Otwórz menu główne

ŻyciorysEdytuj

Syn multiinstrumentalisty Grachana „Brothera” Moncura II (ur. 2 września 1915, zm. w połowie lat 90. XX w.), grywającego na takich instrumentach jak np. kontrabas, tuba, saksofon barytonowy i tenorowy, członka ansamblu jazzowego Savoy Sultans, w którym w latach 1937-1945 pełnił rolę kontrabasisty i występował ze swoim przyrodnim bratem, saksofonistą i liderem tego zespołu Alem Cooperem, jak również współpracownika m.in. śpiewaczek Billie Holiday, Mildred Bailey i Dinah Washington oraz pianisty Teddy’ego Wilsona[2][6][8][9].

Urodzony w szpitalu Sydenham w Harlemie w Nowym Jorku, dorastał w Newark, skąd pochodziła jego matka. W wieku 6 lat zaczął uczyć się gry na wiolonczeli, lecz mając 9 lat porzucił ten instrument na rzecz puzonu[9]. W okresie szkoły średniej uczęszczał do Instytutu Laurinburga, w którym przed nim edukację pobierał m.in. trębacz Dizzy Gillespie[10]. Pozostawał wtedy pod wpływem Franka H. McDuffiego Jr. i Phillipa Hiltona. Po pewnym czasie został liderem Laurinburg Jazz Septet i kierownikiem muzycznym objazdowej rewii Laurinburga. Następnie studiował muzykę w Manhattan School of Music i w Juilliard School. W tym samym czasie koncertował z różnymi grupami i odbywał jam sessions w słynnych nowojorskich klubach jazzowych (Birdland, Café Bohemia, Five Spot, The Open Door i in.)[8].

Pomiędzy 1959 a 1961 występował u boku Raya Charlesa, w 1962 z The Jazztet trębacza Arta Farmera i tenorzysty Benny’ego Golsona, koncertował też z tenorzystą Sonnym Rollinsem (1964)[6][8]. W tym czasie osiedlił się w Nowym Jorku, gdzie współpracował i nagrywał z różnymi muzykami, jak choćby pianistą Herbiem Hancockiem (My Point of View, 1963), alcistami Jackiem McLeanem (np. One Step Beyond, Destination… Out!, obie z 1964) i Marionem Brownem (Three for Shepp, 1967), bądź tenorzystami Wayne’em Shorterem (The All Seeing Eye, 1966) oraz Joem Hendersonem (The Kicker, 1968). Jednocześnie zarejestrowywał i ogłaszał płyty pod swoim nazwiskiem. Były to wydane w 1964 i 1965 pod szyldem Blue Note albumy Evolution[11] i Some Other Stuff[12], które powstały przy udziale doborowych muzyków (Hancock, McLean, Shorter, ale też np. wibrafonista Bobby Hutcherson, trębacz Lee Morgan, perkusista Tony Williams). Jako wysoko oceniane przykłady jazzu awangardowego zapewniły mu uznanie i rozgłos[13][14][15].

W drugiej połowie lat 60. bliżej związał swą karierę z Archiem Sheppem (Mama Too Tight, 1966; The Way Ahead, 1968, oraz wiele in.), z którym udał się w trasę koncertową po Europie (1967) i w podróż do Algieru (1969), stając się w owym czasie jednym z czołowych reprezentantów free jazzu[2][3][7]. W 1969 w Paryżu zarejestrował jako lider materiał, który trafił na płyty New Africa (1969) i Aco dei de madrugada (1970), wydane przez wytwórnię BYG[16]. Jej nakładem ukazały się także longplaye sygnowane nazwiskami innych wykonawców, więc Dave’a Burrella, Sunny’ego Murraya, Sheppa, Alana Silvy, Clifforda Thorntona, z którymi natenczas nagrywał jako sideman[17].

W latach 70. nawiązał współpracę z The 360 Degree Music Experience, grupą kierowaną przez perkusistę Beavera Harrisa, nagrał też Echoes of Prayer (1975) dla Jazz Composer’s Orchestra Association oraz album Shadows (1977)[6][16]. Potem wrócił do Newark, by prowadzić działalność edukacyjną, na której koncentrował się w kolejnej dekadzie, ucząc w Newark Community School of the Arts[8]. Grywał podówczas z organistą Johnem Pattonem, z którym w 1983 zarejestrował materiał zamieszczony na sygnowanym nazwiskiem tego ostatniego longplayu Soul Connection. Nagrywał również z saksofonistą Frankiem Lowe’em (Decision in Paradise, 1985) i wokalistką Cassandrą Wilson (Point of View, 1986), nadto koncertował z drugą odsłoną Paris Reunion Band (1986)[2].

W XXI wieku ogłosił pod swoim nazwiskiem kolejne płyty, Exploration (2004) i Inner Cry Blues (2007)[16].

