właściciel i zarządca Głobina przed II Wojną Światową, w którego skład wchodziło:

152 ha powierzchni całkowitej, w tym 110 ha gruntów ornych, 19 ha łąk, 18 ha lasu, 2,5 ha skwerów, dziedzińców, dróg, 53 gospodarstw, w tym 13 gospodarstw o powierzchni od 0,5 do 5 ha, 8 gospodarstw od 5 do 10 ha, 27 gospodarstw od 10 do 20 ha oraz 5 gospodarstw od 20 do 100 ha, gdzie największymi gospodarzami ziemskimi byli: Klix, Erben 24 ha; Villmo 23 ha (2 konie, 14 szt bydła i 30 świń); Meyhack, Erich 21 ha,

  • 1939 liczba mieszkańców: 423 osoby,
  • jedna gospoda "Pod Lipą", sklep, poczta, szkoła, kowal, rzemieślnik, szewc

InfrastrukturaEdytuj

W Głobinie siedzibę ma Centrum Kultury i Biblioteka Publiczna Gminy Słupsk pełniące funkcję ośrodka kultury oraz ośrodek zdrowia prowadzony przez NZOZ Kobylnica oraz NZOZ Słupsk. W miejscowości funkcjonuje Szkoła Podstawowa im. Henryka Sienkiewicza wyposażona w halę sportową oraz boisko sportowe.

Budowę pierwszego kościoła rozpoczęto w 1996 roku. Stojąca w centrum Głobina świątynia góruje nad miejscowością.

Miejscowość posiada również stację benzynową, dwa sklepy spożywcze oraz nowo wybudowaną ścieżkę rowerową łączącą Głobino z obwodnicą miasta Słupska.

GospodarkaEdytuj

W Głobinie wydzielona została Gminna Strefa Ekonomiczna, na terenie której swoją działalność prowadzą m.in.:

  • MARKOS – firma zajmująca się produkcją konstrukcji z laminatu poliestrowo-szklanego, takich jak szalupy ratunkowe czy czasze do wiatraków;
  • HaGe Polska – prowadząca działalność ukierunkowaną na handel nawozami, środkami ochrony roślin, sprzedaż olejów smarnych do maszyn rolniczych, produkcją i sprzedażą pasz, eksport roślin oleistych i strączkowych, import komponentów paszowych;
  • INTERFRYS – firma zajmująca się przetwarzaniem i zamrażaniem owoców;
  • MIRKO – zajmująca się przetwórstwem ryb i owoców morza;
  • GUMA POMORSKA – specjalizująca się w produkcji wyrobów gumowych i gumowo-metalowych,
  • EMMAROL – specjalizujący się w produkcji części i zespołów do maszyn rolniczych;
  • PERLA POLSKA – producent antipasti,
  • FASADA – producent stolarki budowlanej, okien i drzwi z PCV oraz aluminium (zakład w budowie).

Ponadto w miejscowości znajduje się zakład świadczący usługi mechaniczne, usługi transportowe, monterskie, żwirownia, jak również gospodarstwa rolne zajmujące się głównie uprawą zboża, ziemniaków, hodowlą zwierząt, sadownictwem, hodowlą pstrąga oraz winnica.

PrzypisyEdytuj

  1. Strona gminy
  2. Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych
  3. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. Strona zarządu infrastruktury Słupska
  6. Głobino w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. II: Derenek – Gżack. Warszawa 1881.

BibliografiaEdytuj