Otwórz menu główne

Józef Świerczyński

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Józef Świerczyński (ur. 19 stycznia 1893 w Byszewach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Józef Świerczyński
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1893
Byszewy
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Ułanów Grochowskich
3 Pułk Ułanów Śląskich
4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich
23 Pułk Ułanów Grodzieńskich
Centrum Wyszkolenia Kawalerii
Stanowiska kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku kawalerii
główny instruktor wyszkolenia bojowego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Józef Świerczyński urodził się 19 stycznia 1893 w Byszewach, w ówczesnym powiecie brzezińskim guberni piotrkowskiej, w rodzinie Józefa i Heleny z Plichów[1]. Starszy brat kapitana artylerii Wincentego Bonawentury Świerczyńskiego, który również został zamordowany w Charkowie[1]. W latach 1911–1913 jego korepetytorem był Jarosław Iwaszkiewicz.

15 października 1918 Rada Regencyjna mianowała go porucznikiem „z patentem” z 19 listopada 1916[2]. W 1918 dowodził batalionem w 34 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami walczył jako oficer sztabowy V Brygady Jazdy.

Po wojnie został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 65. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk ułanów grochowskich w Suwałkach[3]. Od 3 listopada 1922 do 15 października 1923 był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego i przydział do Generalnego Inspektoratu Jazdy w Warszawie. 10 stycznia 1924 został odkomenderowany na trzy miesiące do Oddziału IV Sztabu Generalnego[4]. 31 marca 1924 został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 21. lokatą w korpusie oficerów jazdy[5]. Z dniem 15 kwietnia tego roku został przydzielony do Departamentu II Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko kierownika referatu[6]. 15 sierpnia 1924 został przeniesiony do 3 pułku ułanów śląskich w Tarnowskich Górach[7]. W tym samym roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku[8]. 6 sierpnia 1927 roku został przydzielony z Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Juliusza Rómmla[9]. 23 grudnia 1927 roku został przeniesiony do 4 pułku ułanów zaniemeńskich w Wilnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10][11]. 23 stycznia 1929 roku, razem z Adamem Mniszkiem i Witoldem Dzierżykraj-Morawskim został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[12]. W styczniu 1931 roku został mianowany dowódcą 23 pułku ułanów grodzieńskich w Podbrodziu, a później w Postawach[13]. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1938 roku został głównym instruktorem wyszkolenia bojowego i komendantem kursów doskonalących Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu[14].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[15]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 553.
  2. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918 r. s. 6.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 603, 678, na liście starszeństwa oficerów jazdy wyprzedzał rotmistrza Tadeusza Komorowskiego (69. lokata), który w latach 1938–1939 był jego przełożonym, jako komendant CWK w Grudziądzu.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 8 lutego 1924 roku, s. 54.
  5. Tadeusz Komorowski został awansowany tego samego dnia i z tym samym starszeństwem oraz 22. lokatą.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 3 kwietnia 1924 roku, s. 184.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 79 z 17 sierpnia 1924 roku, s. 449.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 547, 600.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 238.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 293, 340.
  11. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 17.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 3.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 13.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 463.
  15. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 14 kwietnia 1922 roku, s. 315.

BibliografiaEdytuj