Wybrana dyskografiaEdytuj

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[3][7][13][16][18].

Jako liderEdytuj

Jako sidemanEdytuj

Marion Brown:

Dave Burrell:

  • Echo (BYG, 1969)
  • La Vie de Bohème (BYG, 1970)

Benny Golson:

  • Here and Now (Mercury, 1962)
  • Another Git Together (Mercury, 1962)
  • Pop + Jazz = Swing (Audio Fidelity, 1962)
  • Stockholm Sojourn (Prestige, 1965)

Herbie Hancock:

Beaver Harris:

  • Safe (Red, 1979)
  • Beautiful Africa (Soul Note, 1979)
  • Live at Nyon (Cadence Jazz, 1981)

Joe Henderson:

  • The Kicker (Milestone, 1967)

Khan Jamal:

  • Black Awareness (CIMP, 2005)

Frank Lowe:

  • Decision in Paradise (Soul Note, 1985)

Jackie McLean:

Lee Morgan:

  • The Last Session (Blue Note, 1971)

Butch Morris:

  • In Touch... but out of Reach (Kharma, 1982)

Sunny Murray:

  • Hommage to Africa (BYG, 1969)

William Parker:

  • In Order to Survive (Black Saint, 1995)

John Patton:

  • Soul Connection (Nilva, 1983)

Archie Shepp:

  • Mama Too Tight (Impulse!, 1966)
  • The Way Ahead (Impulse!, 1968)
  • Poem for Malcolm (BYG, 1969)
  • For Losers (Impulse!, 1970)
  • Things Have Got to Change (Impulse!, 1971)
  • Live at the Pan-African Festival (BYG, 1971)
  • Life at the Donaueschingen Festival (MPS, 1972)
  • Kwanza (Impulse!, 1974)
  • Freedom (JMY, 1991)

Wayne Shorter:

Alan Silva:

  • Luna Surface (BYG, 1969)

Clifford Thornton:

  • Ketchaoua (BYG, 1969)

Chris White:

  • The Chris White Project (Muse, 1993)

Cassandra Wilson:

  • Point of View (JMT, 1986)

PrzypisyEdytuj

  1. Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz Recordings. Penguin, 2008, s. 1018-1019. ISBN 83-87422-05-3. (ang.)
  2. a b c d Ian Carr, Digby Fairweather, Brian Priestley: The Rough Guide to Jazz (Second Edition). Rough Guides, 2000, s. 534. ISBN 1-85828-528-3. (ang.)
  3. a b c Dionizy Piątkowski: Encyklopedia Muzyki Popularnej - JAZZ. Oficyna Wydawnicza Atena, 2005, s. 524. ISBN 83-87422-05-3. (pol.)
  4. Grachan Moncur III strona oficjalna (ang.). www.grachanmoncur.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  5. Joyce Morgan: Profil Grachana Moncura III w All About Jazz (ang.). www.allaboutjazz.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  6. a b c d Scott Yanow: Biografia Grachana Moncura III w AllMusic (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  7. a b c Profil Grachana Moncura III w Rate Your Music (ang.). rateyourmusic.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  8. a b c d Biografia Grachana Moncura III na stronie oficjalnej (ang.). www.grachanmoncur.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  9. a b Sean Singer: "The Soul of Trombone — Grachan Moncur III" (wywiad z Grachanem Moncurem III w "Cerise Press") (ang.). www.cerisepress.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  10. Biografia Dizzy’ego Gillespiego na stronie oficjalnej artysty (ang.). www.dizzygillespie.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  11. Grachan Moncur III "Evolution" w Discogs (ang.). www.discogs.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  12. Grachan Moncur III "Some Other Stuff" w Discogs (ang.). www.discogs.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  13. a b Dyskografia Grachana Moncura III w AllMusic (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  14. Steve Huey: Grachan Moncur III "Evolution" review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  15. Scott Yanow: Grachan Moncur III "Some Other Stuff" review (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  16. a b c d Profil Grachana Moncura III w Discogs (ang.). www.discogs.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  17. Profil BYG Records w Discogs (ang.). www.discogs.com. [dostęp 20 listopada 2015].
  18. Dyskografia Grachana Moncura III na stronie oficjalnej artysty (ang.). www.grachanmoncur.com. [dostęp 20 listopada 2015].

BibliografiaEdytuj

  • >Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz Recordings, Penguin 2008, ​ISBN 978-0-14-103401-0​. (ang.)
  • >Dionizy Piątkowski, Encyklopedia Muzyki Popularnej - JAZZ, Oficyna Wydawnicza Atena 2005, ​ISBN 83-87422-05-3​. (pol.)
  • >The Rough Guide to Jazz (Second Edition), ed. by Ian Carr, Digby Fairweather, Brian Priestley, Rough Guides 2000, ​ISBN 1-85828-528-3​. (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj