Królestwo Obojga Sycylii

Włoskie państwo istniejące w latach 1816-1860/61

Królestwo Obojga Sycylii – państwo istniejące w latach 1816-1860 na terenie Sycylii i południowej części Półwyspu Apenińskiego.

Regno delle Due Sicilie
Królestwo Obojga Sycylii
1816-1861
Flaga Obojga Sycylii
Godło Obojga Sycylii
Flaga Obojga Sycylii Godło Obojga Sycylii
Położenie Obojga Sycylii
Język urzędowy sycylijski, neapolitański
Stolica Neapol
Ustrój polityczny monarchia
Ostatnia głowa państwa król Obojga Sycylii Franciszek II
Powierzchnia
 • całkowita

111 900 km²
Liczba ludności (1860)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
b.d.. na świecie
8 703 000
77,8 osób/km²
Data powstania 12 grudnia 1816
Zjednoczenie Włoch 12 lutego 1861

Państwo powstało z przekształcenia się Królestwa Neapolu po kongresie wiedeńskim. Koronę sycylijską otrzymał ród Burbonów, z którego później oddzieliła się cała gałąź – Burbonowie Sycylijscy. Niecodzienna nazwa państwa ma swój rodowód z XIII wieku – gdy w wyniku tzw. nieszporów sycylijskich doszło do podziału Królestwa Sycylii na część wyspiarską i kontynentalną ze stolicą w Neapolu – zaś władcy obu państw utrzymali i używali tytułu Królów Sycylii.

Kres państwa nadszedł w 1861, kiedy Giuseppe Garibaldi zajął cały obszar królestwa i włączył je do zjednoczonych Włoch.

Królowie Obojga SycyliiEdytuj

Osobny artykuł: Władcy Neapolu i Sycylii.

GospodarkaEdytuj

Najlepiej rozwiniętą gałęzią gospodarki był przemysł. Jednym z najważniejszych kompleksów przemysłowych w królestwie była stocznia Castellammare di Stabia, która zatrudniała 1800 pracowników. Fabryka w Pietrarsie, w której wyrabiano m.in. lokomotywy, trakcję kolejową i armaty, była największym zakładem przemysłowym na Półwyspie Apenińskim. W skład kompleksu wchodziła także szkoła dla maszynistów i inżynierów marynarki wojennej, dzięki czemu królestwo mogło obejść się bez angielskiego personelu w branży kolejarskiej powszechnego w innych regionach włoskich. Dużym sukcesem inżynierii królestwa okazało się zbudowanie i zwodowanie pierwszego na świecie okrętu parowego z napędem śrubowym „Giglio delle Onde”. Podjął służbę 17 maja 1847 r., łącząc stolicę Neapolu z portami Kalabrii, Mesyny, Gallipoli i Tarentu.

W Kalabrii, największą fabryką była odlewnia żeliwa Fonderia Ferdinandea. Żelazo w niej produkowane pozwalało m.in. na samodzielną produkcję broni w pobliskiej fabryce Mongiana zatrudniającej ponad 1600 pracowników. Na Sycylii (niedaleko Katanii i Agrigento) wydobywano siarkę w celu wytworzenia prochu. Sycylijskie kopalnie były w stanie zaspokoić większość światowego zapotrzebowania na siarkę. Produkcja jedwabnych tkanin koncentrowała się w San Leucio (niedaleko Caserty). W regionie Basilicata było także kilka młynów w Potenza i San Chirico Raparo, w których przetwarzano bawełnę, wełnę i jedwab. Przetwarzanie żywności było szeroko rozpowszechnione, szczególnie w pobliżu Neapolu (Torre Annunziata i Gragnano).

Swobody obywatelskieEdytuj

Królestwo Obojga Sycylii miało, zaraz za Państwem Kościelnym, najmniej swobód obywatelskich na całym terytorium współczesnych Włoch, co stało się przyczyną wielu wystąpień i rewolucji w 1848 roku (w czasie której Sycylia na krótki czas ogłosiła niepodległość, co zakończyło się zdziesiątkowaniem mieszkańców wyspy i masakrą buntowników).

