Otwórz menu główne

Johnny Spillane

amerykański narciarz klasyczny, specjalista kombinacji norweskiej

John "Johnny" Spillane (ur. 24 listopada 1980 r. w Steamboat Springs) – amerykański narciarz, specjalista kombinacji norweskiej, trzykrotny wicemistrz olimpijski, złoty medalista mistrzostw świata oraz dwukrotny medalista mistrzostw świata juniorów.

Johnny Spillane
Johnny Spillane
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1980
Steamboat Springs, USA
Klub Steamboat Springs WSC
Wzrost 183 cm
Debiut w PŚ 2.12 2000, Kuopio
(49. miejsce – sprint)
Pierwsze punkty w PŚ 3.12 2000, Kuopio
(22. miejsce – Gundersen)
Pierwsze podium w PŚ 6.12 2002, Trondheim (2. miejsce – sprint)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Srebro Vancouver 2010 Gundersen HS140
Srebro Vancouver 2010 Gundersen HS106
Srebro Vancouver 2010 Sztafeta
Mistrzostwa świata
Złoto Val di Fiemme 2003 Sprint
Mistrzostwa świata juniorów
Złoto Saalfelden 1999 Sztafeta
Srebro Štrbské Pleso 2000 Sztafeta
Letnie Grand Prix
Bronze medal with cup.svg 3. miejsce
2004
Zakończenie kariery: 2013 rok

Spis treści

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Johnny Spillane pojawił się w sezonie 1995/1996 Pucharu Świata B. W swoich startach wywalczył dwa punkty i w klasyfikacji generalnej zajął 83. miejsce. Kolejne występy zaliczył w lutym 1999 roku, kiedy wystartował na mistrzostwach juniorów w Saalfelden, zdobywając wraz z kolegami złoty medal w sztafecie. Kilkanaście dni później wziął udział w mistrzostwach świata w Ramsau, gdzie zajął między innymi 32. miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena, a drużynowo był dziesiąty. Podczas mistrzostw juniorów w Štrbskim Plesie w 2000 roku wraz z kolegami z reprezentacji wywalczył tym razem srebrny medal w sztafecie.

W Pucharze Świata zadebiutował 2 grudnia 2000 roku w fińskim Kuopio, gdzie zajął 49. miejsce w sprincie. W sezonie 2000/2001 wystartował jeszcze dwanaście razy, w większości przypadków zdobywając punkty. Najlepszy wynik osiągnął 9 marca 2001 roku w Oslo, gdzie był dwunasty w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej zajął 30. miejsce. Na mistrzostwach świata w Lahti był ósmy w drużynie, czternasty w sprincie, a w Gundersenie zajął 32. miejsce. Podobnie prezentował się w kolejnym sezonie. W lutym 2002 roku, podczas igrzysk olimpijskich w Salt Lake City indywidualnie zajął 32. pozycję zarówno w sprincie jak i Gundersenie. W konkursie drużynowym Amerykanie ze Spillane'em w składzie otarli się o podium, jednak ostatecznie zakończyli zawody na czwartej pozycji, przegrywając walkę o brązowy medal z Austriakami.

Przełom w karierze Amerykanina nastąpił w sezonie 2002/2003. Rywalizację zaczął od zajęcia 10. miejsca 29 listopada 2002 roku w Kuusamo. Już w drugim konkursie cyklu, 6 grudnia 2002 roku w Trondheim po raz pierwszy stanął na podium zawodów Pucharu Świata, zajmując drugie miejsce w sprincie. W dwóch następnych dniach Spillane jeszcze dwukrotnie stanął na podium, najpierw był trzeci w Gundersenie, a następnie trzeci w sprincie. W kolejnych startach pucharowych sześciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, ale na podium już nie stanął. W klasyfikacji generalnej zajął siódme miejsce. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 roku osiągnął jeden z największych sukcesów w swojej karierze. Po konkursie skoków do sprintu zajmował czwarte miejsce i do biegu przystąpił ze stratą 28 sekund do lidera. W biegu okazał się jednak najlepszy i sięgnął po złoty medal, wyprzedzając na mecie Niemca Ronny'ego Ackermanna i Austriaka Felixa Gottwalda o 1.3 sekundy. W konkursie drużynowym był piąty, a w Gundersenie zajął 27. miejsce. Sezon 2003/2004 był już słabszy, Spillane ani raz nie stanął na podium i w klasyfikacji generalnej zajął 20. pozycję.

