Goliat

filistyński wojownik pokonany przez młodego Dawida, późniejszego króla Izraela
Ten artykuł dotyczy postaci biblijnej. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Goliat (heb. גָּלְיָת ) – postać biblijna, olbrzymi wojownik filistyński pochodzący z Gat, żyjący w XI wieku p.n.e. Jego wzrost miał wynosić sześć łokci i jedną piędź, czyli ok. 3 metrów. Zginął z rąk Dawida, który pokonał go wyrzuconym z procy kamieniem[1].

Goliat
ilustracja
Występowanie 1 Księga Samuela
Goliat rzucający wyzwanie Izraelitom, miniatura z Biblii Maciejowskiego z XIII wieku
Dawid trzymający głowę Goliata, il. Gustave Doré

Goliat wymieniony jest również w Koranie pod imieniem جالوت Ǧālūt.

Bratem Goliata był Lachmi z Gat, który zginął z rąk Elchanana, syna Jaira, w czasie wojny izraelsko-filistyńskiej za rządów Dawida.

Znalezisko archeologiczneEdytuj

4 sierpnia 2005 roku w Tell es-Safi w okolicach Doliny Terebintu (Dolina Elah) zespół archeologów z Uniwersytetu Bar-Ilana w Ramat Ganie odkrył pierwszy pozabiblijny przekaz imienia Goliat, umieszczony na fragmencie skorupy z X w. p.n.e.[2]

Uzbrojenie GoliataEdytuj

Opis zbroi Goliata przedstawia zapewne najbogatsze ówczesne uzbrojenie.

Według opisu biblijnego Goliat miał na sobie:

Dodatkowo, szedł przed nim giermek niosący tarczę.

Miecz Goliata przechowywano w przybytku w Nob[3].

PrzypisyEdytuj

  1. 1 Księga Samuela 17
  2. National Geographic” listopad 2008, s. 53–65.
  3. Por. 1 Sm 21, 1-9.