Otwórz menu główne

Józef Targowski (ur. 28 maja 1883 w Winiarach, zm. 22 maja 1952 w Sulejówku) – polski polityk i dyplomata, poseł na Sejm II kadencji i senator III kadencji w II Rzeczypospolitej.

Józef Targowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1883
Winiary, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 22 maja 1952
Sulejówek, Polska
Chargé d’affaires RP w Japonii
Okres od 7 kwietnia 1919
do 31 stycznia 1921
Poprzednik funkcja utworzona
Następca Otton Sas-Hubicki (chargé d’affaires)
Senator III kadencji (II RP)
Okres od 23 listopada 1930
do 10 lipca 1935
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem (SPN)
Grób polityka i dyplomaty Józefa Targowskiego na Starych Powązkach w Warszawie (kwiecień 2012)

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był synem Juliusza Franciszka (1850–1929) i Ireny z Trzetrzewińskich, a wnukiem właściciela Rudy Kościelnej Józefa Targowskiego h. Rogala i Anny z Herniczków h. Kotwicz[1]. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1897–1901) i w latach 1902–1906 Wyższą Szkołę Rolniczą w Wiedniu. Podczas I wojny światowej był działaczem Centralnego Komitetu Obywatelskiego. W 1917 był członkiem Rady Departamentu Spraw Politycznych i Rady Komisji Rolnictwa Tymczasowej Rady Stanu[2]. Mianowany członkiem Rady Stanu w 1918[3]. Jesienią 1919 wyjechał na Daleki Wschód jako minister pełnomocny i wysoki komisarz RP na Syberię z misją rządu polskiego do walczącego z bolszewikami generała Aleksandra Kołczaka. Jednak nim dotarł na miejsce, armia Kołczaka została rozbita, a jej dowódca stracony przez bolszewików. Na Targowskiego spadł obowiązek otoczenia opieką Polaków uciekających z Syberii, bądź już wcześniej przebywających na Dalekim Wschodzie, oraz ich repatriacji. Współorganizował polskie placówki w Harbinie, Władywostoku i Chabarowsku.

W latach 1919–1921 był pierwszym oficjalnym przedstawicielem Polski w Japonii, z jednoczesną akredytacją w Chinach (polskie poselstwo w Tokio zostało podniesione do rangi ambasady w 1937).

W latach 1928–1930 był posłem na Sejm RP, a w latach 1930–1935 senatorem RP z listy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Należał do ugrupowania konserwatystów Stronnictwo Prawicy Narodowej, stanowiącego zinstytucjonalizowaną postać ruchu i myśli krakowskich Stańczyków. Był bliskim współpracownikiem innego konserwatywnego polityka, Janusza Radziwiłła.

Był prezesem oraz członkiem wielu towarzystw (m.in. prezesem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Japońskiej i członkiem polskiego Komitetu Organizacyjnego Unii Paneuropejskiej, opowiadającej się za ścisłą integracją europejską).

W jego pałacu w Czyżowie bywały wybitne osobistości ze świata kultury i polityki. W okresie międzywojennym odwiedzali Czyżów m.in. pisarze Władysław Reymont, Witold Gombrowicz i Ludwik Hieronim Morstin, malarze Władysław Skoczylas, Karol Frycz, Leon Wyczółkowski, i prezydenci RP Stanisław Wojciechowski i Ignacy Mościcki.

W okresie okupacji był przez kilka miesięcy więziony przez Gestapo. Po wojnie mieszkał z rodziną w Sulejówku, gdzie zarabiał na życie jako tłumacz. W tym czasie publikował w pismach katolickich („Tygodnik Powszechny”, „Dziś i Jutro”, „Słowo Powszechne”), głównie na tematy Azji Południowo-Wschodniej.

Był dwukrotnie żonaty: od 1908 z Koletą Descours (1888–1925), córką Kazimierza i Marii z Badenich, a od 1929 z Jadwigą Skibniewską (1906–1971), córką Zygmunta Skibniewskiego i Zofii z Kotkowskich. Zmarł 22 maja 1952 w Sulejówku, pochowany w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim.

PrzypisyEdytuj

  1. Aleksander Bastrzykowski, Monografia historyczna parafii Ruda Kościelna nad Kamienną, Ostrowiec 1947, s. 50–56.
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 221, 223.
  3. Monitor Polski Nr 57 z 26 kwietnia 1918, s. 1.

BibliografiaEdytuj

  • Ziemianie polscy XX wieku, Słownik biograficzny, cz. 6, Warszawa 2002, s. 184–187.