W lecie 2004 roku brał udział w siódmej edycji Letniego Grand Prix w kombinacji norweskiej, w której zajął trzecie miejsce, za swym rodakiem Toddem Lodwickiem i Austriakiem Christophem Bielerem. Amerykanin w czterech konkursach indywidualnych raz zwyciężył (15 sierpnia w Oberstdorfie) i raz był trzeci (21 sierpnia w Bischofshofen). Przyzwoicie prezentował się także w sezonie 2004/2005. Sześciokrotnie meldował się w pierwszej dziesiątce, a 5 grudnia w Trondheim stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w sprincie. Na mistrzostwach świata w Oberstdorfie w 2005 roku wraz z kolegami z reprezentacji zajął piąte miejsce, a indywidualnie był zgłoszony do sprintu, w którym nie wystartował.

W sezonach 2005/2006, 2006/2007, 2007/2008 i 2008/2009 nie odniósł większych sukcesów. W rywalizacji pucharowej łącznie tylko raz stanął na podium, 30 listopada 2007 roku w Kuusamo zajął drugie miejsce w Gundersenie. W 2006 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Turynie, gdzie był między innymi dziesiąty w sprincie i siódmy w drużynie. Startował także na mistrzostwach świata w Sapporo w 2007 roku oraz dwa lata później na mistrzostwach w Libercu, jednak również nie zdobył medalu. Indywidualnie plasował się poza czołową dziesiątką. W konkursach drużynowych był dziewiąty w Sapporo, a w Libercu Amerykanie nie ukończyli rywalizacji po tym, jak Bill Demong został zdyskwalifikowany z powodu zgubienia swojego numeru startowego[1].

Do formy wrócił w sezonie 2009/2010, który zakończył na dziewiątej pozycji. Ośmiokrotnie zajmował miejsca w pierwszej dziesiątce zawodów, ale tylko raz stanął na podium – 3 stycznia 2010 roku w Oberhofie zwyciężył w Gundersenie. Był także czterokrotnie czwarty. igrzyska olimpijskie w Vancouver w 2010 roku były najbardziej udaną imprezą w jego karierze. Po konkursie skoków w Gundersenie na normalnej skoczni zajmował czwarte miejsce. Na trasie biegu odrobił 46 sekund starty do prowadzącego po skokach Janne Ryynänena z Finlandii. Walka o medale rozegrała się na końcowych metrach między Amerykaninem, Francuzem Jasonem Lamy-Chappuis, Alessandro Pittinem z Włoch oraz Toddem Lodwickiem. Zwyciężył Francuz, który o 0,4 sekundy Wyprzedził Spillane'a i o 0,8 sekundy Pittina. Na dużej skoczni Spillane był drugi po skokach i tracił do prowadzącego Bernharda Grubera z Austrii 34 sekundy. Do mety Amerykanin dotarł przed Austriakiem, lecz na trasie biegowej jeszcze szybszy był Bill Demong. W związku z tym Spillane odebrał swój drugi srebrny medal tych igrzysk. Ponadto wspólnie z Demongiem, Brettem Camerotą i Toddem Lodwickiem wywalczył w zawodach drużynowych swój trzeci srebrny medal. Już po skokach Amerykanie zajmowali drugie miejsce i na trasę biegu wyruszyli ze stratą dwóch sekund do prowadzących Finów. W biegu wyprzedzili reprezentantów Finlandii, jednak dali się wyprzedzić Austriakom, którzy sięgnęli po złoty medal. Na mecie Amerykanie stracili do zwycięzców nieco ponad pięć sekund i o około czternaście wyprzedzili Niemców, którzy uplasowali się na trzeciej pozycji.

