Karol Frycz

Karol Frycz (ur. 29 marca 1877 w Cieszkowach, zm. 30 sierpnia 1963 w Krakowie) – polski malarz, scenograf i reżyser teatralny.

Karol Frycz
Data i miejsce urodzenia 29 marca 1877
Cieszkowy
Data i miejsce śmierci 30 sierpnia 1963
Kraków
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Wawrzyn Akademicki
Grób Karola Frycza na Cmentarzu Salwatorskim

ŻyciorysEdytuj

Ukończył gimnazjum w Bochni[1]. Studiował architekturę na Politechnice w Monachium (1896–1898). W 1902 roku ukończył ze złotym medalem wydział malarstwa w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Był uczniem m.in. wybitnych artystów polskiego modernizmu Stanisława Wyspiańskiego, Józefa Mehoffera i Leona Wyczółkowskiego. W tym samym czasie studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 19021904 uczył się w Szkole Przemysłu Artystycznego w Wiedniu. Potem (w latach 19041905) naukę kontynuował w Académie Julian w Paryżu i w szkole Williama Morissa w Londynie. Uczestniczył w pracach Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana w okresie 1905–1912.

Był jednym z czołowych plastyków teatralnych pierwszej połowy XX wieku w Polsce. Realizując postulaty Wielkiej Reformy Teatralnej, był obok Wincentego Drabika i Andrzeja Pronaszki, współtwórcą nowoczesnej scenografii polskiej. Zaprojektował szereg plakatów, mebli i wnętrz, m.in. sanatorium Dłuskiego w Zakopanem, wnętrza magistratu w Krakowie, Złotą Salę popularnej przedwojennej restauracji „Gastronomia” przy Nowym Świecie w Warszawie i jedną z sal „Jamy Michalika[2].

Wykonał polichromie w kościele św. Marii Magdaleny w Szczucinie i we dworze dra Jana Hupki w Niwiskach.

W 1952 otrzymał nagrodę państwową I stopnia[3].

Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC13-1-6)[4].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Historia. 1lo.bochnia.pl. [dostęp 11 października 2014].
  2. Guillaume Janneau: Encyklopedia sztuki dekoracyjnej. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1978, s. 100.
  3. Dziennik Polski, rok VIII, nr 176, (2639), s. 3.
  4. GROBONET 2.6 - wyszukiwarka osób pochowanych - Cmentarz parafialny Kraków Salwator, www.krakowsalwator.artlookgallery.com [dostęp 2020-05-20].
  5. M.P. z 1955 r. nr 96, poz. 1298 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  6. M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58 „za zasługi położone dla Narodu i Państwa w dziedzinie kultury i sztuki”.
  7. M.P. z 1929 r. nr 276, poz. 638 „za zasługi na polu sztuki”.
  8. M.P. z 1946 r. nr 114, poz. 212 „za wybitne zasługi w dziedzinie Teatru i Sztuki na terenie całego kraju”.
  9. M.P. z 1955 r. nr 103, poz. 1410 na wniosek Ministra Kultury i Sztuki, s. 1655.
  10. M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 305 „za szerzenie zamiłowania do polskiej literatury dramatycznej”.

BibliografiaEdytuj

  • M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Linki zewnętrzneEdytuj