W królestwie obowiązywała bardzo radykalna cenzura prasy, a policja dysponowała niezwykle szerokimi uprawnieniami. Obywatele nie mieli również prawa głosu, a istniejące partie i stronnictwa polityczne opozycyjne dla obecnej władzy były zastraszane. Nielegalne były również wszelkie organizacje pracownicze. Za przynależność do nich groziło więzienie.

Panowała także kontrola wwożonych do kraju książek i gazet. Książki ocenione przez władze jako „antyrządowe” były natychmiast konfiskowane. Po rewolucji 1848 roku za posiadanie liberalnych gazet, publikacji itp. groziła kara śmierci lub długoletniego więzienia.

Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej wraz ze wstąpieniem na tron Franciszka II, który wsławił się krwawymi masakrami i prześladowaniami oraz ciągłą inwigilacją obywateli przez bardzo licznych królewskich inspektorów.

Podział terytorialny krajuEdytuj

 
Prowincje Królestwa Obojga Sycylii
 
Prowincja Stolica
1   Abruzzo Ultra L’Aquila
2   Abruzzo Citra Chieti
3   Terra di Lavoro Neapol
4   Contado di Molise Campobasso
5   Principato Ultra Benevento
6   Principato Citra Salerno
7   Capitanata Foggia
8   Basilicata Potenza
9   Terra di Bari Bari
10   Terra di Otranto Lecce
11   Calabria Citra Cosenza
12   Calabria Ultra Catanzaro
13 Sycylia Palermo

Głowy Królewskiej Rodziny Burbonów SycylijskichEdytuj

Po zajęciu Królestwa Obojga Sycylii wielu władców nadal utrzymywało stosunki dyplomatyczne z wygnanym sycylijskim dworem, byli to np.: cesarz Austrii, królowie Bawarii, Wirtembergii i Hanoweru, królowa Hiszpanii, car Rosji oraz papież. Potomkowie ostatniego króla Obojga Sycylii nadal roszczą sobie prawa do utraconego tronu.

Po śmierci Ferdynanda Piusa, dwóch członków rodziny uznało się za głowy rodziny i powstały dwie oddzielne linie.

Linia KalabriaEdytuj

Następcy:

  1. Pedro, książę Noto (ur. 1968)
  2. Jaime, książę Capui (ur. 1993), syn Pedro
  3. Juan Sycylijski (ur. 2003), drugi syn Pedro
  4. Pablo Sycylijski (ur. 2004), trzeci syn Pedro
  5. Pedro Sycylijski (ur. 2007), czwarty syn Pedro
  6. Karol, książę Castro (ur. 1963)
  7. Antoni Sycylijski (ur. 1929), syn Gabriela Sycylijskiego
  8. Franciszek Sycylijski (ur. 1960), syn Antoniego
  9. Antoni Sycylijski (ur. 2003), syn Franciszka
  10. Gennaro Sycylijski (ur. 1966), syn Antoniego
  11. Kazimierz Sycylijski (ur. 1938), syn Gabriela
  12. Ludwik Sycylijski (ur. 1970), syn Kazimierza
  13. Aleksander Sycylijski (ur. 1974), syn Kazimierza

Linia CastroEdytuj

Następcy:

  1. Antoni Sycylijski (ur. 1929), syn Gabriela Sycylijskiego
  2. Franciszek Sycylijski (ur. 1960), syn Antoniego
  3. Antoni Sycylijski (ur. 2003), syn Franciszka
  4. Gennaro Sycylijski (ur. 1966), syn Antoniego
  5. Kazimierz Sycylijski (ur. 1938), syn Gabriela
  6. Ludwik Sycylijski (ur. 1970), syn Kazimierza
  7. Aleksander Sycylijski (ur. 1974), syn Kazimierza

Zobacz teżEdytuj