W sezonie 2010/2011 prezentował się słabo. Wystartował tylko w czterech konkursach, z czego tylko w dwóch zdobył punkty. Najlepszy wynik uzyskał 23 stycznia 2011 roku w Chaux-Neuve, gdzie był siedemnasty w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej dało mu to 48. lokatę. Na przełomie lutego i marca wziął udział w mistrzostwach świata w Oslo. Indywidualnie plasował się na przełomie drugiej i trzeciej dziesiątki, a w konkursach drużynowych Amerykanie z nim w składzie zajęli czwarte miejsce na normalnej skoczni oraz szóste na dużym obiekcie.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
32. 9 lutego 2002   Salt Lake City Gundersen K-90/15 km 39:11,7 +5:53,8   Samppa Lajunen
4. 14 lutego 2002   Salt Lake City Sztafeta K-90/4x5 km[2] 48:42,2 +1:11,9   Finlandia
32. 21 lutego 2002   Salt Lake City Sprint K-120/7,5 km 16:40,1 +1:56,3   Samppa Lajunen
30. 11 lutego 2006   Pragelato Gundersen HS106/15 km 39:44,6 +4:43,0   Georg Hettich
7. 15 lutego 2006   Pragelato Sztafeta HS134/4x5 km[3] 49:52,6 +1:59,9   Austria
10. 21 lutego 2006   Pragelato Sprint HS134/7,5 km 18:29,0 +46,2   Felix Gottwald
2.  14 lutego 2010   Vancouver Gundersen HS106/10 km 25:47,1 +0,4   Jason Lamy Chappuis
2.  23 lutego 2010   Vancouver Sztafeta HS140/4x5 km[4] 49:31,6 +5,2   Austria
2.  25 lutego 2010   Vancouver Gundersen HS140/10 km 25:32,9 +4,0   Bill Demong

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
32. 20 lutego 1999   Ramsau Gundersen K-90/15 km 37:04,8 ?   Bjarte Engen Vik
10. 25 lutego 1999   Ramsau Sztafeta K-90/4x5 km[5] 49:34,2 ?   Finlandia
37. 27 lutego 1999   Ramsau Sprint K-90/7,5 km 17:48,4 ?   Bjarte Engen Vik
32. 15 lutego 2001   Lahti Gundersen K-90/15 km 39:26,7 ?   Bjarte Engen Vik
8. 20 lutego 2001   Lahti Sztafeta K-90/4x5 km[2] 48:54,1 +3:11,4   Norwegia
14. 24 lutego 2001   Lahti Sprint K-116/7,5 km 19:40,3 ?   Marko Baacke
24. 21 lutego 2003   Val di Fiemme Gundersen K-95/15 km 37:54,2 +5:17,2   Ronny Ackermann
5. 24 lutego 2003   Val di Fiemme Sztafeta K-95/4x5 km[6] 47:23,9 +3:15,2   Austria
1.  28 lutego 2003   Val di Fiemme Sprint K-120/7,5 km 18:47,8 - -
5. 23 lutego 2005   Oberstdorf Sztafeta HS137/4x5 km[3] 49:45,5 +1:29,9   Norwegia
DNS 27 lutego 2005   Oberstdorf Sprint HS137/7,5 km 20:15,6 -   Ronny Ackermann
DNF 23 lutego 2007   Sapporo Sprint HS134/7,5 km 17:40,2 -   Hannu Manninen
4. 25 lutego 2007   Sapporo Sztafeta HS134/4x5 km[7] 49:14,9 +5:19,7   Finlandia
20. 3 marca 2007   Sapporo Gundersen HS100/15 km 38:35,6 +3:42,3   Ronny Ackermann
24. 20 lutego 2009   Liberec Start masowy HS100/10 km 276,0 pkt -52,0 pkt   Todd Lodwick
16. 22 lutego 2009   Liberec Gundersen HS100/10 km 24:22,3 +2:10,9   Todd Lodwick
19. 28 lutego 2009   Liberec Gundersen HS134/10 km 23:36,6 +1:57,2   Bill Demong
19. 26 lutego 2011   Oslo Gundersen HS106/10 km 25:19,2 +1:32,3   Eric Frenzel
4. 28 lutego 2011   Oslo Sztafeta HS106/4x5 km[8] 48:07,8 +54,8   Austria
22. 2 marca 2011   Oslo Gundersen HS134/10 km 25:31,6 +2:02,5   Jason Lamy Chappuis
6. 4 marca 2011   Oslo Sztafeta HS134/4x5 km[8] 47:12,3 +1:44,0   Austria

