Otwórz menu główne

Józef Szczepan (ur. 24 lutego 1885 w Babicy, zm. 4 marca 1936 w Krakowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Józef Szczepan
Ilustracja
Kpt. Józef Szczepan, okres służby w Legionach Polskich
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1885
Babica
Data i miejsce śmierci 4 marca 1936
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1922
Siły zbrojne cesarska i królewska armia
Wojsko Polskie
Jednostki 3 Pułk Piechoty
3 Pułk Piechoty Legionów
48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
Stanowiska adiutant pułku
dowódca batalionu piechoty
dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Józef Szczepan urodził się 24 lutego 1885 roku w Babicach, w powiecie rzeszowskim ówczesnego Królestwa Galicji i Lodomerii, jako dwunaste dziecko Andrzeja i Katarzyny. Maturę złożył w gimnazjum w Rzeszowie. Po odbyciu obowiązkowej jednorocznej służby wojskowej w cesarskiej i królewskiej armii rozpoczął studia w wiedeńskiej Akademii Handlowej. Od 1912 roku był instruktorem Polowych Drużyn Sokolich we Lwowie. W sierpniu 1914 roku objął dowództwo II batalionu Legionu Wschodniego. We wrześniu 1914 roku, po rozwiązaniu Legionu, został adiutantem 3 pułku piechoty. Następnie dowodził II batalionem. 6 lipca 1916 roku, po bitwie pod Gradami, jako najstarszy oficer objął dowództwo pułku w miejsce podpułkownika Henryka Minkiewicza, który dostał się do rosyjskiej niewoli[1]. Obowiązki dowódcy pułku pełnił do 29 września 1916 roku, po czym ponownie objął komendę II batalionu. W czasie służby w Legionach Polskich dwukrotnie awansował: 25 października 1914 roku na porucznika i 25 czerwca 1915 roku na kapitana[2]. Latem 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, pozostał w Polskim Korpusie Posiłkowym. W połowie lutego 1918 roku, w czasie bitwy pod Rarańczą, przebywał na urlopie w Warszawie. Przedostał się do Twierdzy Bobrujsk, gdzie został dowódcą szkoły podoficerskiej 2 Dywizji Strzelców Polskich. W maju 1918 roku, po rozbrojeniu I Korpusu Polskiego, przedostał się do Kijowa, gdzie pełnił funkcję oficera łącznikowego Wojska Polskiego na Wschodzie.

W listopadzie 1918 roku wrócił do Warszawy i został przyjęty do Wojska Polskiego. W styczniu 1919 roku został inspektorem wyszkolenia piechoty w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków”. Następnie objął dowództwo Grupy „A” Frontu Cieszyńskiego. 28 marca 1919 roku w Zegrzu objął dowództwo 3 pułku piechoty Legionów[3]. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[4].

Od 28 sierpnia 1920 roku dowodził 48 pułkiem piechoty Strzelców Kresowych[5]. 6 maja 1922 roku został przeniesiony do rezerwy[6]. W latach 1923–1924 był oficerem rezerwowym 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie[7]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I[8]. Zmarł 4 marca 1936 roku w Krakowie po długiej i ciężkiej chorobie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera 2 wojskowa, rząd północny, miejsce 6)[9].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Czesław Czajkowski, Zarys historii ..., s. 16-17.
  2. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 3.
  3. Czesław Czajkowski, Zarys historii ..., s. 24, 26-27.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, poz. 595.
  5. Kazimierz Galicz, Zarys historii wojennej 48-go Pułku Piechoty Strzelców Kresowych, Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, Warszawa 1928, s. 16. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 156, 902.
  6. Trzecia lista oficerów rezerwowych WP, dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z dnia 14 kwietnia 1922 roku, s. 11. Alfabetyczny spis oficerów rezerwy, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1 maja 1922, s. 286.
  7. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 261, 467. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 240, 409.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 7, 809.
  9. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie [1].
  10. Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938, s. 8.
  11. Pamiętnik Historyczny Bojowników o Niepodległość Śląska Zaolzańskiego. Cieszyn: 1938, s. 30.

BibliografiaEdytuj

  • A.P., Ś.p. ppłk J. Szczepan, „Polska Zbrojna” nr 69 z 10 marca 1936 roku, s. 6.
  • Czesław Karol Czajkowski, Zarys historii wojennej 3-go Pułku Piechoty Legionów, Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, Warszawa 1930.

Linki zewnętrzneEdytuj

  • Józef Szczepan, Wykaz Legionistów Polskich 1914-1918, Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku [2].
  • Podpułkownik Józef Szczepan (1885-1936) - zapomniany bohater z Babicy, [3].