Kazimierz Buchała

polski prawnik, nauczyciel akademicki, sędzia, adwokat

Kazimierz Buchała (ur. 6 lutego 1924 w Gierałtowicach, zm. 7 września 2002) – polski prawnik, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, profesor nauk prawnych specjalizujący się w prawie karnym materialnym, sędzia, adwokat, sędzia Trybunału Konstytucyjnego.

Kazimierz Buchała
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1924
Gierałtowice
Data śmierci 7 września 2002
profesor nauk prawnych
Specjalność: Prawo karne materialne
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
nauczyciel akademicki, sędzia Trybunału Konstytucyjnego
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej

ŻyciorysEdytuj

Absolwent Wydziału Prawa UJ (1950). Uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych w 1959, a w 1964 doktora habilitowanego. W 1972 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1977 profesora zwyczajnego.

Sędzia Sądu Wojewódzkiego w Krakowie w latach 1951–1952. W 1953 roku wstąpił do PZPR (wcześniej, od 1949 należał do ZSL)[1].

Wpisany na listę adwokatów w 1953. Od 1953 do 1967 Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie. W latach siedemdziesiątych oraz w latach 1983–1986 członek Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej (w latach 1981–1983 Prezes Rady).

Kierownik Katedry Prawa Karnego Wydziału Prawa UJ (1967–1970 oraz od 1981). Dziekan Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1968–1972. Od 1970 do 1981 dyrektor Instytutu Prawa Karnego. Członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim z ramienia PZPR (1986–1989).

Członek Zarządu Głównego Związku Prawników Polskich (1954–1958, 1964–1971). Członek Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk (od 1969) i Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów (1975–1980 oraz od 1982). Sędzia Trybunału Konstytucyjnego w latach 1985–1989. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw reformy prawa i sądów.

Autor ponad 900 prac, w tym ponad 100 rozpraw i artykułów z dziedziny prawa karnego. Był odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalami 10-lecia i 30-lecia Polski Ludowej oraz odznaczeniami resortowymi[1].

Był promotorem w wielu przewodach doktorskich. Jego doktorantami byli m.in. Piotr Wiatrowski[2], Maria Szewczyk i wielu innych.

BibliografiaEdytuj

  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 136

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 98. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Dr hab. Piotr Wiatrowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-08-23].

BibliografiaEdytuj