Mistrzostwa świata juniorówEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Strata Zwycięzca
1.  4 lutego 1997   Saalfelden am Steinernen Meer Sztafeta K-89/3x5 km[9] ? - -
2.  27 stycznia 2000   Štrbské Pleso Sztafeta K-90/4x5 km[10] ? ?   Finlandia

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 6 grudnia 2002   Trondheim Sprint K120/7,5 km 18:17.7 min 2. +3.3 s   Björn Kircheisen
2. 7 grudnia 2002   Trondheim Gundersen K120/15 km 35:33.0 min 3. +1.4 s   Björn Kircheisen
3. 8 grudnia 2002   Trondheim Sprint K120/7,5 km 18:45.5 min 3. +18.1 s   Björn Kircheisen
4. 5 grudnia 2004   Trondheim Sprint HS131/7,5 km 17:39.6 min 3. +1.4 s   Ronny Ackermann
5. 30 listopada 2007   Kuusamo Gundersen HS142/15 km 40:54.8 min 2. +13.4 s   Ronny Ackermann
6. 3 stycznia 2010   Oberhof Sprint HS131/7,5 km 28:13.3 min 1. - -

Puchar KontynentalnyEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 5 marca 1999   Klingenthal Sprint K80/7,5 km ? 1. - -
2. 7 marca 1999   Klingenthal Gundersen K80/15 km ? 3. ?   Preben Fjære Brynemo
3. 9 grudnia 2000   Salt Lake City Gundersen K90/15 km ? 1. - -
4. 12 grudnia 2000   Salt Lake City Start masowy K120/10 km ? 3. ?   Andrej Jezeršek
5. 4 stycznia 2002   Klingenthal Sprint K90/7,5 km ? 2. +1.0 s   Kenneth Braaten

Letnie Grand PrixEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Miejsca na podium chronologicznieEdytuj

Nr Data Miejscowość Konkurencja Wynik zwycięzcy Pozycja Strata Zwycięzca
1. 15 sierpnia 2004   Oberstdorf Gundersen HS137/15 km 30:00.8 min 1. - -
2. 21 sierpnia 2004   Bischofshofen Start masowy HS140/10 km 262,7 pkt 3. -3.0 pkt   Todd Lodwick

PrzypisyEdytuj

  1. Sportowe Fakty.pl: Złoto w kombinacji dla Japończyków (pol.)
  2. a b Skład drużyny: Todd Lodwick, Matt Dayton, Johnny Spillane, Bill Demong
  3. a b Skład drużyny: Bill Demong, Carl Van Loan, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  4. Skład drużyny: Brett Camerota, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
  5. Skład drużyny: Carl Van Loan, Todd Lodwick, Johnny Spillane, Bill Demong
  6. Skład drużyny: Carl Van Loan, Jed Hinkley, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  7. Skład drużyny: Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Eric Camerota, Bill Demong
  8. a b Skład drużyny: Bill Demong, Bryan Fletcher, Johnny Spillane, Todd Lodwick
  9. Skład drużyny: Carl Van Loan, Johnny Spillane, Bill Demong
  10. Skład drużyny: Johnny Spillane, Bill Demong, Jed Hinkley, Carl Van Loan

Linki zewnętrzneEdytuj